Τερέζα Ρακέν. Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής - Λεζάντες: Λίνα Παπαδάκη

«Πάρε με μακριά. Λαχταράω τον καθαρό αέρα.

Παιδάκι, ονειρευόμουν πως τρέχω ξυπόλυτη,

ζητιανεύοντας. Ζώντας σα γύφτισσα».

Τολμηρή, ακραία, ανήθικη.

Η Τερέζα Ρακέν κατηγορήθηκε για πορνογράφημα.

Ξεκίνησε τη ζωή της ως μυθιστόρημα

σε γαλλικό περιοδικό το 1867.

Πλάστης της ο Εμίλ Ζολά.

Ο Γάλλος νατουραλιστής που δεν φοβήθηκε

να τα βάλει με τον Ναπολέοντα και την εκκλησία.

Η εξουσία και η ανηθικότητά της

του στοίχειωσαν τη γραφή.

Στον έρωτα, όπως και την κοινωνία

η μάχη δεν δίνεται ποτέ στα φωναχτά.

Η συνείδηση αποφασίζει.

«Θα σε σκοτώσω. Θέλω να σκοτώσω

όποιον μπαίνει ανάμεσα σε μας

και την ευτυχία μας.

Ένας αιώνας στο κρεβάτι μαζί σου είναι λίγος.

Μη με αφήσεις τώρα.

Μη με αφήνεις έτσι να κλαίω».

Το κλάμα δεν καθαρίζει πάντα.

Παίρνει παράταση στην απόφαση.

Ιστορία έρωτα και τιμωρίας.

Ένα παράνομο ζευγάρι,

ένας φόνος

και μια δικαίωση.

Η ποινή που πληρώνεις

έρχεται πρώτα απ’ τη συνείδηση.

Όπως εξηγεί ο Ζολά,

στόχος του ήταν

να μελετήσει ιδιοσυγκρασίες

και όχι χαρακτήρες

και να συγκρίνει το μυθιστόρημά του

με επιστημονικά άρθρα.

Χωρισμένη σε δέκα σκηνές,

με αυτόνομο τίτλο η καθεμία,

η παράσταση,

σε διασκευή

και σκηνοθεσία της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου.

Τερέζα Ρακέν. Φωτογραφίες: Βασίλης Μακρής - Λεζάντες: Λίνα Παπαδάκη