Στην κυβέρνηση λένε ότι η κρίση των φετινών μπλόκων ήταν η δυσκολότερη που αντιμετώπισαν στη δεύτερη τετραετία. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι καθυστερήσεις στις πληρωμές και το κλίμα γενικευμένης δυσπιστίας στους κόλπους του αγροτικού κόσμου στρίμωξαν τον Μητσοτάκη. Ιδίως όσο η κοινή γνώμη έδειχνε κατανόηση για τα μπλόκα και στήριζε τους έντιμους αγρότες.

Η συνέχεια, ωστόσο, ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της διαμαρτυρίας. Η κυβέρνηση υποχώρησε σχεδόν σε όλα, δίνοντας πολύ περισσότερα από όσα έχουν ονειρευτεί άλλες κοινωνικές ομάδες που δεν κλείνουν δρόμους, δεν ανακατευθύνουν αεροσκάφη και δεν παραλύουν την οικονομική ζωή. Οι παρεμβάσεις σε πληρωμές, κόστος ενέργειας και φορολογικές διευκολύνσεις κινήθηκαν στα ανώτατα όρια των δημοσιονομικών αντοχών.

Η κυβέρνηση δεν έδωσε μόνο όσα ήταν αντικειμενικά αδύνατο να δοθούν. Οπως το αίτημα να μην υπαχθεί ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ –δεν θα παίρναμε φράγκο από την ΕΕ– ή την απαίτηση να «παγώσει» η ευρωπαϊκή συμφωνία ΕΕ-Mercosur, κάτι που δεν εναπόκειται στην ίδια.

Δεν έδωσε ακόμη η κυβέρνηση την επί Γης ειρήνη, το δικαίωμα να είμαστε όλοι όμορφοι, πλούσιοι και δοξασμένοι. Παραχώρησε όμως πρόθυμα και σε γενναίες ποσότητες (σαν να έβγαζε δίσκο με πυραμίδα Ferrero Rocher) το δικαίωμα για καταλήψεις δρόμων, φάπες, τραμπουκισμούς, ακόμη και καταλήψεις αεροδρομίων, που ανάγκασαν αεροπλάνα γεμάτα με κόσμο να κάνουν γύρους ή να επιστρέφουν πίσω στην Αθήνα. Ολα αυτά τα «δικαιώματα» («μας κακομαθαίνετε, κύριε πρέσβη») για την άσκηση βίας χωρίς συνέπειες παραχωρήθηκαν αποκλειστικά στους αγρότες. Απλόχερα. Κιμπάρικα. Τσάμπα είναι άλλωστε.

Στα μπλόκα συνυπήρξαν, ως συνήθως, ετερόκλητες σκοπιμότητες. Μαζί με τα σημαντικά προβλήματα του αγροτικού τομέα και τη δικαιολογημένη αγανάκτηση για τις καθυστερήσεις των πληρωμών, υπήρξε και υστεροβουλία. Από όσους είχαν ωφεληθεί από στρεβλά ή παράνομα καθεστώτα επιδοτήσεων και επιθυμούσαν τη διαιώνισή τους και –παραδοσιακά– από τα κόμματα που επιδιώκουν οφέλη αφουγκραζόμενα (sic) κάθε δίκαιο αίτημα. Ανάλογα με το αν βρίσκονται ή όχι στην κυβέρνηση παίζουν και διαφορετική κασέτα: το οικονομικό κόστος από το κλείσιμο των δρόμων (με καρέκλα), το δικαίωμα των αγροτών να αντιδρούν (χωρίς καρέκλα).

Το αποτέλεσμα, έπειτα από 45 ημέρες, δεν δικαιώνει κανέναν. Πάνω απ’ όλα δεν δικαιώνει τους ίδιους τους αγρότες, πέρα ίσως από κάποιους κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστές. Παρά τον καθημερινό θόρυβο στα τηλεοπτικά πάνελ, καμία ουσιαστική συζήτηση δεν έγινε για τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα και, ως εκ τούτου, δεν δρομολογήθηκε καμία λύση. Η επιτροπή που –υποτίθεται ότι– τα συζητά στη Βουλή, ανάμεσα σε ωραιότατα σάντουιτς, καφέδες και πολιτικό κουτσομπολιό, υπολείπεται σε σοβαρότητα της «τριμελούς επιτροπής από πέντε-έξι άτομα» που είχε προτείνει πριν από 40 χρόνια ο Νίκος Βαμβακούλας.

Πέρα από τις παραχωρήσεις της κυβέρνησης, με γενναιότερη αυτή που δεν έχει δημοσιονομικό κόστος (το πράσινο φως για παράνομες ενέργειες χωρίς συνέπειες), εκείνο που μένει είναι οι ατελείωτες ώρες live τηλεοπτικών συνδέσεων με πολλά κλισέ (ευλογία για τα κανάλια που γεμίζουν το πρόγραμμά τους) και ούτε ίχνος ουσιαστικής συζήτησης.

Μετά από δύο παρεμβάσεις του Αρείου Πάγου, η κυβέρνηση έφτασε την 40ή ημέρα να επικαλείται απλώς τη «δυνατότητα» εφαρμογής του νόμου, κάνοντας σαφές σε όλους τι ακριβώς συνέβη: Δόθηκαν όσα λεφτά μπορούσαν να δοθούν και, κυρίως, επιδείχθηκε η καλή διάθεση ώστε να νιώσουν επί 45 μέρες οι διαμαρτυρόμενοι ότι είναι υπεράνω του νόμου, της κυβέρνησης και των συμπολιτών τους.

Ολα αυτά επιβεβαιώνουν για μία ακόμη φορά τη σοφή φράση ενός (λίγο) παλαιότερου υπουργού Οικονομικών, ο οποίος συνήθιζε να λέει στους συνομιλητές του: «Στην Ελλάδα δύο πράγματα είναι στάνταρ. Η ανατολή και η δύση του ηλίου και οι Πανελλαδικές Εξετάσεις. Ολα τα υπόλοιπα παίζονται».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News