"Ένας χορός μεταμφιεσμένων" Κείμενο: Λίνα Παπαδάκη - Φωτογραφίες: Μαρίλη Ζάρκου

«Οι πολιτικές ιδέες δε με φοβίζουν.

Τρέμω τη μισαλλοδοξία και τη βία.

Πιστεύω ακράδαντα πως οι μεγαλοφυΐες

αλλάζουν τη μορφή του κόσμου.

Ζητώ από εκείνους που κρατούν

στα χέρια τους τις υποθέσεις του λαού,

να είναι πολίτες με ζήλο,

με συναίσθηση καθήκοντος

και με άψογη τιμιότητα».

Ο Τζουζέπε Βέρντι, ο Ναμπούκο, ο Μάκβεθ, ο Ριγκολέττο,

ξεκίνησε να μαθαίνει μουσική στα 8 του με ένα πιάνο.

Η εκκλησιαστική μουσική ήταν το πρώτο του άκουσμα,

η κατάρα του ιερέα του χωριού του όμως τον πέταξε έξω απ’ το ναό.

Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια, να μπει και να βγει

σε σχολές και ωδεία ώστε να βρει διέξοδο το θείο χάρισμα.

Ο μεγάλος Ιταλός καλλιτέχνης ήταν ένας ουμανιστής διανοούμενος

μελετητής της Βίβλου αλλά εχθρός της Εκκλησίας.

Του προκαλούσε αποστροφή η δύναμη των κληρικών.

Στα έργα του αναζητά τον Θεό, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη.

Συνθέτης μελοδράματος, έσπασε τις παραδοσιακές νόρμες.

Η βασική του ενασχόληση με την τέχνη της όπερας

του πρόσφερε την ευκαιρία να εκφράσει

και να μεταφέρει τις πολιτικές του απόψεις.

Η όπερα για τον λαό της Ιταλίας ήταν το μέσο συνάθροισης

και διάδοσης φιλελεύθερων ιδεών.

Βαθιά πολιτικοποιημένος έβρισκε στους μύθους του

σχισμές κι ασκούσε αυστηρή κριτική

στην υπεροψία της εξουσίας.

Τόση πέραση είχαν οι απόψεις του και οι μουσικές τους αναζητήσεις

που στη συνείδηση των Ιταλών έγινε φιγούρα

πατριωτική και το όνομά του σύνθημα.

"Ένας χορός μεταμφιεσμένων"

του Τζουζιέπε Βέρντι

στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Μουσική διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός

"Ένας χορός μεταμφιεσμένων" Κείμενο: Λίνα Παπαδάκη - Φωτογραφίες: Μαρίλη Ζάρκου