Διαβάζω επιμελώς τις δημοσκοπήσεις για τα πολιτικά πράγματα της χώρας και εντυπωσιάζομαι από τις συνεχείς και σημαντικές  αλλαγές στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων στο ερώτημα για την πρόθεση ψήφου. Βγάζω, λοιπόν, το συμπέρασμα ότι είτε οι εταιρείες δημοσκοπήσεων δεν ξέρουν την δουλειά τους ή ένα μεγάλο μέρος των πολιτών βρίσκεται σε κατάσταση πνευματικής διαταραχής, προσωρινής ή μόνιμης.

Είμαι βέβαιος, δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω, ότι οι εταιρείες  ξέρουν πολύ καλά την δουλειά τους και τηρούν τους κανόνες της επαγγελματικής δεοντολογίας. Πιστεύω, λοιπόν, ότι μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση και απαντούν κατά τρόπο τυχαίο ή υπό το κράτος θυμού ή σύγχυσης. Eνα παράδειγμα, για να γίνει κατανοητό τι θέλω να πω. Πώς εξηγείται ότι η κυρία Κωνσταντοπούλου και ο κ. Κουτσούμπας με πρόθεση ψήφου γύρω στο 5-6% εμφανίζονται δημοφιλέστεροι του κ. Μητσοτάκη με 25%; Δηλαδή, υπάρχουν ψηφοφόροι της ΝΔ που δεν συμπαθούν (και για ποιόν λόγο;) τον Πρωθυπουργό, αλλά τον ψηφίζουν; Αν ναι, πόσο στα σοβαρά πρέπει να πάρουμε αυτούς τους ψηφοφόρους;

Ενα άλλο, περισσότερο χαρακτηριστικό, παράδειγμα. Στην ερώτηση «Πόσο πιθανό είναι να ψηφίσετε το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού;»  ένα 14,5 % απαντά «πολύ πιθανό» και ένα 9.6% απαντά «αρκετά πιθανό». Το προφανές ερώτημα είναι το εξής: Πώς αποφασίζει κάποιος ότι είναι πολύ πιθανό να ψηφίσει ένα κόμμα όταν είναι άγνωστο τι προτίθεται να κάνει αυτό το κόμμα, όταν δεν έχει πρόγραμμα, ούτε στελέχη, ούτε καταστατικό; Επίσης τι σημαίνει «πολύ πιθανό»; Σε τι πιθανότητα αντιστοιχεί «πολύ» και το «αρκετά»; Είχαν οι ερωτηθέντες αυτή την πληροφορία; Ασφαλώς όχι, διότι ούτε αυτοί που έκαναν την ερώτηση ήξεραν τι θα πει, ακριβώς, «πολύ» και τι «αρκετά».

Η κυρία Καρυστιανού μέχρι τώρα έχει δύο πρόσημα, ένα συν και ένα πλην. Το συν είναι η δήλωσή της, με ευκαιρία την αφελή βιασύνη του ευρωβουλευτή Νίκου Φαραντούρη να πλασαριστεί στο νέο κόμμα, ότι δεν γίνονται δεκτοί εν ενεργεία πολιτικοί. Το πλην είναι ότι δεν μπόρεσε να συμβιώσει αρμονικά με τον σύλλογο του οποίου ήταν πρόεδρος και αυτό κάτι αρνητικό δείχνει. Πάντως, οποιαδήποτε πρόβλεψη για την τύχη του νέου κόμματος. προτού η κυρία Καρυστιανού ανοίξει τα χαρτιά της, δείξει δηλαδή την πολιτική της φιλοσοφία και ταυτότητα, και κυρίως το πρόγραμμα του κόμματος που σχεδιάζει, περιέχει μεγάλο ποσοστό ρίσκου. Τα περί σοβαρών ή αξιόλογων βιογραφικών που έχει στην διάθεσή της δεν σημαίνουν τίποτα. Ολοι οι καιροσκόποι και απατεώνες της σύγχρονης Ελλάδας είχαν πλούσια βιογραφικά. Αν θέλει ονόματα μπορεί να με ρωτήσει.

Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση Τσίπρα. Κανείς δεν ξέρει τι έχει στο μυαλό του ο ανανήψας κ. Τσίπρας, κι όμως, φαίνεται ότι υπάρχουν ψηφοφόροι που είναι πρόθυμοι, στα τυφλά, να τον στείλουν στην Βουλή.

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι ψηφοφόροι που έχουν συγκεκριμένη και σταθερή άποψη είναι κυρίως οι ψηφοφόροι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του «κόμματος» των αναποφάσιστων. Δεδομένου ότι το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται να κυβερνήσει και αρκείται στις κομματικές διαπιστώσεις ότι ο λαός πεινάει, και ταυτόχρονα ότι είναι άγνωστο τι σκέφτονται οι αναποφάσιστοι, προκύπτει ότι το βάρος και η ευθύνη της διατήρησης της πολιτικής σταθερότητας και του μέλλοντος της χώρας πέφτει στους ώμους του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό δημιουργεί μεγάλες ευθύνες.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να «κατεβεί» στο λαό, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια και  στις πλατείες , και να γνωστοποιήσει το πρόγραμμά του, με ζωντανή παρουσία, όχι από την τηλεόραση με αφοριστικές φράσεις πέντε δευτερολέπτων του προέδρου και των στελεχών. Χωρίς ζωντανή παρουσία και χωρίς διάλογο δεν πρόκειται να πείσει τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Το οφείλει στην ιστορία του.

Το δεύτερο βήμα είναι ο προσδιορισμός  και γνωστοποίηση των όρων, δηλαδή των πολιτικών, οικονομικών και άλλων προϋποθέσεων, με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ θα εξετάσει την συμμετοχή του σε κυβερνητική συμμαχία. Αυτό το οφείλει στην πατρίδα.

Ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του στον διάβολο για την νεότητα. Στην σύγχρονη πολιτική ζωή της χώρας μας υπάρχουν πολλοί καιροσκόποι που θα πουλήσουν την ιδεολογία τους για την εξουσία. Η σκέψη αυτή και μόνο προκαλεί τρόμο. Και γι’ αυτό επιβάλλει σύνεση σε αυτούς που δεν έχουν υποκύψει στο δέλεαρ της εξουσίας άνευ όρων.

---

Ο Θεόδωρος Π. Λιανός είναι Ομότιμος  καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News