Αναζήτηση:

Διαφήμιση

Διαφήμιση

Θοδωρής Γκόνης

RSS
Θοδωρής Γκόνης

Μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Εργάζεται στο θέατρο ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γράφει λόγια για τραγούδια. Το τελευταίο του βιβλίο «Ο ύπνος της Αδριανουπόλεως», εκδόσεις Άγρα, ήταν υποψήφιο για το Βραβείο ΔΙΑΒΑΖΩ 2011.
Την περίοδο αυτή είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου και του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας.
 

Αποτελέσματα 1 έως 24 από 171.

  • Photo: Nick Paleologos / SOOC
    Γι' αυτόν και μόνο*

    Μην ασχολείσαι με αυτούς που κάλπικα και ψεύτικα κάτι κατόρθωσαν. Δεν αγαπάμε τα δωρεάν, τα πλάγια και τα τυχαία. Eίναι σαθρά, είναι εφήμερα και αγοραία. 

    19/04/2015 BLOG
  • Photo: Chloe Kritharas Devienne
    Χριστός Ανέστη

    Όχι, δεν θα μπορέσω να έρθω, σε ευχαριστώ, δεν έχω λόγους πια για να έρθω, οι δικοί μου, όπως γνωρίζεις, έφυγαν παίρνοντας μαζί τους λόγια και  τραγούδια που κρατούσαν τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού μας ανοιχτά.

    12/04/2015 BLOG
  • photo: secretum@flickr
    Τράιουμφ

    Ένας θείος μου διαπραγματευόταν την αγορά μιας νεοκλασικής πανέμορφης οικίας. Η αγοραπωλησία γινόταν με την κόρη του ιδιοκτήτη και στα ραντεβού δεν ήταν μόνη της, συνοδευόταν πάντοτε από έναν νεαρό άνδρα.

    05/04/2015 BLOG
  • Photo: Maria Petinaraki / SOOC
    Δέκα χιλιάδες χρυσές λίρες

    Ξεκίνησα οδοιπόρος χρόνια πριν, για να φτάσω μόλις σήμερα στην Πόλη Σου, στην Παναγία του Πέραν ικέτης και προσκυνητής και αξιώθηκα να περάσω την πόρτα Σου την ώρα του Ακάθιστου Ύμνου.

    29/03/2015 BLOG
  • Photo: Menelaos Myrillas / SOOC
    Τα πάνω νερά

    Και έχουν τα λόγια του τέτοια γλύκα, χάρη και νοστιμάδα, που βγάζουν τα πόδια μας φτερά και τρέχουμε πετώντας σαν τους αγγέλους.

    22/03/2015 BLOG
  • Photo: james j8246/Flickr
    Πώς ανοίγουν τα βουνά

    Όποιος δεν έχει ανοίξει βαθούλωμα στον βράχο, δεν έφτιαξε την προσευχή του χτυπώντας με τον αγκώνα του, σαν ασκητής και σαν άγιος, αυτός δεν μπορεί να φορτίσει την ερημιά και μέσα του δεν έχει, δεν κουβαλά ανθρώπους.

    15/03/2015 BLOG
  • Photo: On a meadow, lea/Flickr
    Τα εφτά λευκά πουκάμισα

    Η ομορφιά μάς παραμονεύει, έλεγε. Την άπλωνε, την ξάπλωνε πάνω στο ξύλινο τραπέζι, την ξεφύλλιζε, την έκοβε, την έραβε, τη χτένιζε, τη στόλιζε. Μας τραγουδούσε τα τραγούδια της. Μας έντυνε.

    08/03/2015 BLOG
  • Photo: Konstantinos Tsakalidis / SOOC
    Θαλασσινοί και καραβοκύρηδες

    Αν θέλεις να ξεκινήσουμε μαζί μια καινούργια μέρα, ήρεμα, χωρίς φόβο και ανταγωνισμό, πρέπει να είμαστε προσεχτικοί γιατί είμαστε πολύ καινούργιοι γι' αυτές τις θάλασσες. Και μπορεί να είμαστε θαλασσινοί, όμως δεν γίναμε ποτέ καραβοκύρηδες.

    01/03/2015 BLOG
  • Photo: Hartwig HKD/Flickr
    Η οντισιόν του Παραδείσου

    Δεν θα ήθελα, όμως, να με πιέσετε να σας αποκαλύψω την πηγή της πληροφορίας μου, γιατί ορκίστηκα να το κρατήσω επτασφράγιστο μυστικό, ακόμα και επάνω στον σταυρό αν χρειαστεί.

    22/02/2015 BLOG
  • Photo: Ginny/Flickr
    Μαζί να κόβονται, μαζί να τρώγονται

    Καλό είναι να ψωνίζει κανείς τα βιβλία του, την ημέρα που στη γειτονιά του και στο δρόμο του έχει λαϊκή αγορά. Να κατεβαίνει πρωί-πρωί στα βιβλιοπωλεία να αγοράζει όλα αυτά που ζήλευε, σημείωνε και σημάδευε.

    15/02/2015 BLOG
  • Photo: gelato_alla_prugna/Flickr
    Η καμήλα, το άλογο και ο φονιάς

    Δεν θα ξανάβρισκε ποτέ την ισορροπία του αν δεν έβγαζε απ’ τη μέση τον εχθρό του. Και πήρε τη μεγάλη απόφαση. Επειδή ο ίδιος όμως δεν μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο, σκέφτηκε να καταφύγει σε έναν πληρωμένο φονιά.

    07/02/2015 BLOG
  • Photo: Ananth BS/Flickr
    Τα δέκα χιλιάδες πράγματα

    Δεν προφέρουν καν το όνομά του, γιατί αυτός κρατάει το μέτρο, έχει τον καθρέφτη που όταν  κοιταχτείς μέσα του, βλέπεις τον πραγματικό εαυτό σου και τέτοιον καθρέφτη τον αποφεύγουν τα «κομμωτήρια» όπως ο διάβολος το λιβάνι.

    01/02/2015 BLOG
  • Photo: DaraKero_F/Flickr
    Λίρες και κουκιά

    Τα βατραχάκια του πηγαδιού και η χελώνα αντί να σκοτώνουν τις Καψαντερίθρες και τις Μπακούλες και να κρατούν το νερό καθαρό και γάργαρο, έχουν τρελαθεί, μεγαλοπιαστήκανε, αλλάξανε γλώσσα, ρούχο, περπάτημα, συμπεριφορά και παιχνίδια. Παίζουν τους εκατομμυριούχους...

    25/01/2015 BLOG
  • photo: naama@Flickr
    Τα πορτοκάλια που μου έστειλες

    Το μόνο που με παρηγορεί και με εγκαρδιώνει είναι πως από έρωτα και για έρωτα θα απελαθώ, για άρωμα και γεύση...

    18/01/2015 BLOG
  • photo: anacond14
    Αγκαζέ και αγκαλιά

    Επειδή περπατάμε αγκαζέ και αγκαλιά στους δρόμους, συζητώντας τα παλαβά και τα ωραία, δεν πάει να πει ότι τα λόγια αυτά είναι δικά μου ή δικά σου, ανήκουν στο πιάσιμο.

    10/01/2015 BLOG
  • Photo: Simon Williams/Flickr
    Τα δύο φλουριά

    Είχε δύο φλουριά η βασιλόπιτα. Ένα νόμισμα παλιό, θολό κι ένα καινούργιο, αστραφτερό σαν το χαμόγελο. Τα κέρδισε και τα δύο. Δεν πίστευε στα μάτια του.

    04/01/2015 BLOG
  • photo: blaahhi@flickr
    Το σπασμένο λαούτο

    Ο σερβιτόρος, βλέποντας ο πονηρός το εκατοδόλαρο, κόλλησε μια μασημένη τσίχλα κάτω από το παπούτσι του και δήθεν αθώα, δήθεν τυχαία πάτησε το δολάριο με τη σόλα του παπουτσιού του και έφευγε περπατώντας σαν κύριος.

    28/12/2014 BLOG
  • photo: adrians_art@Flickr
    Με τα φαγωμένα παπούτσια

    Και όταν ξεχνιέσαι και αφήνεις ανοιχτά έρχονται, βρίσκουν την ευκαιρία τα πουλιά τα μαύρα, τα λευκά, οι ενοχές, οι τύψεις, οι αδυναμίες, οι παραλείψεις, οι συμπάθειες, τα αισθήματα, οι φιλοδοξίες, τα λάθη, τα πάθη, οι αγάπες και σε βάζουν στη μέση...

    21/12/2014 BLOG
  • photo: Α.Γ.
    Τις ερωτήσεις που δεν ρώτησα

    Είναι το πένθος του μεγάλο. Και όταν τα βράδια ανάβει τα κεριά του και τα φώτα του το κάστρο, είναι ο επιτάφιος που βγάζουν οι φυλακισμένοι. Σταθείτε για λίγο σιωπηλοί και μνημονεύστε τους. Και ύστερα τρέξτε στους χορούς σας.

    14/12/2014 BLOG
  • photo: snkoigi@flickr
    Με το χαλίκι στο στόμα

    Θα κάθομαι αμίλητος χωρίς ερωτήσεις και απορίες, βυθισμένος μέσα της, μήπως αξιωθώ τον ρυθμό. Τη λέξη. Λέω θα αποσυρθώ από τη δουλειά, θα φτιάξω την ψυχή μου. Θα πάω στη γλώσσα.

    07/12/2014 BLOG
  • Photo: Georgie Pauwels/Flickr
    Βοηθός και Σερβιτόρος

    Η ευτυχία ενός ανθρώπου που δούλεψε από μικρός στα εστιατόρια βοηθός και αξιώθηκε να φτάσει σερβιτόρος, είναι όταν μετά από χρόνια, πελάτης πια ο ίδιος, πηγαίνει να γευματίσει και έρχεται η ώρα να παραγγείλει.

    30/11/2014 BLOG
  • photo: phil-carpenter@flickr
    Το παγώνι

    Δεν είναι η καταγωγή φίλε μου, είναι η διαγωγή. Και τον καφέ μας, τον πιο γλυκό και πιο πικρό, στα ξένα, στον Βορρά τον ήπιαμε. 

    23/11/2014 BLOG
  • photo: stephencairns@flickr
    Οι καραδοκούντες

    Θέλω να έρθω να σταθώ στο κεφαλόσκαλο και να φωνάξω το όνομά σου, να ξυπνήσει το σώμα μέσα στο όνειρο και να το εξηγήσει. 

    16/11/2014 BLOG
  • Photo: Unfurled/Flickr
    Από το μέρος της καρδιάς

    Πάει καιρός που κοιμάμαι από το μέρος της καρδιάς, την κούρασα. Δεν φρόντισα να βάλω κουταλάκι μέσα στο φλιτζάνι της, πριν ρίξω το νερό από τον βραστήρα. Ράγισα.

    09/11/2014 BLOG