Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι το κίνητρο της κυβέρνησης ήταν μια χρηστή ΕΡΤ, οι κυβερνώντες ξέχασαν κάτι: Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Αντίθετα, τα λάθος, τα βίαια μέσα, κάλλιστα μπορούν να μετατρέψουν ακόμα και τους καλύτερους σκοπούς σε εργαλεία του κακού.

Το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί σήμερα είναι: Και τώρα; Έχουν διορθωθεί τα κακώς κείμενα του «προγράμματος διάσωσης» ώστε να μην πρόκειται, πλέον, περί προγράμματος αέναης κατάρρευσης; Η απάντηση είναι ένα πελώριο ΟΧΙ.

 Ποτέ δεν θα δεχόμουν έμμισθη, οργανική θέση στον ΟΟΣΑ. Το αντίτιμο μιας τέτοιας θέσης είναι η απώλεια του δικαιώματος στην ανεξαρτησία, του δικαιώματος να καταθέτεις απόψεις στον δημόσιο διάλογο...

Η Κύπρος δεν ανήκει, επί της ουσίας, στην Ευρωζώνη. Μόνο κατ’ όνομα παραμένει. Από το 2010, επιχειρηματολογώ ότι μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν καταστροφική. Ακόμα το πιστεύω, παρά την αυστηρή κριτική.

Η κίβδηλη αισιοδοξία, την οποία χρησιμοποιεί ως όπλο ύστατης ανάγκης ένα καταρρέον καθεστώς, όχι μόνο δεν θα φέρει τη σταθεροποίηση αλλά θα λειτουργήσει αρνητικά όταν αποδειχθεί σε τι σαθρή βάση θεμελιώθηκε.

Η συμβουλή της Morgan Stanley έχει λογική βάση μεν αλλά, παράλληλα, είναι καθ΄ όλα συμβατή με την πρόβλεψη ότι η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να βουλιάζει, εντείνοντας περισσότερο την κοινωνική καθίζηση.

Στον Παράδεισο δεν μπορεί, εξ ορισμού, να μας λείπει τίποτα. Σε όρους οικονομικής θεωρίας, θα λείπει μόνον η... «σπανιότητα» (scarcity). Ακριβώς για αυτό, στον Παράδεισο, η ανικανοποίηση, οι συγκρούσεις και οι αδικίες στερούνται λογικής, και λόγου ύπαρξης, στο διηνεκές.

Τρία χρόνια μετά, ίσως έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αντί να προβούμε σε μια ακόμα επισκόπηση του «κακού που μας βρήκε», να δούμε ξανά αυτά τα τρία χρόνια, μέσα από τα μάτια του μέσου Γερμανού...

Οι όπως η Ιρλανδία, η Ελλάδα θα παραμένουν στον βάλτο της ύφεσης, αποδόμησης, τραπεζικής κρίσης και συνεχούς μιζεροποίησης όσο κρατάμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τα δημόσια ταμεία μας με τα «εθνικά» τραπεζικά  συστήματα.

Η παραμονή μας στο ευρώ παραμένει απαραίτητη. Για να παύσει όμως η συνεχής απειλή μιας εκπαραθύρωσης, ή ενός «ατυχήματος», είναι αναγκαία συνθήκη ο αφελληνισμός των «ελληνικών» τραπεζών.

Ακόμα θεωρώ ότι μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ εξακολουθεί να μην ενδείκνυται. Αν όμως προχωρήσει ακόμα η αποσύνθεση της ευρωζώνης και, ιδιαίτερα, της ελληνικής κοινωνικής οικονομίας, κάποια στιγμή, εκ των πραγμάτων, το επιχείρημά μου δεν θα έχει βάση.

Αφήνοντας στην άκρη τις επιπτώσεις της συμφωνίας εντός της Κύπρου, ο αντίκτυπος του περασμένου δεκαήμερου επί της Ευρωζώνης συνολικά μόνο ως πανάσχημος και θλιβερός μπορεί να χαρακτηριστεί...

Το Eurogroup, με την πρόσφατη απόφασή του για την Κύπρο, απεδείχθη άλλη μια φορά όχι μόνο ανίκανο να δημιουργήσει αναχώματα στο διάβα της ευρωζωνικής Κρίσης, αλλά και ιδιαίτερα αποτελεσματικό στο να υπηρετεί τις αγριότερες των διαθέσεών της...

Σίγουρα υπάρχουν μεταρρυθμίσεις στις οποίες θα συμφωνήσουμε όλοι, ανεξάρτητα του αν πρεσβεύουμε την εφαρμογή ή την ανατροπή της μνημονιακής λιτότητας. Το ερώτημα είναι: Ποιες είναι αυτές;

Είναι περίεργο ότι, όταν η ευρωπαϊκή ηγεσία πέφτει τόσο χαμηλά, αναδεικνύονται στις εκλογές κόμματα όπως του κ. Γκρίλο και επιστρέφει από τον τάφο ο κ. Μπερλουσκόνι;

Αυτό τον καιρό η έννοια του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή έχει αποκτήσει μεγάλη πολιτική σημασία καθώς δραπέτευσε από τα εγχειρίδια των μακροοικονομικών και κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο. Καλό είναι λοιπόν να ξέρουμε τι λέμε όταν αναφερόμαστε σε αυτόν...

Το ΔΝΤ προσανατολίζεται σε σύγκρουση με βασικές επιλογές του Βερολίνου. Όμως για χάρη μας δεν πρόκειται αναλώσουν ό,τι πυρομαχικά έχουν. 

Πώς θα πιστέψουν οι εταίροι μας, μια κυβέρνηση που την ίδια στιγμή χρησιμοποιεί δύο αντιδιαμετρικά αντίθετες εκτιμήσεις του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή, έναν χαμηλό επί του οποίου βασίζει τις εκτιμήσεις του κράτους για την πορεία των δημόσιων εσόδων, και ένα υψηλό, πάνω στον οποίο στηρίζει την διαπραγματευτική της πολιτική ως προς το ΕΣΠΑ;

Το σημερινό άρθρο έχει διττό στόχο. Πρώτον, να θυμίσει κάτι που πολλοί έχουν ξεχάσει: Το σενάριο αποπομπής της Ελλάδας, η Grexit, δεν ήταν κάποια πλεκτάνη «κακών ξένων» ή επαίσχυντων αντι-μνημονιακών...

Η έκδοση φορο-επιταγών από το ελληνικό δημόσιο και δεν καταστρατηγεί οποιαδήποτε από τις συμφωνίες που έχει υπογράψει η χώρα και προσφέρει έναν τρόπο ενίσχυσης της ρευστότητας τόσο του κράτους όσο και των αγορών.

Δύο ελλείμματα βρίσκονται στην καρδιά του «ελληνικού προβλήματος». Το δημόσιο έλλειμμα και το εμπορικό έλλειμμα. Αν τα εξαφανίζαμε, πιστεύουν πολλοί, η Ελλάδα θα ορθοποδούσε...

Σε γενικές γραμμές, το 2012 θα καταγραφεί ως άλλη μια χρονιά εξέλιξης της παγκόσμιας Κρίσης που μας χάρισε το 2008.

Γνωρίζω ότι το σημερινό άρθρο θα χρησιμοποιηθεί ως πρώτη ύλη για δημοσιεύματα που θα με παρουσιάσουν ως «προστάτη των Παπανδρέου»...

Τι συνέβη λοιπόν και η σοσιαλδημοκρατία στο σύνολό της απαξιώθηκε τόσο που να ισχυρίζομαι ότι παρατηρούμε όχι μια απλή κρίση της αλλά ίσως και τον θάνατό της;