Το σκηνικό διαδραματίζεται κάπου απόμακρα και βαθιά στην αυστραλιανή ενοδοχώρα. Υποτίθεται στο μέσον του πουθενά υπάρχει ένα χαμπουργκεράδικο. Λέμε, τώρα… Και ένα GR Yaris, ο οδηγός του οποίου ένιωσε μια πείνα. Το αυτοκίνητο επιταχύνει, κάνει τα μαγικά του και, επειδή το σημείο παραλαβής του φαστ-φουντ είναι κάπως ψηλά, κάτι σα ράμπα απογείωσης, το hot hatch παίρνει φόρα, ίπταται και παραλαμβάνει on air την παραγγελιά. Ακολουθούν μερικά δεξιοτεχνικά οδήγησης, τύπου Gymkhana, και στο τέλος το διαφημιστικό κλείνει με την ατάκα ‘’Nice to know it could’’. Με άλλα λόγια, ότι όλο αυτό είναι υποθετικό και να ‘χουμε να λέμε – απλώς δείχνει την ευελιξία και ρυθμισιμότητα του αυτοκινήτου σε ένα φανταστικό σενάριο.

Κάπου εκεί ήρθε ο Μεγάλος Αδελφός των αυστραλιανών ρυθμισιτικών Αρχών και είπε ότι η διαφήμιση κόβεται επειδή προτρέπει σε επικίνδυνη οδήγηση. Κόβεται το «υποτίθεται» στο αχανές της ενδοχώρας, εκεί όπου μπορείς να συναντήσεις ιπτάμενο GR Yaris πιο συχνά και από καγουρό χωρίς μάρσιπο. Σόρι, αλλά μία ταινία του Τζέιμς Μποντ να δεις (σ.σ. προχθές είχε το Casino Royale, το οποίο ακόμα και μετά από 19 χρόνια, δείχνει φρέσκο για την κατηγορία του), μαζί με μπόλικους σκοτωμούς και αδιάκριτο vivere pericolosamente, θα σήμαινε ότι υποκινείται ο πληθυσμός να βγει και να σκοτώνει αδιακρίτως στην Πλατεία Συντάγματος.

Όμως η κλασική φράση «αυτά μόνο στο σινεμά γίνονται» ανέκαθεν είχε τη συνάφειά της με την τέχνη της διαφήμισης, κοινώς την τέχνη της υπερβολής – είτε διαφημίζεις αυτοκίνητα είτε σαμπουάν για μεταξένια μαλλιά. Α, ναι. Προχθές,  είδα στο δρόμο μία με όντως τρομερό μαλλί -στιλπνό, βαριά τρίχα, λαμπερό- και ξέχασα να τη ρωτήσω με τι λούζεται…

Ποιος δεν το αντιλαμβάνεται όλο αυτό, ειδικά στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης όπου τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας έχουν γίνει πιο δυσδιάκριτα από ποτέ; Αν θέλαμε τα αυτοκίνητα να μην εμπεριέχουν κανένα κίνδυνο, θα έπρεπε να καταργηθούν από τον πλανήτη. Όπως θα έπρεπε και τα άλογα επίσης. Για θυμηθείτε τι είχε πάθει ο κακομοίρης ο Αβεσσαλώμ με τη μαλλούρα του (λουζόταν άραγε;)

Ναι, ο διάλογος με τα όρια της κορεκτίλας μπορούν να φτάσουν σε κωμικά, τραγελαφικά όρια όταν έρχεται η συζήτηση με προτροπές επικινδυνότητας. Υποτίθεται. Οπότε, για να μην μπλέξουμε περαιτέρω με επιχειρήματα «στρατοπέδων», δεν βλέπετε και εσείς το επίμαχο βίντεο για να κρίνετε κατά βούληση;

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News