Τι μας έμεινε από την κυβέρνηση το 2025; Η ενεργειακή συμφωνία με τις ΗΠΑ και ο Πιερρακάκης στην προεδρία του Eurogroup. Κατά τα άλλα, το δωδεκάμηνο από τις 15 Ιανουαρίου 2025, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρότεινε τον Κωνσταντίνο Τασούλα για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μέχρι τις μέρες μας, η εντύπωση που κυριάρχησε ήταν αυτή μιας κυβέρνησης που παίζει άμυνα: για τα ξυλόλια στο πρώτο εξάμηνο, για τη διαχείριση του ΟΠΕΚΕΠΕ στο δεύτερο. Ακόμη και οι παροχές του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ καλύφθηκαν από την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, που κυριάρχησε τον περασμένο Σεπτέμβριο στην επικαιρότητα.

Προφανώς το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Ούτε ζήτημα δραστηριότητας του Πρωθυπουργού, που κινείται διαρκώς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ούτε, από την άλλη, πρόβλημα νομοθετικού έργου, το οποίο δεν σταμάτησε και περιλάμβανε πολλές παρεμβάσεις – τις περισσότερες τις έχουμε ήδη ξεχάσει. Κάποια στιγμή, ανάμεσα στα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άνοιξε θέμα συνταγματικής αναθεώρησης και κατάργησης της μονιμότητας στο Δημόσιο, προκαλώντας μεγάλη αμηχανία, μεταξύ άλλων, στο ΠΑΣΟΚ, αλλά στη συνέχεια το θέμα ξεχάστηκε.

Και όμως, δεν ήταν μόνο ξυλόλια και ΟΠΕΚΕΠΕ το 2025. Η ανεργία μειώθηκε τον Νοέμβριο στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 17 ετών, στο 8,2% έναντι 9,7% τον ίδιο μήνα του 2024, και ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε στα 880 ευρώ. Μεταξύ άλλων, ψηφίστηκε ένα μεγάλο πακέτο μειώσεων φόρων για τη μεσαία τάξη, τις οικογένειες με παιδιά και τους νέους, ξεκίνησε η λειτουργία των πρώτων μη κρατικών πανεπιστημίων και προχώρησαν οι μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη για την επιτάχυνση των ρυθμών της.

Τότε γιατί υπήρξε και παραμένει η αίσθηση ότι η κυβέρνηση βρίσκεται στο φόντο της επικαιρότητας; Φταίει η νομοτέλεια του έβδομου χρόνου διακυβέρνησης; Οταν αρχίζει η φθορά, κορυφαία στελέχη και υπουργοί χαράσσουν προσωπικές στρατηγικές: κρύβονται όταν η επικαιρότητα είναι αρνητική και αν δεν υπάρξει κάποια επιτυχία για να προσποριστούν μέρος της, δεν βγαίνουν με τίποτα από το καβούκι και την ατζέντα τους (ναι, υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως ο Γιώργος Φλωρίδης, ο Αδωνις Γεωργιάδης και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης).

Ενας δεύτερος λόγος που η κυβέρνηση μοιάζει ταμπουρωμένη είναι ότι αφήνει πια τα προβλήματα να σέρνονται. Φάνηκε με την καθυστέρηση της πληρωμής των αγροτών και την αμήχανη διαχείριση των μπλόκων, τις διαρκείς αναβολές στην εφαρμογή του νόμου για τους κλειστούς δρόμους και την αδυναμία να υπάρξει γέφυρα διαλόγου. Προηγουμένως είχε βρεθεί εκτεθειμένη και ανενημέρωτη και για το ζήτημα των ΕΛΤΑ.

Βεβαίως, κεφάλαια ανοικτά υπάρχουν για το 2026 και είναι δύσκολα. Πέρα από την Υγεία, την Παιδεία, το Στεγαστικό και την ακρίβεια στα τρόφιμα, η κυβέρνηση έχει προαναγγείλει ότι οι Υπηρεσίες Δόμησης (ΥΔΟΜ) θα περάσουν από τις αμαρτωλές Πολεοδομίες στο Κτηματολόγιο και αναμένεται ακόμη η ολοκλήρωση των δασικών χαρτών και των χρήσεων γης. Σημαντικά κεφάλαια είναι και αυτά του υπουργείου Εσωτερικών, όπως η αλλαγή του συστήματος επιλογής προϊσταμένων σε όλο το Δημόσιο.

Εφέτος τον Αύγουστο, όπως είναι γνωστό, εκπνέει το Ταμείο Ανάκαμψης και παράλληλα πρέπει να τρέξουν τα έργα ώστε να ολοκληρωθεί μέσα στο καλοκαίρι του 2026 η σιδηροδρομική γραμμή Αθήνα-Θεσσαλονίκη με σηματοδότηση, τηλεδιοίκηση και ETCS. Επείγοντα χαρακτήρα αποκτά και ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός των συστημάτων αεροναυτιλίας, που παραμένουν απαρχαιωμένα, όπως μάθαμε μετά το μπλακάουτ στο FIR Αθηνών.

Προσθέστε τα μέτρα για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας – άλλο ένα ζήτημα που δεν μπορεί να περιμένει. Και ίσως το σημαντικότερο: σχέδιο για τον πρωτογενή τομέα, που παραμένει άφαντο εδώ και δεκαετίες.

Και όμως, παρότι υπάρχουν πολλά που τρέχουν, σε ό,τι αφορά τη μεγάλη εικόνα η κυβέρνηση έχει κλείσει ήδη έναν χρόνο σε θέση άμυνας: τις περισσότερες ημέρες οι κινήσεις της βρίσκονται στο φόντο της επικαιρότητας. Από μια άποψη, όταν επικρατούν ο λαϊκισμός και οι θεωρίες συνωμοσίας, αυτό μπορεί να την ευνοεί. Αλλά δεν αρκεί.

Αν δεν υπάρξει μια πρωτοβουλία που θα τραβήξει το κάρο μπροστά, θα προκαλέσει συζήτηση στην κοινωνία και θα αναγκάσει όσους «φυλάγονται» να τοποθετηθούν και αυτοί, τότε το πράγμα θα πάει σβηστά έως την ανεπίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου: τη ΔΕΘ του προσεχούς Σεπτεμβρίου. Αν τα πράγματα συνεχιστούν έτσι, τα διλήμματα που θα τεθούν τότε δεν θα αρκούν. Γιατί δεν θα συνοδεύονται από προσδοκία και κατεύθυνση, που στο μεταξύ θα έχουν χαθεί σε ένα περιβάλλον ατονίας και αμυντικών αντανακλαστικών.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News