Υπήρξε μια συγκυρία, το… μακρινό 2022, όπου η εφημερίδα «Δημοκρατία» χαρακτήριζε τον Βαγγέλη Βενιζέλο «Δούρειο Ιππο», υπονοώντας πιθανώς κάποιον σκοτεινό ρόλο του στην ελληνοτουρκική συζήτηση – τουλάχιστον σε εκείνη τη φάση της.

Αφορμή για τον χαρακτηρισμό ήταν μία αναφορά του πρώην υπουργού Εξωτερικών και αντιπροέδρου της κυβέρνησης 2012-2015, σε μία παλαιότερη φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή: «Το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη». (Τι εννοούσαν και ο ένας και ο άλλος, εδώ).

Από τότε μοιάζει να έχουν περάσει δεκαετίες.

Και λόγω των όσων έχουν συμβεί στο γεωπολιτικό πεδίο (ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, εκλογή Τραμπ, πόλεμος στη Γάζα κ.ά.), αλλά και εξαιτίας των πολλών μεταπτώσεων στην ελληνοτουρκική σχέση και, πάντως, με όσα έχουν μεσολαβήσει, έρχεται η στιγμή που διαπιστώνεται το «ποτέ μη λες ποτέ» στην πολιτική.

Αυτό επιβεβαιώνεται από την αναμενόμενη παρουσία και ομιλία του Βαγγέλη Βενιζέλου στην εκδήλωση της 8ης Δεκεμβρίου, με αφορμή την συμπλήρωση 15 ετών έκδοσης της εφημερίδας «Δημοκρατία».

Θέμα της εκδήλωσης είναι «Κρίση της Δημοκρατίας σήμερα» και το δεύτερο «ποτέ μη λες ποτέ» αφορά την κοινή παρουσία του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης και του πρώην Πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή.

Αυτό, προφανώς, είναι ένα στοιχείο εξ ορισμού ευνοϊκό για οργιώδες πολιτικό κουτσομπολιό. Ηδη, η σχετική παραφιλολογία περιγράφει έναν «ξαφνικό πολιτικό έρωτα», βλέπει διάφορους υπαρκτούς και ανύπαρκτους συσχετισμούς και καταλήγει, αναπόφευκτα, στο ότι αυτό που ενώνει σήμερα Βενιζέλο και Καραμανλή είναι η αποστασιοποίησή τους από κεντρικές κυβερνητικές επιλογές και προσωπικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Το τελευταίο μπορεί να ισχύει, τουλάχιστον ως προς τις ανησυχίες που εκφράζουν και οι δύο στο πεδίο των θεσμών. Δεν σημαίνει όμως και ότι τους ενώνει.

Υπάρχουν άλλωστε θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ τους και κυρίως στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Οι προβληματισμοί τους δεν είναι κοινοί.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει κατά περιόδους κατά κόρον αποστασιοποιηθεί από τις λεγόμενες επιλογές της ακινησίας στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, για τα οποία δέχεται κριτική (προσφάτως και από τον Κυριάκο Μητσοτάκη) ο Κώστας Καραμανλής.

Υπό αυτήν την έννοια, δύσκολα εντοπίζει κανείς κοινό πεδίο ανησυχιών μεταξύ των δύο.

Ο Βενιζέλος είναι μάλλον υπέρ μιας ενεργητικής και ρεαλιστικής επικαιροποίησης της εθνικής στρατηγικής, ειδικώς στην εποχή του Ντόναλντ Τραμπ. Προσφάτως είχε σημειώσει, μιλώντας στο Athens Security Forum (12 Νοεμβρίου): «Εμείς πρέπει να διατηρήσουμε τους διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκία, αυτούς που έχουμε, δηλαδή πρέπει να διατηρήσουμε τις διερευνητικές επαφές, τις επαφές για τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και τις επαφές για τη λεγόμενη θετική ατζέντα και πρέπει να έχουμε υπόψη μας όλο το πλαίσιο αυτό και την αλλαγή ρυθμών, που αυτό προοιωνίζεται».

Ο Καραμανλής, από την άλλη, βλέπει απειλές και κινδύνους υποχωρητικότητας απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό.

Από μία άλλη άποψη, οφείλει κανείς να μη λησμονεί, ότι ο πρώην υπ. Εξωτερικών διατηρεί ένα άριστο επίπεδο επαφών με το «όλον» (σχεδόν) της ΝΔ, αφού συνεργάστηκε άριστα με τον Αντώνη Σαμαρά και συνομιλεί τακτικά με την Ντόρα Μπακογιάννη. Σε αυτά προστίθεται τώρα η συνύπαρξή του με τον Κώστα Καραμανλή, έστω και με ένα ακροατήριο που μάλλον θα κυριαρχείται από το στοιχείο της «λαϊκής Δεξιάς».

Οταν κλήθηκε προσφάτως να απαντήσει σε ένα σχετικό σχόλιο του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ Δημήτρη Καιρίδη, κατά την κοινή παρουσία τους στο 13ο Διεθνές Συμπόσιο της Θεσσαλονίκης (30 Νοεμβρίου), είπε κάτι πραγματικά ενδιαφέρον και αξιοσημείωτο, που προφανώς αντιστοιχεί στην σημερινή πολιτική οπτική του.

Ανέφερε ότι είναι «αν χρειαστεί και στη διάθεση της ΝΔ και όλων των μεγάλων ιστορικών παρατάξεων, για να διασφαλίσουμε τη συναίνεση την εθνική που απαιτείται και τη συναίνεση τη ρυθμιστική που απαιτείται, για να προχωρήσει η χώρα προς ένα μέλλον εξαιρετικά αβέβαιο και αχαρτογράφητο».

Ισως αυτό απαντά σε όλες τις απορίες για τις επιδιώξεις του Βαγγέλη Βενιζέλου.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News