Στο σπίτι μας το λέγαμε «μελαχρινό» και αλλού το έλεγαν «νηστήσιμο» το κέικ αυτό με λάδι, ξανθές σταφίδες, καρύδια και μπαχαρικά, που τρώγαμε συχνά. Τη φανουρόπιτα την είχαμε ακουστά αλλά δεν είχαμε προσωπικές εμπειρίες… στο σπίτι μας δεν χανόταν τίποτα – χα χα. Αργότερα κατάλαβα ότι πρόκειται για την ίδια συνταγή.

Τη θυμήθηκα τελευταία όταν, μελετώντας τη φθινοπωρινή μας παραγωγή καρπών, μου μπήκε η ιδέα να φτιάξω ένα γλυκό που θα τους περιλάμβανε όλους. Η ιδέα ξεκίνησε από τα τζίτζιφα γκλασέ που είχα φτιάξει όταν έγραφα το σχετικό κομμάτι. Από υπερβάλλοντα ζήλο είχα φτιάξει πάρα πολλά και δεν ήξερα πόσο θα κράταγαν ακόμα. Σκέφτηκα να τα βάλω σε μελαχρινό κέικ μαζί με τις σταφίδες. Από εκεί και πέρα ο νους μου αχαλίνωτος! Είχαμε φρέσκα καρύδια από το δέντρο μας, κυδώνια, ρόδια, νέας σοδειάς πορτοκάλια και μανταρίνια, λωτούς… όλα τα καλά. Για να μην έχω ενοχές απληστίας, θύμισα στον εαυτό μου το εγγλέζικο φρουτ-κέικ όπου βάζουν μέσα ό,τι κατεβάζει ο νους τους. Το πήζουν στα φρούτα και ζαχαρωτά. Εγώ θα περιοριζόμουν στα προϊόντα μας.

Είχε επιτυχία και σας δίνω τη συνταγή που σας παρέχει πολλή ελευθερία στην εκλογή φρούτων κ.λπ. Στον χυμό πορτοκαλιού μπορείτε να περιλάβετε ξύσμα της φλούδας, αν σας αρέσει μια ελαφριά πικράδα. Αντί για κυδώνι μπορείτε να βάλετε μήλο. Αντί για βύσσινο σιρόπι μπορείτε να βάλετε βύσσινο γλυκό ή σταφύλι γλυκό.
Καλά τυλιγμένο μπαίνει στην κατάψυξη για τις γιορτές. (Εγώ αυτό θα κάνω.)

Διαβάστε το πλήρες κείμενο εδώ

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News