Διαδεδομένη, μεταξύ μουσικών, συνθετών, στιχουργών, μουσικολόγων και λοιπών στελεχών της μουσικής πραγματικότητας, είναι η άποψη που υποστηρίζει ότι το ωραιότερο μουσικό όργανο είναι η ανθρώπινη φωνή. Αν το καλοσκεφτούμε, η άποψη αυτή έχει λογική. Αναλογιστείτε ότι μιλάμε για ένα «μουσικό όργανο» με διαφορετικές «προδιαγραφές» κατασκευής, με εντελώς προσωπική «λαλιά» και ηχόχρωμα, με διαφορετική, αλλά και όμοια, έκταση κατά περίσταση, και πολλά άλλα χαρακτηριστικά που πιστοποιούν τη διαφορετικότητα, αλλά και την ιδιαιτερότητα. Να το πάμε ένα βήμα παραπέρα με τη βοήθεια των Stomp και αφορμή τις εμφανίσεις που πραγματοποιούν αυτό τον καιρό στη χώρα μας; Το ανθρώπινο σώμα, με τις διαφορετικές «κατασκευαστικές» εκδοχές του, αποτελεί το αντηχείο της φωνής. Είναι εκείνο που διαφοροποιεί το ηχόχρωμα της κάθε ανθρώπινης φωνής, καθώς είναι το μέσο δια του οποίου εκείνη αντηχεί, μεταδίδεται και γίνεται αντιληπτή από τους άλλους. Μήπως όμως και το σώμα δεν μπορεί να αποτελέσει ένα σπουδαίο μουσικό όργανο; Αν έχετε την παραμικρή αμφιβολία, οι Stomp έχουν επιχειρήματα για να σας πείσουν. Πιο συγκεκριμένα, από την Τρίτη 24 και ως την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου, οι Stomp επισκέπτονται και πάλι τη χώρα μας, εμφανίζονται στο θέατρο Badminton και σας περιμένουν. 

Οι Stomp κάνουν ρυθμική μουσική από το 1991, όταν και ιδρύθηκαν στο Brighton της Αγγλίας από τον Luke Cresswell και τον Steve McNickolas. Χρησιμοποιούν, για τον σκοπό αυτό, το σώμα τους και οικιακά ιδιόφωνα κρουστά (π.χ. σκουπιδοντενεκέδες, σπιρτόκουτα, αναπτήρες, νεροχύτες κ.α.) και παρουσιάζουν ένα πραγματικά ξεχωριστό show. Πρώτη φορά βρέθηκα σε παράστασή τους το 2003, στο Λονδίνο. Είχα εντυπωσιαστεί, θυμάμαι, αλλά και βαρεθεί λιγουλάκι προς το τέλος του προγράμματος. Τότε, μου είχε φανεί ότι από ένα σημείο της εμφάνισής τους και μετά, απλώς επαναλαμβανόντουσαν. Φέτος, στην πρεμιέρα τους, την περασμένη Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου, στο θέατρο Badminton, ομολογώ πως, παρότι η παράσταση είχε πολλές ομοιότητες με εκείνη του 2003, δεν βαρέθηκα καθόλου. Τα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη συνάντησή μου με τους Stomp, επέδρασαν καταλυτικά στην παρουσίαση του show και η προχθεσινή παράσταση δε με άφησε στιγμή «ήσυχο» στην καρέκλα μου. Γέλασα, κουνήθηκα, χτύπησα παλαμάκια στον ρυθμό καθ’ υπόδειξη των πρωταγωνιστών, διασκέδασα και στο τέλος ήθελα κι άλλο. Αναμφίβολα, πάντως, το μεγαλύτερο προσόν, τόσο για έναν καλλιτέχνη, όσο και για ένα θέαμα, είναι η εξέλιξη. Η εξέλιξη και όχι, πάντοτε, η πλήρης αναδιοργάνωση και αναδιάρθρωση. Όπως το λένε και οι ποδοσφαιρόφιλοι: ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει.

Οι Stomp, λοιπόν, έχουν βρει τη σωστή συνταγή. Έχουν εξελίξει την παράστασή τους με τρόπο μοναδικό, έχουν προσθέσει στοιχεία, έχουν αναπτύξει καλύτερη επικοινωνία με το κοινό και παρουσιάζουν ένα show ίδιο, αλλά και διαφορετικό κάθε φορά. Αν δεν τους έχετε δει/ακούσει ποτέ live, θα σας πρότεινα να κάνετε μια βόλτα από το Badminton μέχρι την Κυριακή.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News