Υπάρχει μια ατάκα -που ακούς στα γήπεδα κυρίως- η οποία λέει πως «πίσω κάνουμε μόνο για να πάρουμε φόρα». Και κάτι τέτοιο κάνει η Νέα Δημοκρατία. Επιστρέφει στη Ρηγίλλης ώστε να πάρει φόρα στην προεκλογική κούρσα.

Η πρώτη ανοιχτή προεκλογική συγκέντρωση στην Αθήνα είχε τα πάντα. Τα πάντα από το παρελθόν, όμως. Κόσμο μεγάλο σε ηλικία, σημαίες σε μεγάλες μαύρες σακούλες για να μοιράζονται στους παρευρισκόμενους, μπλε πανιά τοποθετημένα σε σκαλωσιές εναλλάξ, κατά μήκος της Ρηγίλλης (ώστε να πάρει το απαραίτητο βάθος το πλάνο του σκηνοθέτη), καπνογόνα και τύμπανα από τους πρώην και νυν ΔΑΠίτες κι ΟΝΝΕΔίτες. 

Πατήστε εδώ για να δείτε σχετικές φωτογραφίες

Τα πάντα από το παρελθόν. Καλά και κακά. Έβλεπες για παράδειγμα τον Παναγιώτη Ψωμιάδη να κάνει βόλτες ακριβώς μπροστά από την εξέδρα που θα μιλούσε ο Μεϊμαράκης κι ο κόσμος του έσφιγγε το χέρι σα να μην πέρασε μια μέρα. Καραμανλικοί και Σαμαρικοί λες και τίποτα δεν έχει αλλάξει τα τελευταία πέντε χρόνια, σα να μην ήρθαν όλα τούμπα στο πολιτικό σκηνικό και στην κοινοβουλευτική ανθρωπογεωγραφία. Ο Πέτρος Δούκας κι ο Πέτρος Μαντούβαλος αρκετά κοντά στο περιβάλλον του προέδρου του κόμματος. Σα να μην πέρασε μια μέρα.

«Σα να μην πέρασε μια μέρα». Αυτό ήταν το κεντρικό συναίσθημα, τόσο της ομιλίας του Μεϊμαράκη, όσο και στα στόματα του κόσμου. Παραδόξως δεν είχε μόνο μεγάλους σε ηλικία. Είχε και πολλούς νέους, αλλά κι αρκετούς 40ρηδες-50ρηδες. Δεν ξέρω ποιο άλλο κόμμα μπορεί να μαζέψει σήμερα τόσο κόσμο από αυτή την ηλικιακή ομάδα, μάλλον κανένα. Κι όχι να τον μαζέψει στην κάλπη, να τον μαζέψει σε ανοιχτή προεκλογική συγκέντρωση, με 30 βαθμούς στο κέντρο της Αθήνας.

Ο Μεϊμαράκης μίλησε, μόλις, μισή ώρα. Δεν χρειαζόταν, άλλωστε, και παραπάνω. Ο στόχος δεν ήταν να πει κάτι που δεν έχει ξανακούσει ο ψηφοφόρος του κόμματος. Στόχος ήταν να τον πορώσει, να τον συσπειρώσει, να τον σηκώσει από τον καναπέ και να τον κάνει να φέρει ψήφους. Τώρα που οι εκλογές δεν θα έχουν σταυρό τα πράγματα είναι αλλιώς. Και τον πέτυχε τον στόχο του. Έβλεπες τους παρευρισκόμενους να ζουν σε ένα πανηγυρικό συννεφάκι το οποίο άρχιζε από τη Ρηγίλλης και τελείωνε στο Μαξίμου. Κυβέρνηση έβλεπαν οι περισσότεροι. «Πόσοι από τους νεοδημοκράτες που ξέρατε και ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τώρα θα επιστέψουν στο κόμμα;», τους ρωτώ. Αμηχανία και έλλειψη απάντησης.

Εκεί που δεν υπήρχε αμηχανία ήταν στο πρόσωπο του προέδρου. «Τον στηρίζουμε, δεν έχουμε κι άλλη επιλογή. Δεν υπάρχει άλλος». Δέκα λέξεις που περικλείουν ό,τι συμβαίνει αυτή την στιγμή στη Νέα Δημοκρατία.

Κοιτώ τους τουρίστες να χαζεύουν το θέαμα. Τόσο ξένο στη δική τους λογική, τόσο απαρχαιωμένο το όλο σκηνικό. Εντυπωσιάζονται από τον παλμό κι όταν τους εξηγείς πως το κόμμα βγαίνει από τη μεγαλύτερη ήττα του μένουν με το στόμα ανοιχτό γιατί δεν περίμεναν τόσα χαμόγελα στον κόσμο. Έτσι είναι, ο χώρος της Δεξιάς συσπειρώνεται πολύ πιο εύκολα από όλους τους άλλους. Μάλλον αυτό θα εννοούσε ο Νίκος Καραχάλιος, όταν έκλεισε το μάτι, έφερε τον δείκτη του αριστερού χεριού στον κρόταφό του και χαμογέλασε με νόημα στον Μεϊμαράκη, όταν εκείνος έκλεινε την πόρτα στη Ρηγίλλης 18 κι έβγαινε να αντικρίσει τον κόσμο.

Υ.Γ. Ο Τσίπρας το έκανε μόδα. Τόσο ο Κώστας Καραμανλής, όσο κι ο Αντώνης Σαμαράς βγήκαν ανάμεσα από τον κόσμο. Έτσι έκανε κι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στην ανοιχτή συγκέντρωση πριν το δημοψήφισμα, στο Σύνταγμα. To the point, επικοινωνιακά.

Ποιος #Meimarakis; #ekloges2015_round2 pic.twitter.com/rgXdj7THS7

— Takis Karagiannis (@T_Karagiannis) September 1, 2015

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News