Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τελευταία έρευνα του οργανισμού Pearson για τα εκπαιδευτικά συστήματα ανά τον κόσμο, αποτελεί την τελευταία σταγόνα που θα πρεπει να κάνει τη λαϊκή οργή να ξεχειλίσει εναντίον των κρατικών γραφειοκρατών του υπουργείου Παιδείας και των συνδικαλιστών της ΟΛΜΕ και των πανεπιστημίων.

Σύμφωνα με την έρευνα, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση(!) όλων των ευρωπαϊκών χωρών στα θέματα παιδείας και ανάπτυξης του εκπαιδευτικού της συστήματος, ενώ σε έρευνα που έγινε σε 40 χώρες παγκοσμίως κατέχει την 37η θέση και βρίσκεται στην ίδια «ομάδα» με χώρες όπως η Ινδονησία, το Μεξικό και η Βραζιλία.

Η νέα αυτή έρευνα είναι ιδιαίτερα σημαντική, διότι παρακάμπτει τις αντιρρήσεις που κατά καιρούς προβάλλονται για ανάλογες διεθνείς έρευνες, πού όλες πιστοποιούν την άθλια κατάσταση της παιδείας στην Ελλάδα.

Η πρώτη χαρακτηριστική αντίδραση των συνδικαλιστών είναι ότι τα αρνητικά αποτελέσματα ερευνών, όπως π.χ. της PISA, δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα διότι βασίζονται σε… λάθος μεθοδολογία! Σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου κάθε έρευνα οδηγεί σε μία εκ βάθους αναζήτηση των αιτιών των προβλημάτων, στην Ελλάδα οδηγεί σε επιθέσεις εναντίον της… μεθοδολογίας της έρευνας. Όμως η έρευνα του Pearson παρακάμπτει αυτή την αντίρηση διότι στην ουσία πρόκειται για μία μεταέρευνα που βασίζεται σε διαφορετικές έρευνες, που όμως όλες συγκλίνουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Έτσι, η έρευνα βασίστηκε στις επιδόσεις των φοιτητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στο ποσοστό των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, σε δύο αμερικανικές εκπαιδευτικές μελέτες, καθώς και στα στοιχεία του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) που προκύπτουν από τα τεστ του διαγωνισμού PISA (έλεγχος δεξιοτήτων σε μαθηματικά προβλήματα ανάμεσα σε μαθητές διαφορετικών χωρών).

Ο δεύτερος μύθος που καλλιεργούν πάλι οι συνδικαλιστικοί φορείς, είναι ότι τα οποιαδήποτε πρόβλήματα στην ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας οφείλονται στις -θεωρούμενες- χαμηλές απολαβές των Ελλήνων εκπαιδευτικών. Όμως, όπως δείχνει η κατάταξη των εκπαιδευτικών συστημάτων, δεν υπάρχει απολύτως κανένας συσχετισμός μεταξύ των μισθών των εκπαιδευτικών και των επιδόσεων του εκπαιδευτικού συστήματος μιας  χώρας.

Είναι, λοιπόν, πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι έχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταστρέφει γενιές μαθητών. Όταν μάλιστα γίνει μια σωστή έρευνα, ίσως να αποδειχθεί ότι ένα μεγάλο τμήμα της ανεργίας μεταξύ των νέων σήμερα δεν οφείλεται τόσο στην οικονομική κρίση, όσο στο γεγονός ότι η παιδεία τους δεν τούς παρέχει κανένα εφόδιο για τη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι ιδιαίτερα ανήθικο να υποχρεώνει το κράτος τους μαθητές και φοιτητές να παραμένουν όμηροι της δημόσιας παιδείας. Όπως είναι ανήθικο να συνεχίζει να αναγκάζει τους φορολογούμενους να πληρώνουν φόρους για τέτοιες άχρηστες υπηρεσίες. Λύσεις όπως η «αξιολόγηση» του εκπαιδευτικού προσωπικού θα πάρουν έτη μέχρι να εφαρμοσθούν, δημιουργώντας στο μεταξύ νέες φουρνιές αγράμματων.

Το κράτος θα πρέπει να καταβάλει άμεσα σε κάθε μαθητή ή φοιτητή το ποσό που κοστίζει η φοίτησή του σε δημόσιο εκπαιδευτήριο και να του επιτρέψει να το χρησιμοποιήσει σε όποιο ιδιωτικό -κερδοσκοπικό ή μη- εκπαιδευτήριο επιθυμεί, ή σε εκπαιδευτήρια στο εξωτερικό.

Παρέχοντας έτσι το δικαίωμα και τη δυνατότητα της «εξόδου» των μαθητών αποό το χρεοκοπημένο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας -μια δυνατότητα που σήμερα απολαμβάνει μόνο μία μειοψηφία ευπόρων- το κράτος θα έχει κάνει ένα τεράστιο βήμα, όχι απλά προς μια καλύτερη παιδεία αλλά, κυρίως, προς μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Μια κοινωνία όπου οι φόροι δεν θα σπαταλώνται στη συντήρηση των συνδικαλιστών και των γραφειοκρατών του δημοσίου, αλλά αποκλειστικά και μόνο στην ποιοτική παροχή των υπηρεσιών εκείνων που το κοινωνικο συμβόλαιο έχει αναθέσει στο κράτος.  

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News