Ο κ. Μάθιου Πρίτσαρντ έχει βαρύ έργο να φέρει σε πέρας. Εγγονός της Α. Κρίστι δε χάνει ευκαιρία να εξηγεί το έργο, να αποκαλύπτει τις σκέψεις, να ενημερώνει για τις προτιμήσεις, να επιβλέπει τις πωλήσεις και, βεβαίως, να διαμαρτύρεται για κάθε τι που προσβάλλει τη διάσημη γιαγιά του, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνεται ο ίδιος, ως μοναδικός κληρονόμος της.

Σε πρόσφατη συνέντευξη, επ’ αφορμή συμπλήρωσης 120 ετών από τη γέννηση της αγγλίδας μυθιστοριογράφου με τις περισσότερες πωλήσεις βιβλίων (άνω των 2 δισ. αντιτύπων), ο Πρίτσαρντ μίλησε για τη μύχια σκέψη – επιθυμία της συγγραφέως να απαλλάξει από τα καθήκοντα ήρωα-πρωταγωνιστή των ιστοριών της τον Πουαρώ, πράγμα που δεν κατάφερε, ωστόσο, να υλοποιήσει πειθόμενη ή υποκύπτουσα σε πιέσεις εκδοτών που με τη συμμετοχή του βέλγου ντετέκτιβ στα βιβλία της έβλεπαν πιό σίγουρες τις πωλήσεις τους.

Ένα μήνα πριν ο Μ. Πρίτσαρντ είχε θορυβηθεί, επειδή η Wikipedia είχε αποκαλύψει την ταυτότητα του δολοφόνου στην «Ποντικοπαγίδα», το θεατρικό έργο της Κρίστι που παίζεται στο Λονδίνο από τις 25.11.1952. Η ενέργεια αυτή, είπε ο εγγονός της Α. Κρίστι, θα δυσαρεστούσε τη γιαγιά του που ενοχλούνταν όταν αποκαλύπτονταν από τους κριτικούς η πλοκή των βιβλίων ή θεατρικών έργων της. Ο αντίλογος της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας δεν στερούνταν λογικής: Αν ζητείται η Wikipedia να μην αναφέρει το δολοφόνο, για να μη τον μάθουν οι μελλοντικοί θεατές, γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για τις δημόσιες βιβλιοθήκες; Να αποσύρουν, δηλαδή, τα αντίτυπα του έργου;

Η διαμαρτυρία θαυμαστών της συγγραφέως κατά της εγκυκλοπαίδειας δεν έπιασε τόπο κι έτσι σήμερα όσοι διαβάσουν το άρθρο της για την Ποντοκοπαγίδα ξέρουν, ποιός είναι ο δολοφόνος. Την ίδια ευχέρεια (είχαν και) έχουν κι όσοι ξεφυλλίσουν το τέλος του έργου σε βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία, με τη διαφορά ότι οι πρώτοι είναι ασυγκρίτως περισσότεροι από τους δεύτερους. Αυτό είναι, μάλλον, που ανησύχησε πιό πολύ και το Μάθιου.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News