Τρίτη πρωί  διαδρομή για τη δουλειά με το Μετρό. Στάση Ευαγγελισμός. Γνωστή φυσιογνωμία επαγγελματία ζητιάνου. Ο ίδιος μονόλογος. «Είμαι άνεργος, έκανα αποτοξίνωση, χρειάζομαι λεφτά να φάω κάτι, κλπ κλπ». Κάποιοι του δίνουν, κάποιοι τον κοιτούν με απαξία, τέλος πάντων ο φίλος μας μαζεύει κάποια ψιλά και οδεύει προς την έξοδο (για να επιβιβαστεί στον επόμενο συρμό). Στέκεται απέναντι από την πόρτα και αφήνει κάτι πίσω από τα μαλλιά μιας ανυποψίαστης γυναίκας που κάθεται απέναντί μου. Με τρώει η περιέργεια να το ανακαλύψω αλλά η κυρία δε φαίνεται να σκοπεύει να κατεβεί σύντομα. Κάπου έχω διαβάσει ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς τα χρησιμοποιούν κάποιοι για να μεταφέρουν ναρκωτικά. Τα αφήνουν σε ένα προσυνεννοημένο σημείο και στην επόμενη στάση μπαίνει κάποιος και τα παίρνει. Δε φαίνεται πάντως να συμβαίνει κάτι τέτοιο γιατί όσοι μπαίνουν, αγνοούν το μυστηριώδες αντικείμενο και τρέχουν να βρούνε θέση –αλήθεια δεν είναι σχήμα οξύμωρο να τρέχει κάποιος για να κάτσει; Σηκώνομαι να δω τι είναι. Είναι 3 κέρματα. Ένα 5λεπτο, ένα 2λεπτο και ένα μονόλεπτο του ευρώ. Ο ζητιάνος αποφάσισε ότι δεν ήθελε να γεμίσει τις τσέπες του με φραγκοδίφραγκα. Με 8 λεπτά του ευρώ τι να ψωνίσεις; Η ζωή στην Αθήνα ζητάει χοντρά. Μόνο χοντρά.

Ξανακάθομαι. Στάση Μέγαρο Μουσικής. Απέναντί μου κάθονται μια μητέρα με το κοριτσάκι της. Η μικρή είναι γύρω στα 5. Μαγουλού, ζωηρή, με σκισμένο καλσόν – ποιο καλσόν άλλωστε έχει επιβιώσει σε παιδικό πόδι;  «Μαμά πού είναι η Δουκίσσης Πλακεντίας;» «Σε 9 στάσεις μωρό μου». Στην επόμενη στάση η μητέρα ρωτάει: «Είχαμε 9 στάσεις, έφυγε η μία, πόσες μας έμειναν;» «Μμμ. Οκτώ», απαντάει με δισταγμό η μικρή. «Μπράβο ζωή μου!» φωνάζει η περήφανη μαμά και πνίγει την κόρη της στα φιλιά ενώ εκείνη γαργαλιέται. Στην αποβάθρα προς Αιγάλεω είναι συγκεντρωμένοι διαδηλωτές που κατευθύνονται σε κάποια διαμαρτυρία στο κέντρο. Κρατάνε πανό και φωνάζουν συνθήματα. Η μικρή τους μετράει «Ένας, δύο, τρεις… Μαμά τι είναι αυτοί;» Χαμογελώ. Θυμάμαι τη γιαγιά μου που με μάθαινε να μετράω με τα καλαμπόκια που καθαρίζαμε και ψήναμε στην αυλή του χωριού μας. Χαίρομαι που δε χρειάστηκε να μάθω πρόσθεση και αφαίρεση σε μια αστική συγκοινωνία.  Αλλά και πάλι, πού είναι το κακό; Ανέκαθεν τα μαθηματικά γίνονταν παντού. Ο Αρχιμήδης τα έκανε στην μπανιέρα του. Εγώ σ’ ένα χωριό της Αρχαίας Ολυμπίας. Η μικρή σ’ ένα συρμό του  Μετρό. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Οι κανόνες δεν αλλάζουν. Θα συναντήσουμε πολλά μηδενικά στη ζωή μας. Και θα αγαπάμε πάντα να είμαστε το μισό κάποιου. Οι αριθμοί είναι απλοί. Η ζωή μας είναι πολύπλοκη.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News