Άνοιξα τα λεξικά μου, άνοιξα και τις  εφημερίδες μου. Έψαξα  άρθρα, δηλώσεις, πράξεις, αντιδράσεις, θέσεις  και αντιθέσεις.  Γιατί;  Την  τελευταία  εβδομάδα με απασχολεί  πολύ  μια λέξη,  τόσο ηχητικά όσο και ορθογραφικά. Η λέξη αυτή είναι: «Συναίνεση».     

Την διαβάζω, την ακούω, την συζητάω, αλλά δεν την καταλαβαίνω. Όσα λεξικά και να είδα την αναλύουν ως  συγκατάβαση, συνεννόηση και αποδοχή. Δηλαδή,  όπως κατάλαβα,  καθορίζουμε με αντιπάλους και μη, κοινούς στόχους, συμφωνούμε στη μέθοδο δράσης  και αποδεχόμαστε  από  κοινού  τις  επιπτώσεις. Έτσι, κατέληξα, πως  κάτι  άλλο θα εννοεί  ο πρωθυπουργός. Γιατί  λογικά όλα αυτά, αλλά , συν-εννόηση, σύν-πράξη, και  συν-φωνία  γίνονται  πριν  προχωρήσουμε  στις  αποφάσεις, πριν τις  υπογραφές  και  κυρίως  πριν  τις  πράξεις.

Εδώ  και καιρό, τόσο ο κ. Πρωθυπουργός όσο και τα στελέχη του κόμματός  του, στις  δηλώσεις  τους  δεν παραλείπουν  να  τονίσουν  ότι  χωρίς την ευρεία  λαϊκή  συναίνεση  δεν  βγαίνουμε από την κρίση. Ιδιαίτερα ο κ. Πρωθυπουργός  δεν  παύει να τονίζει  τις θυσίες  που έκανε  και  κάνει  ο ελληνικός  λαός, αναφερόμενος  με  περισσή  συγκίνηση  στους  έντιμους  και  νομοταγείς  πολίτες  που δεν έκλεψαν, δεν φοροδιέφυγαν, δεν καταχράστηκαν,  δεν  ‘’λαδώθηκαν’’, και  τέλος  πάντων  δεν τα έφαγαν μαζί  με  τον  κ.Πάγκαλο.

Από  ποιόν  ζητάει  όμως σήμερα  συναίνεση  ο κ. Πρωθυπουργός;   Από το λαό;   Και  γιατί  δεν  τη  ζητάει  άμεσα, αλλά  διαλέγει  την  έμμεση  οδό,  δηλαδή  να  τη  ζητήσει  από τα κόμματα;  Βέβαια, στην  πρώτη  περίπτωση  θα  πρέπει να  εξηγήσει  πρώτα  σε όλους  αυτούς  τους  νομοταγείς  πολίτες, που τόσο  θαυμάζει και συμπονεί, γιατί αυτή   η  κατάφορη αδικία σε βάρος τους, και κυρίως  γιατί  στο τελευταίο  πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται,  τους  στερεί  την τελευταία  ομπρέλα προστασίας  που τους  έμεινε.  Γιατί προχωρά μόνος, χωρίς να ρωτήσει, χωρίς να συζητήσει μαζί τους;  «Δύσκολα τα πράγματα»  –θα σκέφτεται. Ας  προχωρήσουμε καλύτερα με τα κόμματα.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, ανάγκη δεν έχει ούτε από προτάσεις ούτε από ιδέες. Αυτές είναι εισαγόμενες. Κάτι  λίγα  που  γλιτώσαμε  από  την  προηγούμενη  διαπραγμάτευση  με  την Τρόικα, μας  ξανάρθαν και  πιο  αποφασισμένα, και πιο βιαστικά. Το θέμα αλλού είναι. Ποιός  και πώς θα απορροφήσει τους  κραδασμούς  από  τους  έντιμους  και  φιλότιμους εργαζόμενους  που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι  πρέπει  ‘’να πέσουν ενδόξως’’  στο βωμό  της  οικονομικής  ανθρωποθυσίας.  Χρειάζεται επομένως κάποιος μηχανισμός, κεντρικός,  που  θα ελέγχει  τις  αντιδράσεις  και  θα  ‘’εξηγήσει’’  τόσο  το αναγκαίο, όσο και  το  μάταιο. Εκείνο που ενδιαφέρει, μάλλον, είναι  να  διευρυνθούν  τα  στηρίγματα  της  εφαρμοσμένης  πολιτικής, αλλά  και  το  κόστος  αυτής. Φυσικά  ζούμε σε  ένα δημοκρατικό καθεστώς,  πρέπει  να  τηρηθούν  και τα προσχήματα.

Όσο για μένα, νομίζω ότι τον βρήκα τον «μίτο της Αριάδνης», ενώ έγραφα. Μια σκέψη – σαν έκλαμψη! –  με γύρισε πίσω, στην αρχή. Μήπως κατάλαβα λάθος;  Μήπως οι άνθρωποι απλούστατα δεν μιλάνε για «συν-αίνεση», αλλά για  μια ομαδική συν-ένεση, κάποια νέα ανακάλυψη επιστημονικών εργαστηρίων (σαν εμβόλιο ένα πράγμα) που αν το «βαρέσουμε» όλοι μαζί παρέα θα τα ξεχάσουμε όλα και θα περάσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα;  

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News