«Μα τι πάθατε όλοι οι δημοσιογράφοι με το σακάκι της Μέρκελ;» μου επιτέθηκε χθες η μαμά μιας φίλης της κόρης μου όταν συναντηθήκαμε έξω από το μάθημα της παιδικής zumba. «Δεν βρήκατε με τίποτα πιο σοβαρό να ασχοληθείτε;» Η μαμά της φίλης της κόρης μου αναφερόταν στο ότι η Άνγκελα Μέρκελ πάτησε το πόδι της στην Ελλάδα ντυμένη με το ίδιο λαχανί σακάκι το οποίο φορούσε την ημέρα του αγώνα Ελλάδας – Γερμανίας στο Euro 2012.

Η επίθεση – εκτός τόπου και χρόνου – με κατέλαβε εξ απίνης και ομολογώ ότι δεν ήξερα τι να απαντήσω. Άλλωστε, μέχρι εκείνη τη στιγμή, το σακάκι της Μέρκελ προσωπικά δεν με είχε απασχολήσει καθόλου. Αλλά όταν επέστρεψα σπίτι αποφάσισα (όπως ακριβώς θα έκανε κάθε σοβαρός δημοσιογράφος) να διερευνήσω το θέμα.

Πληκτρολόγησα στο Google τις λέξεις σακάκι και Μέρκελ. Οι αναφορές ήταν 217.000. Σταχυολογώ από την πρώτη σελίδα: «Με το σακάκι του Euro 2012 η Μέρκελ στην Αθήνα.»«Με ένα σακάκι πλύνε-βάλε η Μέρκελ.» «Με το ίδιο σακάκι η Μέρκελ.» «Το σακάκι φετίχ της Μέρκελ». «Σε πόσα χρώματα μπορεί να έχει μία γυναίκα το ίδιο σακάκι;» «Το ξαναφορεμένο σακάκι». «Η Οδύσσεια μιας κακοντυμένης». Και πάει λέγοντας.

Τα δημοσιεύματα ήταν από οριακά επικριτικά μέχρι επιθετικά. Το λαχανί σακάκι είχε μετατραπεί σε κόκκινο πανί. (Αν και από το ψάξιμο μου στο Διαδίκτυο προέκυψε ότι το ίδιο σακάκι έχει εντοπιστεί τουλάχιστον άλλες δύο φορές στο παρελθόν, στην ειδική συνεδρίαση NAC τον Απρίλιο του 2008 στο Βουκουρέστι και σε συνάντηση με τον Πέερ Στάινμπρουκ, τέως υπουργό Οικονομικών στη συγκυβέρνηση και σημερινό υποψήφιο καγκελάριο με το SPD). Μέχρι και για διπλωματική απρέπεια κατηγορήθηκε η Μέρκελ στην ιστοσελίδα του CNBC διότι το συγκεκριμένο σακάκι μπορεί να παρέπεμπε σε σκόπιμη αναφορά στην κυριαρχία της Γερμανίας τόσο στα σπορ όσο και στην οικονομία.

Παρακαλώ… Θα γινόταν τόσος ντόρος εάν η Μέρκελ ήταν άνδρας και εμφανιζόταν με το ίδιο σακάκι; Όχι, φυσικά. (Εκτός εάν το σακάκι ήταν χρώματος λαχανί.)

Οι γυναίκες που κατέχουν αξιώματα γνωρίζουν ότι, όσα και εάν έχουν καταφέρει στη δημόσια σφαίρα, τα ρούχα τους και τα χτενίσματα τους θα τύχουν αντικείμενα σχολιασμού και κριτικής. Ειδικά οι γυναίκες στην πολιτική, μπορεί να πολεμούν μια ζωή να τις κρίνουν για τα αποτελέσματα και τις αποφάσεις τους, αλλά τελικά η κάλυψη του φύλου, της εμφάνισης και της προσωπικότητας τους θα υπερκεράσουν όλα τα άλλα. Πολύ απλά: Ένας άνδρας πολιτικός μπορεί να είναι γεμάτος πιτυρίδα. Αλλά από την γυναίκα πολιτικό δεν πρέπει να περισσεύει ούτε μία τρίχα.

Είναι άλλο θέμα το συνολικό στυλ της Μέρκελ, όπως η ίδια φροντίζει να βγει προς τα έξω. Το υιοθέτησε με την βοήθεια της σχεδιάστριας Bettina Schoenbach, πριν από τις εκλογές του 2005 και από τότε δεν το έχει τροποποιήσει. Κόσμιο, λίγο άχαρο, σίγουρα προβλέψιμο. Ίσια παντελόνια, τρίκουμπα σακάκια. Αυτή η στατική γκαρνταρόμπα στέλνει ένα μήνυμα που καθησυχάζει σε καιρό λιτότητας τους ψηφοφόρους της και δείχνει μία γυναίκα που δεν αλλάζει εύκολα άποψη. Είτε πρόκειται για μία σημαντική απόφαση γύρω από το euro και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε για ένα νομοσχέδιο για τους τυροπαραγωγούς στην εκλογική περιφέρεια Μεκλεμβούργου –Πομερανίας. Μια γυναίκα λογική και μετρημένη. (Αυτά για όσους δεν γνωρίζουν ότι το κάθε σακάκι κοστίζει 750 ευρώ.) Με άλλα λόγια: τα σακάκια της Άνγκελα Μέρκελ δεν είναι όσο αθώα δείχνουν. Έχουν επιλεγεί με βάση τους κανόνες του πολιτικού marketing.

Για αυτό και πιστεύω ότι εάν η ίδια μπορούσε να προβλέψει τον ντόρο που θα δημιουργείτο, θα είχε τραβήξει ένα άλλο χρώμα την Τρίτη το πρωί από την ντουλάπα της πριν επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για την Ελλάδα.

Προσωπικά πάντως, όταν η Μέρκελ και ο Αντώνης Σαμαράς περπατούσαν στο κόκκινο χαλί κατά την άφιξη της στο Ελευθέριος Βενιζέλος, δεν πρόσεχα το σακάκι της Μέρκελ, αλλά την αγωνία του δικού μας πρωθυπουργού να συγκρατήσει με το χέρι του το δικό του (δίκουμπο) γκρι σακάκι που άνοιγε συνέχεια από τον αέρα. Η Μέρκελ έμοιαζε δίπλα του σαφώς πιο άνετη.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News