Χωρίς photoshop: Επιστρέφω με εικόνες από τη διαδρομή Αθήνα-Γιάννενα-Αθήνα. Άλλες μοιάζουν ασπρόμαυρες, έχουν κάτι από το γκρίζο της επαρχίας, άλλες έχουν το χρώμα της σέπιας, πάνε πιο πίσω τον χρόνο και σε γεμίζουν με ένα γλυκόπικρο αίσθημα, κι άλλες είναι έγχρωμες με έντονο το πράσινο των δέντρων και το μπλε της θάλασσας, που ταξιδεύουν με sms και mail στον σημερινό κόσμο.

Γεφύρια του χθες με το σήμερα, η άλλη Ελλάδα με τα χωριά και τις κωμοπόλεις της, θυμίζει το γιοφύρι της Άρτας, «ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν», σαν κι αυτήν τη χώρα, που ξεκίνησε κάποτε με το ΚΤΕΛ να σπουδάσει στην πρωτεύουσα, να φτιάξει μια ζωή καλύτερη από αυτή που ήξερε και τώρα γυρίζει πίσω, ψάχνει και ψάχνεται. Να ξαναφυτέψει ένα περιβόλι; να ασχοληθεί με τη γη; Τι να κάνει για να ξεφύγει από τον κλοιό που στενεύει σε μια αγνώριστη πια Αθήνα; Η γη όμως είναι κι αυτή δύσκολο αφεντικό και μεις άπειροι και άσχετοι.

Καφενεία: Κάτω από υπεραιωνόβια πλατάνια, 200 ετών και βάλε, οι συνταξιούχοι ξανανιώνουν που «ήρθαν τα παιδιά», κερνάνε έναν γύρο τσίπουρα, ένα ευρώ με τον μεζέ τους – λίγη τομάτα, πατάτες, λίγο τυρί, αλλά πεντανόστιμα. Οι συντάξεις μειώθηκαν, τα «παιδιά» δεν είναι πια παιδιά, πολλά από αυτά είναι είναι άνεργα και μόνο τα εγγόνια και τα δισέγγονα χαλάνε τον κόσμο, παίζοντας στο γρασίδι και στις παιδικές κούνιες. Οι υπόλοιποι πίνουν, τσακώνονται όλο και λιγότερο για τα πολιτικά, νιώθουν ότι όλοι ανήκουν πια στην ίδια παράταξη: των χαμένων από την κρίση.

Ιόνιο: Διακοπές για χρόνια, μάλλον πάντα, σήμαινε Αιγαίο και κυρίως Κυκλάδες. Σ΄ αυτό το σε αργή κίνηση αλέ-ρετούρ κολύμπησα στα νερά του Ιονίου, βλέποντας απέναντι την Κέρκυρα, θυμήθηκα παιδικές διακοπές στην Πρέβεζα, μελαγχολική πάντα σαν τον Καρυωτάκη, πέρασα για πρώτη φορά κάτω από τα νερά του Αμβρακικού κόλπου, την υπόγεια σήραγγα που ενώνει την Πρέβεζα με το Άκτιο

Στον δρόμο. Έτσι κι αλλιώς είναι διαφορετική εμπειρία οι διακοπές σε ένα νησί απ' ό,τι στα ηπειρωτικά. Ακόμη καλύτερα οι διακοπές ταξιδεύοντας κάνοντας στάση όπου κάτι σου τραβάει το ενδιαφέρον. Όνειρο για χρόνια να ταξιδέψουμε κάποτε με φίλους σ' ένα βανάκι ανά την Ελλάδα, χωρίς πρόγραμμα, ανακαλύπτοντας τόπους και όχι τουριστικούς προορισμούς. Κάποτε με μια φίλη κάναμε 3 μέρες να γυρίσουμε οδικώς από τα Γιάννενα στην Αθήνα κι ακόμα λέμε τι ωραία που περάσαμε: σταματήσαμε στη μέση του πουθενά να φάμε σε μια καντίνα στο Μεσολόγγι, κοιμηθήκαμε σ' ένα παραθαλάσσιο ψαροχώρι απέναντι από τη Λευκάδα, στην οποία περάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε, παρά μόνο όταν είδαμε το “Welcome to Lefkada”, μεθύσαμε με βότκες χαζεύοντας τη γέφυρα του Ρίου…

Διόδια Αφιδνών: στην τελικά ευθεία για τη διακοπή των διακοπών. «Γεια σου, ρε Αθήνα» λέω δυνατά, αλλά η Αθήνα πια δεν απαντά σε κανέναν, μας νιώθει όλους ξένους, και όσους την αγαπήσαμε. Ξένη τη νιώθουμε κι εμείς, πιο ξένη από ποτέ, μια εικόνα σε μεγέθυνση της βίαιης ανατροπής που έγινε στη ζωή όλων μας.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News