Πριν δυο Κυριακές είχε στο Γκάζι φεστιβάλ γευσιγνωσίας και πήγαμε με μια φίλη. Είχε πολύ κόσμο, δεν βρίσκαμε τραπέζι να καθίσουμε, τελικά πήραμε δυο περισσευούμενες καρέκλες και τις βάλαμε σε μια σκιά, έκανε ζέστη. Ήρθαν δίπλα μας και κάθισαν τρεις άνθρωποι του χώρου, με τα καρτελάκια τους, μιλούσαν για κρασιά. Έλεγαν ότι δεν πρέπει να παραγγέλνεις ακριβά παλαιωμένα κόκκινα κρασιά παρά μόνο με κυνήγι, ότι τα ελαφρά άσπρα κρασιά ταιριάζουν στη διατροφή μας περισσότερο. Ενδιαφέροντα πράγματα δηλαδή, κι εμείς τους παρακολουθούσαμε για να μάθουμε κάτι περί κρασιών. Η απαρίθμηση γνώσεων συνοδευόταν κι από το σνομπάρισμα βέβαια των κοινών θνητών που δεν έχουν ιδέα και παραγγέλνουν παλαιωμένα κρασιά για να εντυπωσιάσουν. Οι άσχετοι που τρέχουν στις ταβέρνες και με τη μπριζόλα θέλουν παλιό κόκκινο κρασί, είπε κι ένα όνομα κρασιού που δεν συγκράτησα. Τέλος πάντων, περνούσε ευχάριστα η ώρα, τρώγαμε αργά μια τυρόπιτα γκουρμέ που είχαμε αγοράσει, τους ακούγαμε κι αναρωτιόμασταν αν ανήκουμε κι εμείς στο είδος των αδαών που παραγγέλνουν τα λάθος κρασιά, κι αν δικαιούμαστε να μειδιούμε με το σνομπάρισμα που έριχναν στον κόσμο. Δεν ξέρουμε δα, δεν παραγγέλνουμε ποτέ εμείς το κρασί στην παρέα.

Μετά η συζήτηση στράφηκε στον προγραμματισμό της επόμενης εβδομάδας. Θα πάω στο Πήλιο, είπε εκείνος με τις οινολογικές γνώσεις, θα την αράξω στην παραλία και θα ατενίζω τη θάλασσα. Έτοιμη ήμουν να τον ρωτήσω πού μένει στο Πήλιο, να του πω ότι κι εγώ πάω εκεί. «Δεν θα ψηφίσεις;» ρώτησαν οι άλλοι. «Σιγά μην κατέβω να ψηφίσω τα ρεμάλια, Χρυσή Αυγή θα ρίξω δαγκωτό, ό,τι πιο εξτρίμ…». Γέλασαν εκείνοι, μας κόπηκε το γέλιο εμάς, μαζέψαμε τις σακουλίτσες μας και σηκωθήκαμε, φύγαμε.

Λοιπόν δεν ξέρω τι ερμηνεία δίνετε σ' αυτό, ταξική ή άλλη. Ο άνθρωπος αυτός, γύρω στα σαράντα, είχε έρθει να πάρει μέρος σε χώρο του δήμου, σε φεστιβάλ με άλλους επαγγελματίες, ωστόσο ένιωθε τόσο αντισυστημικός που θα ψήφιζε Χ.Α., δαγκωτό κιόλας, και το έλεγε φωναχτά σαν συμπλήρωμα της περιφρόνησής του προς το αμαθές σύμπαν που παραγγέλνει άσχετα κρασιά. Δεν τον ένοιαζε καν αν η Χ.Α. απαγορεύσει πλήρως τη διάθεση κρασιού από ιδιώτες εν τη βασιλεία της. Έτσι χαλαρά και νωχελικά τη στέλνει στην Ευρωβουλή να φοβερίσει για ό,τι δεν ξέρει καν τι όνομα να του δώσει, μια περιρρέουσα αγανάκτηση, έναν περιρρέοντα σαρκασμό, έναν κακομαθημένο μηδενισμό; Ανάγκη για πρόκληση, σαν τα παιδιά που κάνουν αταξίες για να τραβήξουν την προσοχή; Κάτι ανάλαφρο πάντως, που φέρνει γέλια, και δεν υπολογίζει τις συνέπειες, στο κάτω- κάτω είναι για τους άλλους. Ή απλώς κάτι που καθησυχάζει το ακροατήριο μετά τις πολλές οινολογικές αναφορές, μην τον περάσουμε για φλώρο (ας λέω διάφορα εξεζητημένα είμαι μάγκας κι εγώ.)

Μπορεί ακόμα και απάντηση στην πλήξη να είναι το εξτρίμ. Ανάλογα ο καθένας με την κουλτούρα του αισθάνεται την ανάγκη για κάτι εξτρίμ. Κι εμείς κακώς φύγαμε απο δίπλα κατεβάζοντας τα μούτρα, διότι επιβεβαιώσαμε ότι πέτυχε την εξτριμάρα του. Θα μου πεις τι να κάναμε; Να μέναμε και να παριστάναμε τις κουφές; Τι πιο εξτρίμ θα ψάξει αν βεβαιωθεί ότι η Χ.Α. δεν θεωρείται αρκετά; Είναι κι αυτό ένα θέμα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News