Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010. Αυτή η εβδομάδα δεν είναι όπως οι άλλες, έγραφε το πρωί ο Κώστας Γιαννακίδης. Πράγματι: αυξάνεται ο ΦΠΑ, οι έμμεσοι φόροι, συνεδριάζουν Εκοφίν και Γιουρογκρούπ, κ.λ.π, κ.λ.π. Αυτά τα συνηθίσαμε πια. Δεναντιστοιχούν σε ανθρώπους, σε ζωές, σε σχέδια που ματαιώνονται, σεΔευτέρες που θα είναι μόνο χειρότερες για κάποιους… Οπως για την Αλέκα, 42 χρονών, που η μείωση του μισθού της στο μισό και η ανεργία του συζύγου, βάζουν βίαιο φρένο στην περιπέτεια της εξωσωματικής που είχε ξεκινήσει. Όπως ο άνεργος νησιώτης γραφίστας, που παραμένει αισιόδοξος- αν και «χωρίς ρεύμα και νερό»- διότι υπάρχουν φίλοι που τον καλούν για φαγητό.

Ή αν θέλετε, όπως εγώ- άνεργη για 3η φορά σε ενάμισι χρόνο, – που κάνοντας την απελπισία σαρκασμό- ανάρτησα σήμερα στο facebook, αγγελία : "Ζητείται εργοδότης, σοβαρός, συνεπής, καπιταλιστής (όχι πρώην αριστερός, ει δυνατόν ..) με σκοπό δεσμό, μακροχρόνια σχέση, γιατί όχι και το γάμο (μπλοκάκια παροχής υπηρεσιών αποκλείονται). Μόνο σοβαρές προτάσεις, θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας!". Αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, προτελευταίο πρέπει να πεθάνει το χιούμορ…

Και ευτυχώς, σαν λαός, είμαστε και αισιόδοξοι και με χιούμορ, παρά τις δύσκολες μέρες που ήδη ήρθαν. Διαβάζοντας σήμερα τα σχόλια των αναγνωστών, στο θέμα «Απορίες της Δευτέρας: πόσο θα αντέξουμε;», ξεχωρίσαμε τις ιστορίες της Αλέκας και του Webcrawl. Και τις αναδημοσιεύουμε:

Αλέκα:
«Είναι από τις χειρότερες μέρες που έχω περάσει. Σήμερα λήγει η διορία που μου έχει δώσει ο εργοδότης μου να αποφασίσω αν "συμφωνώ" στο μειωμένο κατά το ήμισυ ωράριο (και αποδοχές). Μισός μισθός = επίδομα ανεργίας. Τη στιγμή που σε ένα μήνα λήγει η σύμβαση αορίστου του άντρα μου (και βέβαια το ξέρει ο εργοδότης), τη στιγμή που έχουμε βάλει μπροστά τις διαδικασίες εξωσωματικής (γιατί είμαι στα 42 πια και δεν έχω άλλο χρόνο, και βέβαια το ξέρει ο εργοδότης -καλώς ή κακώς). Και όμως επιλέγει να μου μειώσει το μισθό τη στιγμή που α. η εταιρία ΔΕΝ αντιμετωπίζει πρόβλημα, β. ΔΕΝ έχει κάνει τις νόμιμες αυξήσεις εδώ και 2 χρόνια. Συμπέρασμα: εξετάζω σοβαρά το ενδεχόμενο σε ένα μήνα να αναγκαζόμαστε να περάσουμε με 450€ όταν το ενοίκιό μας είναι 580€ (για να μην προσθέσω ότι καταδικάζομαι να μείνω άτεκνη…) ΚΑΛΗΜΕΡΑ (λέμε τώρα…)»

Webcrawl
«Θα ήθελα να σας πω το πώς βλέπω εγώ αυτή τη Δευτέρα. Μένω σε ένα νησί καταρχήν που όπως στα πιο πολλά νησιά το μόνο ουσιαστικό έσοδο είναι το ο τουρισμός το καλοκαίρι και όχι μια full season εργασία, στο επάγγελμα γραφίστας. Είμαι δυστυχώς (η ευτυχώς) ήδη πάνω από 5 μήνες ( ας μη πω το κανονικό σύνολο και μείνετε κάγκελο όλοι) άνεργος κάνοντας κάποιες δουλειές του ποδαριού για να βρω κάποια λεφτά να πληρώσω έστω το ενοίκιο μου που και αυτό πολλές φορές είναι αρκετά καθυστερημένο στην πληρωμή. Δεν είμαι τύπος του καναπέ ούτε από αυτούς που αράζουν σε ένα γραφείο μιας εταιρίας χωρίς να κάνουν τίποτα πίνοντας καφέ όλη μέρα γιατί δεν έχει δουλειά (ένας λόγος που έφυγα από κάποιες εταιρίες παλαιότερα). Όταν φτάνεις στο σημείο να ζητάς ένα πιάτο φαγητό από φίλους σου ( και ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί ), δεν έχεις είτε ρεύμα είτε νερό στο σπίτι, και είσαι στην ουσία άστεγος εδώ και αρκετό καιρό χωρίς να το ξέρεις, πιστέψτε με δεν θα ασχοληθείς με τον αν τα πράγματα θα γίνουν ‘χειρότερα’ γιατί καλύτερα δε θα γίνουν, το έχεις δέσει καλά στο πετσί σου ότι η θα κάνεις τη πάπια με 10+ ώρες εργασίας τη μέρα για 300 euro το μήνα η θα πουλήσεις ότι έχεις και θα μείνεις και εσύ απλά στο δρόμο πριν στα πάρουν όλα οι τράπεζες έτσι για το γαμώτο της υπόθεσης. Αυτή η Δευτέρα, ίδια όπως οι υπόλοιπες Δευτέρες ανεργίας και αναζήτησης. Ένα πράγμα παραμένει μόνο στο μυαλό μου πάντα « χαμογελάτε είναι μεταδοτικό» και εγώ το κάνω και με το παραπάνω. Τα σέβη μου και καλή σας ημέρα.

 

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News