Βαγδάτη. Η Αμερική έχει εισβάλει με σοκ και δέος. Κατάφερε το σοκ. Στο δέος το έχασε.

Μια πενταμελής οικογένεια πρέπει να εγκαταλείψει τη χώρα, όπως τόσες και τόσες. Σε αυτή, τη «δική» μου οικογένεια, ήρωας είναι ένα παιδί 12 χρόνων. Μελαψό τόσο, όσο να σε παραπέμπει το χρώμα σε νύχτες χίλιες και μια. Δυο μάτια τεράστια, κατάμαυρα, μελαγχολικά από φύση, κοιτούν στο διάβα τους προς την ελευθερία, σωρούς πτωμάτων, γκρεμισμένα κτίρια, μπετό βαμμένο κόκκινο από αίμα παιδιών, παιχνίδια με κομμένα χέρια και καμένα πρόσωπα.

5.000 κατά κεφαλήν η παράνομη και επικίνδυνη έξοδος. Εύπορη οικογένεια. Ευτυχώς. Τόσο αξίζει ένα εισιτήριο στον παράδεισο, που καταλήγει σε κόλαση. Ένα ταξίδι απώλειας με δυο βαλίτσες για μια ζωή. Τα αναγκαία. Και πώς διαλέγεις τα «αναγκαία» μιας ολόκληρης ζωής και οικογένειας; Η επιβίωση διαλέγει για σένα. Πότε με αυτοκίνητο, πότε με τα πόδια. Τουρκία-Ελλάδα άλλες 5.000 για να συντομεύσεις τον δρόμο προς τη ζωή.

Άγριος ο ποταμός. Τρύπιο το φουσκωτό. Κρύο, φόβος, αγωνία. Δεν έψαχναν Ιθάκη. Έστω ένα ξερονήσι και πάλι απ' την αρχή. Το βρήκαν μετά 5 μήνες «ταξιδιού», κάπου στην Αθήνα. Κάποιοι λένε πως το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία. Συμφωνώ. Εδώ την έφερε. Ίσως από τύχη. Ποιος ξέρει απ' την άλλη;

Έφτιαξαν όσο μπορούσαν την καθημερινότητά τους, σε μια χώρα που ακόμη ανεχόταν κάτι πιο σκουρόχρωμο στη γειτονιά του. Το όμορφο αγοράκι μεγάλωνε μέσα σε μια οικογένεια που το αγαπούσε και του έσωσε εν τέλει τη ζωή, ως όφειλε. Τα μάτια τα κατάμαυρα ηρέμησαν στο βλέμμα. Οι εικόνες ποτέ δεν έφυγαν. Οι μακριές βλεφαρίδες έριχναν μια σκιά, συνωμοτώντας με τη θλίψη. Να μπερδεύουν τον ανίδεο, για το άλλο δράμα που ζούσε. Τη διπλή φύση του, που σίγουρα αυτό δεν επέλεξε. Τίποτα από όλα αυτά δεν επέλεξε. Η ζωή τού έπαιζε ένα παιχνίδι.

Εμφανής πια η θηλυπρέπεια. Πήγε σε σχολή κομμωτικής. Έμαθε τόσο εύκολα και καλά ελληνικά, σαν δεύτερη… φύση. Όλα διπλά. Υπόγεια. Υποχθόνια και τόσο υπέροχα όμορφα στην ασχήμια τους. Γιατί η ασχήμια σε μια ζωή, προϋποθέτει πολύ ομορφιά για να αντέξει.

25 χρονών πια. Δουλεύει σε κομμωτήριο. Ένα παράξενο πλάσμα. Σχεδόν εξωτικό. Για πολλούς… ξωτικό.

Δυσφορεί σε ένα σώμα που κι αυτό δεν το διάλεξε. Φεύγει από το σπίτι, απ' τη φωλιά. Ανοίγει τα φτερά του. Δουλεύει ασταμάτητα, νοικιάζει ένα σπίτι, το ομορφαίνει, του δίνει όψη και αέρα. Να αναπνέει καλύτερα. Σχεδόν τα έχει καταφέρει. Έχει φίλους, έχει δουλειά, είναι όμορφο, αλλά θέλει το παραπάνω. Το όνειρο! Και αρχίζει ο δεύτερος γολγοθάς. Αρχίζει ορμονοθεραπεία. Μακραίνει το μαλλί. Οι καμπύλες αρχίζουν να ασφυκτιούν στα στενά τζιν. Αντιδρά η οικογένεια. Ακόμη και η μάνα… για τα μάτια της οικογένειας. Πόλεμος από τα αδέρφια. Μα εκεί. Το πείσμα του λύγιζε κάθε αντίσταση.

Ένα ατίθασο στηθάκι αχνοφαινόταν από τα φαρδιά μπλουζάκια. Το κομμωτήριο κλείνει και χάνει τη δουλειά του. Τι θα κάνει; Κάποιες της μιλούν για το πεζοδρόμιο. Βγάζει αφρούς. Δεν θέλει. Ακούει μουσικές ανατολίτικες να ηρεμήσει. Να βρει λύσεις. Κάνει το σπίτι κομμωτήριο. Μα οι πελάτισσες οι τίμιες, με τη στρωμένη ζωή αρνούνται να δουν την επιθυμία για αποδοχή μιας άλλης ζωής. Ενός ονείρου στη τελική, που έπαιρνε σάρκα και οστά. Αρνούνται να δουν ένα πλάσμα να ξαναγεννιέται. Τους χαλούσε την αισθητική. Είναι μια πρόταση… εξ απαλών ονύχων, αλλά με νύχια τεράστια και γαμψά.

Δεν τη γλίτωσε τη Συγγρού. Τα ενοίκια απλήρωτα, το ίδιο και το ρεύμα. Η μελαγχολία ξαναγύρισε πιο έντονη αλλά αυτή η λάμψη της εκπλήρωσης δεν κρύβεται, ρε γαμώτο.

Δυο στίγματα, λοιπόν. Αν θέλει η καρδιά, τα πολεμάει και τα νικάει. Και η Κάιλι αγάπησε τη δεύτερη πατρίδα της, όπως λάτρεψε τη δεύτερη φύση της. Έστω και σε ψηλοτάκουνα να περπατούν σε δρόμους που δεν ήταν μέσα στα όνειρά της.

Τη ρωτώ αν μετάνιωσε για κάτι.

«Κάποιες φορές δεν έπρεπε να μιλήσω άσχημα στους γονείς μου, έκαναν τόσα για μένα. Και για κάτι άλλο. Που δεν μπόρεσα να πάρω μαζί μου μια κούκλα που είχα καλά κρυμμένη απ' όλους. Μου είπε όμως η μαμά, στη φούρια και την απόγνωση, μόνο τα αναγκαία».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News