Οι νέοι το λένε cringe, εμείς ας το πούμε αμήχανο, το να βλέπεις τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να πρωταγωνιστεί σε καμπάνια όπου ο μόνος πρωταγωνιστής είναι η ίδια σε ΑΙ εκδοχές. Αν ήταν διαφήμιση αναψυκτικού, θα είχε πλάκα. Μόνο που είναι πολιτική ή κάτι που προσποιείται ότι είναι πολιτική. Θα μπορούσε να είναι show reel ηθοποιού, μια σειρά μεταμορφώσεων για να πάρεις τον ρόλο. Η Ζωή θέλει να πάρει την ψήφο. Και τη διεκδικεί με ένα μανιφέστο αυτοπροβολής.

Η Κωνσταντοπούλου μοιάζει να έχει πειστεί πως το πρόσωπό της είναι από μόνο του πολιτική πράξη. Σαν να πιστεύει ότι αρκεί να τη δούμε για να την καταλάβουμε, αρκεί να τη δούμε για να πειστούμε, αρκεί να τη δούμε σκέτο. Μόνο που αυτό το παιχνίδι με την εικόνα, όσο επιμελημένο και αν είναι, αποκαλύπτει κάτι περισσότερο: μια ακαταμάχητη ανάγκη για επίδειξη.

Κάθε προσωπικότητα που πλάθει είναι και μια δήλωση ναρκισσισμού. Δεν έχει σημασία τι λέει, σημασία έχει ότι είναι εκεί, μπροστά στον φακό, σε όλα τα καρέ, από την αρχή μέχρι το τέλος. Η πολιτική μετατρέπεται σε προσωπική performance και η Ζωή σε πρωταγωνίστρια του εαυτού της.

Και εμείς; Τι κάναμε εμείς; Εμείς, φυσικά, γελάσαμε. Την ειρωνευτήκαμε, την κάναμε meme, την κάναμε viral. Την κοροϊδέψαμε αλλά δεν πήραμε τα μάτια μας από πάνω της. Και όσο περισσότερο τη χλευάζαμε, τόσο περισσότερο εκείνη κέρδιζε. Γιατί στην εποχή της εικόνας, το viral δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στο θετικό και στο αρνητικό. Το μόνο που μετράει είναι η προβολή και η ανακύκλωση.

Είναι, βέβαια, εύκολο να πούμε πως η Κωνσταντοπούλου έγινε γραφική. Και πράγματι έγινε. Η καμπάνια της μοιάζει με μίξη influencer, τηλεπαρουσιάστριας και πολιτικού. Αλλά πίσω από αυτή τη γραφικότητα υπάρχει κάτι ακόμα πιο ενοχλητικό. Υπάρχει η συνειδητοποίηση ότι αυτή η εικόνα βρίσκει έδαφος. Γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που ανταμείβει τη φιγούρα περισσότερο από τη σκέψη και το θέαμα περισσότερο από το περιεχόμενο.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ίσως το πιο κραυγαλέο παράδειγμα ενός φαινομένου που μας αφορά όλους. Το πολιτικό μήνυμα αντικαθίσταται από την πόζα, ο διάλογος από το φίλτρο. Κι εμείς, που γελάμε με το σόου της, λειτουργούμε ακριβώς με την ίδια λογική. Ποστάρουμε ασταμάτητα τη γνώμη μας, εκβιάζουμε την προσοχή των άλλων, ζητιανεύουμε τα likes τους. Εκείνη το έκανε έτσι, εμείς το κάνουμε αλλιώς.

Και αν κάτι αποδεικνύει αυτή η καμπάνια, είναι πως η σοβαρότητα πια δεν έχει πέραση. Το μετρημένο, το ουσιαστικό και το βαθύ δεν γίνεται viral, το υπερβολικό γίνεται. Και όσο το γραφικό κερδίζει προβολή, το σοβαρό μένει να ψιθυρίζει στις σκιές. Δεν ξέρω ποιον θα πείσει η Κωνσταντοπούλου με την καμπάνια της, αλλά σίγουρα καταφέρνει κάτι πιο πρακτικό στη σύγχρονη εποχή: μένει στη μνήμη σου.

Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι στη γέννηση αυτής της πολιτικής του καθρέφτη. Εκείνης που δεν νοιάζεται να αλλάξει τον κόσμο, απλώς θέλει να κερδίσει το βλέμμα του. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και οι AI εκδοχές της ήταν το ανέκδοτο της εβδομάδας. Αλλά ήταν και η αντανάκλαση μιας κοινωνίας που προτιμά να βλέπει παρά να σκέφτεται, και που σίγουρα λαχταρά να φαίνεται.

Και το κάνει με ό,τι εργαλείο έχει, φυσικά και με την AI. Στεκόμαστε μπροστά της ζητώντας το ίδιο πράγμα που ζητά και η Ζωή: να μας δει, να μας αποτυπώσει, να μας κάνει να υπάρχουμε πιο έντονα. Να μας μεταλλάξει σε εικόνες, σε εκδοχές και σε ψηφιακά προσωπεία που θα κάνουν γκελ στους άλλους.

Δεν έχεις ζητήσει από την AI να σε κάνει τραγουδίστρια της ποπ, ντίσκο βασίλισσα, απομίμηση της Αντζελίνα Τζολί, αστροναύτη, φούρναρη ή αγρότη; Ελα που δεν το έχεις κάνει! Το δικό σου δεν είναι γραφικό; Δεν είναι επίδειξη; Δεν είναι ναρκισσισμός;

Ισως, τελικά, δεν κοροϊδεύουμε μόνο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ανάμεσα στα ψηφιακά της πρόσωπα βρίσκουμε και το δικό μας. Οχι βεβαίως με τον τρόπο που θα το ήθελε εκείνη, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News