Ο Νιόπλιας τελικά δεν άντεξε και με την παρέλευση μερικών εβδομάδων από τη διακοπή της συνεργασίας του με τον Παναθηναϊκό ξέσπασε -κατά την αγαπημένη έκφραση των αθλητικών συντακτών- και μίλησε για διάφορα πράγματα που τον ενοχλούσαν και τον εμπόδιζαν να κάνει τη δουλειά του ως προπονητής της ομάδας.

Ενα από αυτά ήταν τα «επικοινωνιακά», δηλαδή -αν καταλαβαίνω καλά- η επιμονή της ομάδας και των ανθρώπων της να διαχειρίζονται (μόνο ή κυρίως) επικοινωνιακά όλα τα θέματα, αντί να ενδιαφέρονται για την ουσία τους.

Προξενεί εντύπωση, πώς ένας έξυπνος άνθρωπος που έχει παίξει επί χρόνια μπάλα, αγαπάει υπερβολικά και μελετάει το ποδόσφαιρο, βλέπει πολλές πολλές ώρες κάθε ημέρα αγώνες δυσφορεί τόσο με αυτό που θα έπρεπε πρώτα από όλα να έχει για τα καλά συμφιλιωθεί. Η (κάθε) ομάδα πέρα από τα άλλα είναι σύμβολο (άλλοι μιλούν και για ιδέα), που από μόνο του –είτε κερδίζει, είτε χάνει- κινητοποιεί χιλιάδες οπαδούς και τους κάνει να δένονται μαζί της παθιασμένα.

Σ’ αυτό ακριβώς το δέσιμο αποσκοπούν οι δηλώσεις κι οι ενέργειες της διοίκησης, των παραγόντων, των προπονητών, των παικτών και ρα ρεπορτάζ του αθλητικού τύπου. Αυτό είναι παγκοσμίως το πλαίσιο στο οποίο κινούνται τα προβεβλημένα και λαοφιλή ομαδικά αθλήματα και βεβαίως ο βασιλιάς τους, το ποδόσφαιρο.

Με τη συγκεκριμένη δήλωσή του, που επανέλαβε δις, ο Ν. Νιόπλιας φαίνεται να επιβεβαιώνει την αλήθεια του Νίτσε: « Υπάρχει κανείς, που να μην έχει θυσιασθεί για χάρη της καλής του φήμης;».

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News