Αρθρο του Φεντερίκο Ραμπίνι στην Corriere della Sera υποστήριξε τη θέση ότι αν και οι «δεν προστατεύουν τους συμμάχους τους», και κατά συνέπεια η Ρωσία και η Κίνα «διευκολύνονται στα ιμπεριαλιστικά σχέδιά τους», αυτό «στην πραγματικότητα» δεν συμβαίνει. «Δεν διευκολύνονται», δηλαδή, και τόσο οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι της Δύσης. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτή η παραδοξότητα;

«Επειδή μία από τις έμμεσες συνέπειες της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ είναι η εμφάνιση δύο ηγετών που είναι αποφασισμένοι να εμποδίσουν τους Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ». Ποια είναι αυτά τα πολιτικά αναστήματα; «Ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς και η νέα πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Σανάε Τακαΐτσι η οποία έχει δηλώσει ότι ως πρότυπό της έχει τη Μάργκαρετ Θάτσερ». Φυσικά, το ενδιαφέρον του αρθρογράφου προέκυψε από την τελευταία κρίση στις σχέσεις Κίνας-Ιαπωνίας, η οποία εδράζεται στο ζήτημα της Ταϊβάν.

«Η Τακαΐτσι δήλωσε ότι τυχόν κινεζική εισβολή στο δημοκρατικό νησί θα αποτελεί και επίθεση στην εθνική ασφάλεια του Τόκιο. Οι δεσμοί μεταξύ Ταϊβάν και Ιαπωνίας είναι ισχυροί [σ.σ: Η Ιαπωνία δεν έχει αναγνωρίσει κράτος με το όνομα Ταϊβάν, όπως και οι ΗΠΑ άλλωστε], άρα μια στρατιωτική προσάρτησή του στην Κίνα θα είναι πραγματικό πλήγμα για τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Η Κίνα αντέδρασε έντονα, φοβούμενη ότι η πρωθυπουργός της Ιαπωνίας ενσωματώνει στο στρατηγικό δόγμα της την ανάγκη παρέμβασης προς υπεράσπιση της Ταϊβάν, ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν οι ΗΠΑ σε περίπτωση εισβολής».

Η κρίση, συνέχισε ο αρθρογράφος της Corriere, έχει ιστορικά πρωτοφανές φόντο: την προοπτική του ιαπωνικού επανεξοπλισμού. Βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη και για τους ίδιους λόγους που οδήγησαν και τη Γερμανία σε επανεξοπλισμό. Αυτές οι δύο δυνάμεις ήταν μέρος του Αξονα στον Β’ ΠΠ, αλλά σήμερα δεν έχουν τίποτα κοινό με εκείνες τις ιμπεριαλιστικές και μιλιταριστικές δικτατορίες. Αντίθετα, μοιράζονται δύο προβλήματα: έναν κυρίαρχο και απειλητικό γείτονα και μια Αμερική που δεν θέλει ή δεν μπορεί να εγγυηθεί την αιώνια προστασία τους.

«Ο Σι αφυπνίζει τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου από τον γεωπολιτικό λήθαργο και από τον αφοπλισμό της, όπως ακριβώς κάνει ο Πούτιν με τη Γερμανία του Μερτς. Προς το παρόν, ο επανεξοπλισμός της Ιαπωνίας, όπως και αυτός της Γερμανίας, είναι απλώς σχέδια επί χάρτου, αφού θα χρειαστούν χρόνια, σημαντικές επενδύσεις και αλλαγή στον τρόπο σκέπτεσθαι της κοινωνίας των πολιτών προτού το Τόκιο καταφέρει να απειλήσει τον κινεζικό στρατό. Αλλά ο Σι Τζινπίνγκ βλέπει ένα πρόβλημα στον ορίζοντα.

»Η Ιαπωνία είναι η μοναδική χώρα στην περιοχή που λόγω της ιστορίας της, του πλούτου της και της τεχνολογίας της μπορεί να γίνει αντίβαρο και εμπόδιο στον κινεζικό μιλιταρισμό. Σε περίπτωση μερικής αμερικανικής αποδέσμευσης [από τη Δυτική άμυνα], κάτι που είναι ρεαλιστική και σχεδόν αναπόφευκτη εξέλιξη ακόμη και χωρίς τον Τραμπ, το Τόκιο μπορεί να γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος ενός νέου δικτύου συμμαχιών, μαζί με τη Νότια Κορέα και την Αυστραλία, ίσως και την Ινδία [σ.σ.: η Ινδία είναι ιδρυτικό μέλος της συμμαχίας BRICS, μαζί με τις Ρωσία και Κίνα], το οποίο θα εμποδίζει την Κίνα να κυριαρχήσει στην Ασία».

Αν η Αμερική μειώσει τη στρατιωτική παρουσία της στον Ινδο-Ειρηνικό, συνεχίζει ο Ραμπίνι, «θα δημιουργηθεί στρατηγικό κενό σε αυτό το μέρος του κόσμου. Η Κίνα εδώ και καιρό επιδεικνύει τους μυς της και πιέζει για να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της. Οι προκλήσεις του κινεζικού Ναυτικού και της Ακτοφυλακής εναντίον γειτονικών χωρών κλιμακώνονται εδώ και χρόνια. Σε αυτήν την περιοχή, όλοι θα αντιμετωπίσουν αυτό το δίλημμα: να γίνουν υποτελείς και σκλάβοι του Πεκίνου ή να προετοιμαστούν να γεμίσουν το κενό που άφησαν οι Αμερικανοί.

»Ο άνεμος που φυσάει στο Τόκιο και στη Σεούλ, στην Αυστραλία, ακόμη και στο Δελχί, δείχνει ότι το δεύτερο είναι πιο πιθανό. Κάτι παρόμοιο με τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ευρώπη συμβαίνει και σε αυτό το μέρος του κόσμου. Ο Πούτιν, με την επιθετικότητά του κατά της Ουκρανίας, έχει πετύχει τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας. Αυτό είναι το πιο καταστροφικό πολιτικό αυτογκόλ που ‘‘έφαγε’’ τσάρος, αφού το ΝΑΤΟ ή οι ΗΠΑ δεν έχουν επιτεθεί ποτέ στη Ρωσία, παρά μόνο η Γερμανία εισέβαλε εκεί δύο φορές. Ο ιαπωνικός επανεξοπλισμός είναι ένα εξίσου αυτοκαταστροφικό αποτέλεσμα για τον κινέζο ηγέτη».

Ο γερμανικός αφοπλισμός ήταν συνέπεια της αμερικανικής παρουσίας που εγγυόταν τη γεωπολιτική σταθερότητα της Γηραιάς Ηπείρου, υπενθυμίζει ο ιταλός αρθρογράφος. «Στην Απω Ανατολή ΝΑΤΟ δεν υπάρχει, αλλά υπάρχουν πολυάριθμες και ισχυρές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην Ιαπωνία, στη Νότια Κορέα, στις Φιλιππίνες και στο Γκουάμ. Η έλλειψη ιαπωνικής άμυνας επιβλήθηκε στο Τόκιο το 1945, με το Σύνταγμα που υπαγόρευσε ο αμερικανός στρατηγός Ντάγκλας ΜακΑρθουρ.

»Αν τυχόν μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής δέσμευσης αναγκάσει το Τόκιο να επανεξοπλιστεί όπως επανεξοπλίζεται το Βερολίνο, ο Σι θα τερματίσει τη βασιλεία του με καταστροφικό τρόπο ανάλογο με αυτόν του Πούτιν. Και οι δύο, αν έχουν την ειλικρίνεια να κάνουν τέτοιες αξιολογήσεις, πρέπει να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα: χρειάζονται και αυτοί την Αμερική».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News