Στην ταινία “The pursuit of happyness”, ο Γουίλ Σμίθ αναζητούσε την λέξη με τα 9 πολύχρωμα γράμματα που έβλεπε κάθε πρωί γραμμένη σε ένα τοίχο κοντά στον παιδικό σταθμό του γιού του. «Happyness». Στο τέλος τα κατάφερε. Για μια στιγμή δεν έβλεπε μόνο την πολύχρωμη λέξη, αλλά ένιωθε το χρώμα της ευτυχίας να πλημμυρίζει τον εσωτερικό του κόσμο. Εκείνη τη στιγμή αισθανόταν ευτυχισμένος…

Τι είναι η ευτυχία; Λέξη, συναίσθημα, ανεκπλήρωτος στόχος, ψευδαίσθηση; Και αλήθεια πόσο διαρκεί; Ευτυχία είναι η ψυχική ικανοποίηση που πηγάζει απο την εκπλήρωση των επιθυμιών και την πραγματοποίηση των στόχων.

Η ευτυχία έχει πολλά πρόσωπα και ορίζεται διαφορετικά απο τον κάθε άνθρωπο. Σαν ένας αμύθητης αξίας θησαυρός που κρύβεται σε πολλά διαφορετικά σεντούκια. Ο κάθε άνθρωπος επιλέγει αυτό που του ταιριάζει ή κάποιες φορές που η τύχη επιλέγει γι’ αυτόν. Για κάποιους η ευτυχία ταυτίζεται με το χρήμα, την δόξα, τη χλιδή, τη φήμη. Για κάποιους άλλους, ευτυχία σημαίνει δημιουργία, επαγγελματική καταξίωση, επιτυχία, αναγνώριση. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που επιλέγουν το κόκκινο σεντούκι της αγάπης, του έρωτα, της φιλίας. Ένα ακριβό αυτοκίνητο, μια προαγωγή, μια γέννηση, μια βόλτα κάτω απο τα αστέρια, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μας κάνουν ευτυχισμένους.

Όποιο κουτί και να διαλέξεις νιώθεις το ίδιο συναίσθημα. Αυτή την περίεργη ηλιαχτίδα που ξεπροβάλλει απο το πουθενά για μερικές στιγμές. Ναι, ο θησαυρός δεν κρατά για πάντα, χάνεται ξαφνικά απότομα και στον πάτο του κουτιού απομένει μόνο λίγη χρυσόσκονη. Δυστυχώς την ευτυχία την αγγίζεις, αλλά δεν την κρατάς. Γλιστρά μέσα απο τα χέρια σου όπως ακριβώς εμφανίστηκε. Αυτοί είναι οι όροι του παιχνιδιού. Δεν υπάρχει μόνιμη, αιώνια ευτυχία παρά μόνο στιγμιαία. Μια στιγμή όμως μπορεί να είναι αρκετή για την εσωτερική πλήρωση.

Η λέξη δυστυχία στις μέρες μας ακούγεται πιο συχνά απο τη λέξη ευτυχία. Οικονομικά προβλήματα, πολιτική κατάρρευση, ιδεολογική κρίση, φτώχεια, ανεργία, πόλεμοι σβήνουν ένα-ένα τα γράμματα της ευτυχίας. Οι άνθρωποι πείθονται ότι είναι δυστυχισμένοι. Κάποιοι απο αυτούς είναι πραγματικά, βαθύτατα, τραγικά δυστυχισμένοι. Η ζωή τους έχει σκιαστεί απο μαύρα σύννεφα που κρύβουν μόνιμα τον ήλιο επιτρέποντας μόνο λεπτές ακτίνες να τρυπώσουν χαρίζοντας λιγοστό φώς. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που δεν συνειδητοποιούν την ευτυχία τους και φορούν τη μάσκα του δυστυχισμένου, άλλοτε εκούσια και άλλοτε ακούσια. Και όλα αυτά εξαιτίας της ανθρώπινης δίψας για το απόλυτο. Οι απαιτήσεις του ανθρώπου παραμένουν αέναες, ανικανοποίητες στερώντας τη στιγμιαία ευφορία που προσφέρει η ευτυχία. Πολλές φορές απαιτούμε όλα ή τίποτα. Δεν συμβιβάζομαστε, δεν ικανοποιούμαστε και ξεχνάμε την ευτυχία πίσω μας. Την προσπερνάμε αδιάφορα και εκείνη μας ακολουθεί μήπως και την παρατηρήσουμε. Μάταια.

Ποιό είναι το λάθος μας; Ψάχνουμε παντού για το σπουδαίο, το μοναδικό, το αξεπέραστο γεγονός και δεν εκτιμάμε τις καθημερινές στιγμές που βιώνουμε. Ίσως γι’ αυτό ευθύνεται ο ονειρικός μανδύας με τον οποίο έχουμε περιβάλλει την έννοια της ευτυχίας. Άπιαστη, απόλυτη, ιδανική κατάσταση. Αυτό που αγνοούμε είναι ότι την ευτυχία δεν την μετράμε σε χρόνια αλλά σε ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα. Σε στιγμές, σε μετρημένες μαγικές στιγμές που χαράζονται βαθιά μέσα μας. Κάθε πρωί ξυπνάμε και βρίσκουμε πέντε λόγους να ειμαστε δυστυχισμένοι και κανέναν ευτυχισμένοι. Γιατί; Γιατί δεν ψάχνουμε, δεν την κυνηγούμε, περιμένουμε να μας χτυπήσει την πόρτα ενώ είναι ήδη δίπλα μας. Αν ρωτούσαμε τον εαυτό μας καθημερινά αν νιώθουμε ευτυχισμένοι θα βρίσκαμε έστω ένα λόγο να είμαστε. Εγώ τον βρήκα σε δυο χαμόγελα την τελευταία φορά που ρώτησα τον εαυτό μου. Αυτή η απλή κίνηση του προσώπου ήταν αρκετή για να με κάνει ευτυχισμένη.

“Πάρε χρώμα απο τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα, κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν συρματόσχοινα”. Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, έχω στο μυαλό μου την ίδια εικόνα. Μια όμορφη κοπέλα με κόκκινο φόρεμα να χορεύει και να τραγουδά αυτούς τους στίχους μέσα στη βροχή, μέχρι τη στιγμή που την βλέπει ο ήλιος, διώχνει τα σύννεφα και της χαμογελά. Την έλεγαν ευτυχία…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News