Είναι μια σχέση που διαπερνά συχνότερα το λογοτεχνικό τους έργο: η σχέση των συγγραφέων με τα ζώα. Ο Κάφκα, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί για πρωταγωνιστή έναν σκύλο στις «Eρευνες» και έναν πίθηκο στο «Αναφορά σε μια Ακαδημία». Και δεν είναι τα μόνα ζώα που καθιστούν αλληγορικές τις αφηγήσεις του, όπως υπενθυμίζει ο Τζόναθαν Λέθεμ στο εύστοχο σχόλιό του για το «The Nation» («Man’s best friend», 12/11/2025). Δεν είναι πάντως ο μόνος, καθώς από τον γάτο του Μαρκ Τουέιν έως το πουντλ της Γετρούδης Στάιν και τις χελώνες του Τζορτζ Μάρτιν τα κατοικίδια των συγγραφέων αποδεικνύονται περισσότερο επιδραστικά από όσο φανταζόμαστε όσον αφορά την έμπνευση των ιδιοκτητών τους.

Γκριπ, το κοράκι του Ντίκενς

Ο σταρ της βικτωριανής Αγγλίας εκτός από γάτα είχε στην κατοχή του ένα θηλυκό κοράκι, το οποίο φώναζε Γκριπ. Το κατοικίδιο μπορούσε να μιλήσει και έδωσε το όνομά του σε έναν χαρακτήρα του βιβλίου «Μπάρναμπι Ρατζ», ενώ θεωρείται ότι ενέπνευσε το πασίγνωστο ποίημα του Εντγκαρ Αλαν Πόε «Το κοράκι», που φέτος συμπληρώνει 180 χρόνια.

Με το κατοικίδιο στον ώμο του ο Τσαρλς Ντίκενς συνήθιζε να διαβάζει ιστορίες στα παιδιά του, τα οποία μάλλον φοβόντουσαν το κοράκι, το οποίο ήταν ατίθασο και συνήθιζε να ραμφίζει βαμμένες επιφάνειες ή να και να πίνει χρώματα από ανοιχτά κουτιά. Σ’ αυτή τη συνήθεια αποδίδεται και η αιτία θανάτου του Γκριπ, καθώς φέρεται να κατάπιε μεγάλες ποσότητες μολυβδούχου χρώματος. Ο Ντίκενς το ταρίχευσε και το είχε στο γραφείο του, ενώ αργότερα απέκτησε ένα δεύτερο κοράκι στο οποίο ξαναέδωσε το όνομα Γκριπ. Τα υπολείμματα του ταριχευμένου πτηνού πέρασαν από διάφορους συλλέκτες μετά τον θάνατο του συγγραφέα για να καταλήξουν σήμερα στην Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φιλαδέλφειας των ΗΠΑ.

 

Ο Χεμινγουέι και οι… εξαδάχτυλες γάτες

«Ο Ερνεστ αγαπούσε τα ζώα και τις κοκορομαχίες – πολύ μάλιστα. Η λατρεία του για τις γάτες επίσης είναι μέρος του θρύλου και όπως συνήθως συμβαίνει ο θρύλος έχει και παραμορφώσεις» γράφει η Μέρι Ντίαρμπορν στη βιογραφία της για τον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα (Alfred Knopf, 2017). Σύμφωνα με μία εκδοχή που επικράτησε, ο Χεμινγουέι είχε μία μικρή αποικία από γάτες στο σπίτι του Κι Γουέστ. Οι γάτες αυτές αναπαράγονταν ενδογαμικά χωρίς έλεγχο με αποτέλεσμα τα επόμενα χρόνια – μετά τον θάνατό του – να γεννηθούν και κάποιες με έξι δάχτυλα.

Κάτι τέτοιο πάντως έχει διαψευστεί από τον γιο του συγγραφέα, Πάτρικ (από τη δεύτερη σύζυγό του, Πολίν Φάιφερ). Αντιθέτως, ήταν στην Κούβα που ο Χεμινγουέι είχε όντως γάτες. Το 1947 έφταναν τις 22 και η αγαπημένη του φέρεται να ήταν η ασπρόμαυρη με το όνομα Μπουάζ (ανάμεσα στη Μικρούλα, την Πρινζέσα, τον Θείο Γουίλι, τον Θείο Γούλφι, τον Σπέντι κ.ά). Πάντως, αγαπημένο του κατοικίδιο ήταν και ο αδέσποτος σκύλος Μαύρος.

 

Η νυχτερίδα του Μποντλέρ

Μεταξύ 1864 και 1866, ο Μποντλέρ έμενε στο ξενοδοχείο «Grand Miroir» στις Βρυξέλλες. Σύμφωνα με μία εκδοχή που πολλοί θέλουν να πιστέψουν επειδή ακριβώς είναι συναρπαστική, μία νύχτα που επέστρεφε στο δωμάτιό του, μια νυχτερίδα έπεσε τα πόδια του. Ο κορυφαίος ποιητής την πήρε μαζί του, τη φρόντισε και της έδωσε γάλα και ψωμί. Η νυχτερίδα κοιμόταν σε ένα άδειο κλουβί, όπου προηγουμένως έμενε ένα καναρίνι και ο Μποντλέρ δεν την άφηνε στιγμή χωρίς να τη φροντίζει.

 

Οι χελώνες του Τζορτζ Μάρτιν

Το έχει εξομολογηθεί ο ίδιος σε αρκετές τηλεοπτικές συνεντεύξεις: ότι μία από τις πρώτες εμπνεύσεις του Τζορτζ Μάρτιν για να αρχίσει να γράφει και μάλιστα στην κατηγορία του Φανταστικού («Το παιχνίδι του στέμματος», «Φωτιά και αίμα») ήταν οι χελώνες που είχε στο πατρικό του στο Νιου Τζέρσι. Ο ίδιος είπε ότι τις κρατούσε σε ένα μπολ με ένα κάστρο, αλλά δυστυχώς δεν επέζησαν. «Τις τάιζα και πίστευα ότι τα έκανα όλα σωστά. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί πέθαναν». Εκτοτε εφηύρε μια άλλη βολική εξήγηση. «Στο μυαλό μου αποφάσισα ότι ανταγωνίζονταν για τον θρόνο τους. Σκότωναν η μια την άλλη με στόχο να καθορίσουν ποιος θα ήταν ο βασιλιάς».

 

O σκορπιός του Ιψεν

Το 1865 ο νορβηγός θεατρικός συγγραφέας ήταν σχετικά άγνωστος και ζούσε στη Ρώμη. Εκεί ξεκίνησε να γράφει το «Brand», το πρώτο έργο του που έμελλε να τον κάνει διάσημο, με την ιστορία ενός νεαρού ιερέα, ο οποίος ανακαλύπτει την κλίση του σε ένα απομονωμένο νορβηγικό χωριό. Το φθινόπωρο του 1870 αποκάλυψε στον φίλο του Πέτερ Χάνσεν πως είχε βρει έναν σκορπιό στο πάτωμα του δωματίου του και αποφάσισε να τον κρατήσει στο γραφείο του, μέσα σε ένα άδειο μπιροπότηρο.

Αργότερα έγραψε: «Οσο δούλευα πάνω στο Brand, είχα στο γραφείο μου τον σκορπιό μέσα σε ένα ποτήρι. Οταν δεν αισθανόταν καλά του έδινα ένα κομμάτι μαλακό φρούτο και εκείνος του έκανε επίθεση αδειάζοντας εκεί το δηλητήριό του». Φαίνεται πως ο Ιψεν είχε κρατήσει επίτηδες τον σκορπιό σε έναν προφανή συμβολισμό με τους συγγραφείς: μήπως κι εκείνοι δεν έπρεπε να «κεντρίζουν» την κοινωνία μέσα από τα κείμενά τους;

 

Η Μόλι του Στίβεν Κινγκ

Τον τελευταίο χρόνο φιγουράρει στις αναρτήσεις του συγγραφέα με συχνότητα που ανταγωνίζεται μόνο τις επιθέσεις του προς τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Η Μόλι, την οποία ο ίδιος αποκαλεί «Το κακό πράγμα» (το γνωστό χιούμορ του Κινγκ που σηκώνει πολλή συζήτηση), είναι το κόργκι που απέκτησε η οικογένεια και έκτοτε πρωταγωνιστεί σε πολλές φωτογραφίες.

 

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News