Πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά είχαμε και το 2023: τη Μάντσεστερ Σίτι. Και το 2012: την Τσέλσι. Μόνο που, η Παρί Σεν-Ζερμέν χρειάστηκε να δώσει πολύ περισσότερα ματς (168) στο Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι να φτάσει η στιγμή να κατακτήσει το τρόπαιο. Η Σίτι τα είχε καταφέρει έπειτα από 117 αγώνες.

Τι να πει και η Μπαρτσελόνα; Από την παρθενική σεζόν του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1955-1956) μέχρι το 1992, είχε δει τη μισητή της αντίπαλο, Ρεάλ Μαδρίτης, να σηκώνει την Κούπα έξι φορές. Είχε δει να φτάνουν στην κορυφή της Ευρώπης, όχι μόνο φημισμένα club της εποχής, όπως η Μπενφίκα, η Μίλαν, η Ιντερ, ο Αγιαξ, η Μπάγερν Μονάχου, η Λίβερπουλ και η Γιουβέντους, αλλά και ομάδες όπως η Σέλτικ, η Φέγενορντ, η Νότιγχαμ Φόρεστ, η Αστον Βίλα, το Αμβούργο, η Στεάουα Βουκουρεστίου, η Πόρτο, η Αϊντχόφεν και ο Ερυθρός Αστέρας.

Από την Μπενφίκα είχε ηττηθεί στον τελικό του 1961. Από τη Στεάουα, στον τελικό του 1986 (στα πέναλτι), στον οποίο ήταν το ακλόνητο φαβορί. Τα ψυχικά της τραύματα ήταν τέτοια, «θυμάται» το Athletic, ώστε όταν διεκδίκησε το Κύπελλο Κυπελλούχων στον τελικό του 1989, δεν είχε προβλέψει να προετοιμάσει μια υποτυπώδη γιορτή για τον ενδεχόμενο θρίαμβο. Αφού νίκησε τη Σαμπντόρια (2-0), οι παίκτες, το προπονητικό τιμ, το προσωπικό και οι παράγοντες που είχαν ταξιδέψει στη Βέρνη, τριγυρνούσαν στην πόλη αναζητώντας ένα μέρος για να πιουν ένα ποτήρι κρασί. Δεν βρήκαν κάποιο εστιατόριο ή μπαρ ανοικτό, και επέστρεψαν στο ξενοδοχείο τους.

Τελικώς, κατέκτησε την πρώτη της «κούπα με τα μεγάλα αυτιά» το 1992. Η ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ μας διδάσκει ότι, αργά ή γρήγορα, οι ομάδες που επιμένουν να προσπαθούν, να επενδύουν και να προοδεύουν, που γίνονται ολοένα και πιο ανταγωνιστικές στο υψηλότερο επίπεδο, κάποτε θα δικαιωθούν για την υπομονή τους. Η Παρί «το πάλευε» από το 2011, που πέρασε στον έλεγχο του καταριανού fund, Qatar Sports Investments. Τα χρόνια της αναμονής δεν ήταν υπερβολικά πολλά, αλλά τα χρήματα που δαπανήθηκαν για να επιτευχθεί ο τελικός στόχος, ήταν: 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ μόνο για μεταγραφές, σύμφωνα με το Transfermarkt.

Εφέτος παρακολουθήσαμε τη διοργάνωση με το ολοκαίνουργιο φορμάτ της – με τις μεγαλύτερες αλλαγές που έχουν γίνει στο τουρνουά από τότε που η Μπαρτσελόνα θριάμβευσε για πρώτη φορά (1991-1992). Ηταν πετυχημένο; Η Παρί θα πει «ναι», γράφει το BBC Sport. Στην πρώτη του φάση τερμάτισε 15η μεταξύ των 36 ομάδων που συμμετείχαν, και στα τέλη Ιανουαρίου βρέθηκε μια ανάσα από τον αποκλεισμό. Με το παλιό σύστημα, πιθανότατα θα ήταν πολύ αργά όταν η ομάδα του Λουίς Ενρίκε βρήκε τον βηματισμό της, έχοντας ηττηθεί σε τρεις από τους πέντε πρώτους της αγώνες.

Αλλά και οι θεατές/τηλεθεατές δεν πρέπει να έχουν παράπονο. Απόλαυσαν από πολύ νωρίς θεαματικά παιχνίδια και αναμετρήσεις μεγάλων «ονομάτων». Τα αουτσάιντερ εμφανίστηκαν πιο τολμηρά απέναντι στα φαβορί. Δεν θα χρειαζόταν να τα αντιμετωπίσουν ξανά έπειτα από λίγες εβδομάδες – και τα θαύματα γίνονται πιο εύκολα σε ένα ματς, παρά σε δύο. Πέρυσι, πριν από την τελευταία αγωνιστική των (παλιών) ομίλων, γνωρίζαμε ήδη τις 13 από τις 16 ομάδες που θα προχωρούσαν στη φάση των νοκ-άουτ. Εφέτος υπήρχε μεγαλύτερο σασπένς. Μόνο η Λίβερπουλ και η Μπαρτσελόνα είχαν εξασφαλίσει την παρουσία τους στους «16».

Με 27 ομάδες να έχουν να κερδίσουν ή να χάσουν (είτε την πρόκριση, είτε μια καλύτερη θέση στη βαθμολογία), το φινάλε ήταν πολύ πιο συναρπαστικό. Κοτζάμ Μάντσεστερ Σίτι χρειαζόταν τη νίκη στον τελευταίο αγώνα της στη League Phase για να φτάσει στα πλέι-οφ. Στα 18 ματς της τελευταίας αγωνιστικής σημειώθηκαν 64 γκολ. Και μόνο δύο από αυτά δεν είχαν το παραμικρό ενδιαφέρον και για τους δύο αντιπάλους (Γιουνγκ Μπόις – Ερυθρός Αστέρας και Στουρμ Γκρατς – Λειψία).

Το εφετινό, ανανεωμένο Τσάμπιονς Λιγκ ήταν πολύ διδακτικό για τις ομάδες, οι οποίες προσπάθησαν να κατανοήσουν τις νέες απαιτήσεις της διοργάνωσης. Τι έμαθαν;

Κυρίως, ότι το νέο φορμάτ τις υποχρεώνει να έχουν μεγαλύτερα ρόστερ. Η Ρεάλ Μαδρίτης και η Λίβερπουλ, που έχουν ισχυρό ανταγωνισμό και στις λίγκες τους, το κατάλαβαν περισσότερο απ’ όλες. Αλλά και η Μπαρτσελόνα, που έπαιξε στο Μιλάνο τον αγώνα – ρεβάνς με την Ιντερ με… πειραματικούς ακραίους μπακ. Και η Μπάγερν, που στο ματς με την Ιντερ χρειάστηκε να κάνει αλχημείες στην αμυντική της γραμμή. Και η Αρσεναλ, που ξέμεινε από σέντερ-φορ. Και αρκετές ακόμη, που θα είχαν πολύ καλύτερη τύχη με περισσότερους και καλύτερους αναπληρωματικούς.

Οτι χωρίς αποτελεσματική άμυνα δεν φτάνεις στο τέλος της διαδρομής. Η Μπαρτσελόνα, ίσως η πιο διασκεδαστική ομάδα του εφετινού Τσάμπιονς Λιγκ, προδόθηκε από την οπισθοφυλακή της. Η Ρεάλ και η Μπάγερν, επίσης, πλήρωσαν ακριβά τη μετριότατη ανασταλτική τους λειτουργία.

Οτι οι καλοί γκολκίπερ «κάνουν τη διαφορά» περισσότερο από ποτέ, επειδή τα ματς είναι περισσότερα και πιο «πονηρά». Δύο από τους κορυφαίους τερματοφύλακες του τουρνουά, τον Ντοναρούμα της Παρί και τον Ζόμερ της Ιντερ, τους είδαμε στον τελικό. Για την ακρίβεια, χωρίς εκείνους οι ομάδες τους μπορεί και να μην είχαν φτάσει στο Μόναχο. Εφέτος απολαύσαμε απίθανες και καθοριστικές αποκρούσεις. Η Λίβερπουλ δεν θα έφευγε νικήτρια από το Παρίσι, αν στα δοκάρια της δεν υπήρχε ο Αλισον. Η Ρεάλ κινδύνευσε να αποκλειστεί νωρίτερα, από την Ατλέτικο Μαδρίτης – την έσωσε ο Κουρτουά. Ο Σέζνι διόρθωνε τα περισσότερα από τα αμυντικά λάθη της Μπαρτσελόνα, αλλά δεν ήταν δυνατόν να τα διορθώσει όλα.

Οτι η ευελιξία στην τακτική είναι απαραίτητη. Οι ομάδες που δεν μπορούσαν να προσαρμόσουν το παιχνίδι τους στις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε αγώνα (Ρεάλ, Μπάγερν, Σίτι, Μίλαν, κλπ), δεν αποδείχθηκαν αρκετά αποτελεσματικές. Αντιθέτως, ο Λουίς Ενρίκε και ο Σιμόνε Ιντζάγκι έδωσαν ρεσιτάλ σε αυτόν τον τομέα. Η Παρί διαχειρίστηκε εντελώς διαφορετικά τα ματς εναντίον της Λίβερπουλ, της Αστον Βίλα και της Αρσεναλ. Μετά την πρόκρισή της σε βάρος της Αρσεναλ, ο Αρσέν Βενγκέρ τόνισε στο belN Sports ότι «απόψε είδαμε τη συνήθως κυριαρχική Παρί να γίνεται… άλλη ομάδα, και να φτάνει στην επιτυχία με τις αντεπιθέσεις της». Η Ιντερ, στα 10 πρώτα της ματς δέχτηκε μόλις δύο γκολ και σκόραρε ελάχιστα. Στα τέσσερα παιχνίδια της με την Μπάγερν και την Μπαρτσελόνα, δέχθηκε 9, αλλά πέτυχε 11. Μόνο στον τελικό δεν βρήκε κάποια λύση.

Οτι δεν πειράζει, αν μια ομάδα του Τσάμπιονς Λιγκ δεν κατορθώσει να τερματίσει στην πρώτη «οκτάδα» της League Phase. Αρκεί, να βρίσκει τη φόρμα της την κατάλληλη στιγμή.

Οτι στο Τσάμπιονς Λιγκ, η τύχη παίζει πάντοτε σημαντικό ρόλο. Η Παρί πέρασε τη Λίβερπουλ στα πέναλτι και χρειάστηκε τα… μαγικά του Ντοναρούμα για να αποκλείσει την Αρσεναλ. Η Ιντερ επιβίωσε στους ημιτελικούς με την Μπαρτσελόνα επειδή τρεις φορές ο Λαμίν Γιαμάλ έστειλε την μπάλα στα δοκάρια της.

Είναι μια απρόβλεπτη διοργάνωση, ίσως περισσότερο από ποτέ. Ακόμη και για τους υπέρ-υπολογιστές που επεξεργάζονται τεράστιους όγκους πληροφοριών. Πριν αρχίσει το Τσάμπιονς Λιγκ, η κορυφαία εταιρεία ανάλυσης αθλητικών data έδινε στη Μάντσεστερ Σίτι 25,3% πιθανότητες να κατακτήσει το τρόπαιο.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News