Όλο και πιο συχνά ακούγεται, ότι η πολιτική έχει απαξιωθεί στα μάτια του κόσμου που όλο και λιγότερο εμπιστεύεται όσους την υπηρετούν. Η σκληρή αυτή αλήθεια επαληθεύεται τα τελευταία χρόνια –συνηθέστατα με υπερβολές, γενικεύσεις κι αφορισμούς- σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του μάταιου τούτου κόσμου. Μία, ανάμεσα σε πολλές, αιτία που συντείνει σε αυτό είναι ότι έχει καταστεί αγαπημένο μοτίβο των όπου γης ΜΜΕ που με τη σειρά τους προσπαθούν -χρησιμοποιώντας το- να κορέσουν την ατέλειωτη πείνα αγανακτισμένων ακροατών, αναγνωστών και τηλεθεατών τους. Όσο οι τελευταίοι φτιάχνονται, τόσο πιο μεγάλη δόση ζητούν και πάει λέγοντας.

Η πρώτη ύλη για τον φαύλο αυτό κύκλο παράγεται απλόχερα από πολλούς (όχι όλους) θεράποντες της πολιτικής, που με λόγια κι έργα φροντίζουν να διατηρείται διαθέσιμη, φρέσκια και λαχταριστή. Πλάι σ’ αυτό ας προστεθεί η αποθέωση που γνωρίζει από ετών η επικοινωνιακή διαχείριση της πολιτικής κι η συναφής de facto επιβληθείσα ανάγκη να παράγεται -σώνει και καλά- είδηση, ώστε αφενός να παίζονται οι πολιτικοί στα κανάλια και τα πρωτοσέλιδα κι αφετέρου να αποσπάται η προσοχή από δυσάρεστα για τις κομματικές ηγεσίες θέματα.

Θα θυμούνται οι αναγνώστες την περίπτωση του βουλευτή της ΝΔ Β. Πολύζου, που σχολιάζοντας αποδιδόμενες σε συνδικαλιστή της ΝΔ δηλώσεις είπε: «Τι απορείτε; Νομίζετε ότι δεν χρηματίζονται στελέχη της ΝΔ; Σε όλα τα κόμματα υπάρχουν έντιμοι και αυτοί οι οποίοι ακολουθούν τέτοιες πρακτικές». Εντός ελαχίστου χρόνου ανακοινώθηκε, ότι «τίθεται εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος για τις ανυπόστατες, όπως και ο ίδιος παραδέχτηκε στον γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, δηλώσεις στις οποίες προέβη». Αυτό συνέβη στις 7.9.2005, λίγο -όλως παραδόξως- πριν από την επίσκεψη Καραμανλή στη ΔΕΘ.

 

Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν άφθονα. Τελευταίο αυτό του ιάπωνα υπουργού ∆ικαιοσύνης Μινόρου Γιανακίντα , που απευθυνόμενος σε συγκέντρωση οπαδών του κόµµατός του εκμυστηρεύθηκε, πως το να είναι υπουργός ∆ικαιοσύνης είναι εύκολη δουλειά, αφού το µόνο που έχει να κάνει είναι να θυµάται και να χρησιμοποιεί 2 -όλες κι όλες- φράσεις κάθε φορά που στη βουλή δεν ξέρει τί να απαντήσει: «∆εν θα σχολιάσω ειδικές περιπτώσεις» και «εξετάζουµε το ζήτηµα βάσει του νόµου και των τεκµηρίων που διαθέτουµε». Στην αρχή επιχειρήθηκε κουκούλωμα, όμως για να μην κατατεθεί πρόταση µοµφής από την αντιπολίτευση κατά του υπουργού και να εγκριθεί ο συμπληρωματικός προϋπολογισµός ο κ. Γιανακίντα εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση, που ο πρωθυπουργός του έκανε δεκτή.

 

Η πολιτική σταματάει στην άκρη του νερού, είναι ένα αμερικάνικο αξίωμα που επί δεκαετίες περιγράφει την ενότητα που (οφείλουν να) δείχνουν ότι έχουν μεταξύ τους ρεπουμπλικάνοι και δημοκρατικοί στην εξωτερική πολιτική, αφήνοντας προς στιγμή και μπροστά σε τρίτους κατά μέρος τις διαφορές τους. Με άλλες λέξεις είναι η υπερατλαντική εκδοχή του δικού μας «τα εν οίκω μη εν δήμω». Ετσι οι ανήκοντες στο ίδιο κόμμα εμφανίζονται πλήρως ευχαριστημένοι από την πορεία του, όταν απέναντί τους βρίσκεται πολιτικός αντίπαλος και το ίδιο πάνω κάτω ισχύει για όσους είναι στην ίδια οικογένεια, ίδια ομάδα, ίδια εταιρεία, ίδιο επάγγελμα κ.ο.κ. Ετσι μεγάλωσαν γενιές και γενιές νεοελλήνων, καταχωνιάζοντας και κρατώντας κάθε δυσάρεστο ή στενόχωρο θέμα στο εσωτερικό της (όποιας) ομάδας τους, ακόμη κι όταν ήταν περισσότερο από βέβαιο ότι οι άλλοι το είχαν τούμπανο.

Ισως το απόφθεγμα να είχε κάποια αξία, όταν το νερό ήταν συγκεντρωμένο στην άκρη. Τώρα που μπαίνει με ορμή από παντού στο δημόσιο χώρο καλό είναι όσοι το υιοθετούν να μάθουν και κολύμπι, αν δεν θέλουν να πνιγούν.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News