Η Κλωθώ ήταν μία από τις τρείς Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Αντιπροσώπευε το παρόν στη ζωή των ανθρώπων και εθεωρείτο ότι έκλωθε με τη ρόκα της το νήμα, το πεπρωμένο του κάθε ανθρώπου. Ακριβώς από κάτω στο google έχει την ΕΝΚΛΩ, την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία, που όμως η τύχη της έχει να κάνει με το πεπρωμένο περίπου 650 εργαζομένων και το μέλλον της θα μπορούσε να είναι διαφορετικό από τα εγκαταλελειμένα εργοστάσιά της και την χωρίς αξιοποίηση ακίνητη περιουσία της.

Μια και έγινε λόγος για τη δημιουργία brand στις εξαγωγές, έχει ενδιαφέρον τι συμβαίνει με την κλωστοϋφαντουργία, αφού το ελληνικό βαμβάκι θεωρείται διεθνώς ως το δεύτερο σε ποιότητα μετά το αιγυπτιακό. Πάμε λοιπόν στην ΕΝ ΚΛΩ – πρώην όμιλος Λαναρά, ο οποίος δεν έχει πλέον καμιά σχέση με την εταιρία.

Επιχειρηματικό σχέδιο απο τη νέα Διοίκηση υπάρχει, έγκριση από την κυβέρνηση υπάρχει -το ανακοίνωσε μάλιστα στην Κομοτηνή ο ίδιος ο πρωθυπουργός τον Μάιο, τραπεζική στήριξη από 4-5 Τράπεζες υπάρχει, τι συμβαίνει λοιπόν και δεν προχωρά η χρηματοδότηση ώστε να μην οδηγηθεί η εταιρία σε οριστική πτώχευση;

Η Κλωθώ, θα μπορούσε να χαρακτηρίζει και τους ρυθμούς του ελληνικού Δημοσίου. Μπορούμε να κλωθογυρίζουμε γραφειοκρατικά, να κρατάμε καθυστέρηση και άλλες γνωστές μας παθογένειες, όμως πια δεν μας παίρνει. Και μια και μιλούσαμε για brand, αξίζει να σας πω ότι οι εργαζόμενοι της ΕΝ ΚΛΩ- απλήρωτοι και δουλεύοντας με γεννήτριες καθώς η ΔΕΗ είναι κομμένη- δημιούργησαν μια σειρά ρούχων, υψηλής ποιότητας και αισθητικής, για την οποία υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από τις ΗΠΑ. Οι παραγγελίες υπάρχουν, τα περίπτερα για τη διαφήμιση είχαν κλειστεί, αλλά τα εμπορεύματα παραμένουν σε κιβώτια, αφού το επιχειρηματικό πλάνο εγκρίθηκε μεν αλλά προς το παρόν μένει στα χαρτιά.

Οι εργαζόμενοι, σε πρόσφατη συνέντευξη τύπου, κατηγόρησαν τον υπουργό Ανάπτυξης Μιχάλη Χρυσοχοϊδη ότι ενώ τους είχε υποσχεθεί “λύση σε δυο μέρες”, φτάνουν στο παραπέντε, με κίνδυνο αν δεν ενεργοποιηθεί έως το τέλος του μήνα η εγγύηση του Δημοσίου, ύψους 63 εκ ευρώ, η εταιρία να οδηγηθεί σε οριστική πτώχευση.

Τι προβλέπει το σχέδιο σωτηρίας; Με δυο λόγια να σωθεί ο,τι μπορεί να σωθεί και τα υπόλοιπα να μεταλλαχθούν σε άλλες χρήσεις, που έχουν να κάνουν με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και άλλες νέες μορφές επενδύσεων. Πιο συγκεκριμένα:
Να λειτουργήσουν τρείς μονάδες στην Κομοτηνή και τη Νάουσα, με στόχο ανταγωνιστικά και εξαγώγιμα προϊόντα, όπως η σειρά που σχεδιάσθηκε για τις ΗΠΑ.
Να χρησιμοποιηθούν κάποιες εγκαταστάσεις, ανάλογα με το πού βρίσκονται, για άλλου είδους επενδύσεις -όπως η δημιουργία κέντρου βιολογικού καθαρισμού στα Οινόφυτα, για το οποίο έχει εκδηλώσει ενδιαφερον εταιρία του εξωτερικού και
Να αξιοποιηθούν με real estate τα ακίνητα της εταιρίας, που παραμένουν ανενεργά.

Αν δεν συμβούν όλα αυτά, τα ποσά που θα εισπραχθούν από την (άρον- άρον) εκποίηση της περιουσίας της εταιρίας ίσα που θα φτάνουν για να καταβληθούν τα δεδουλευμένα των εργαζομένων και να εξοφληθεί το ΙΚΑ. Να μη σας κουράζω με αριθμούς και υπολογισμούς. Το ερώτημα είναι, αν στην κατάσταση που είμαστε, έχουμε την πολυτέλεια να μη σώσουμε όσες θέσεις εργασίας μπορούν να σωθούν, να μην αξιοποιήσουμε την όποια ευκαιρία μπορεί να μας δίνει ένα καλό πρόσωπο εξαγωγών και να αφήσουμε διάφορα βιομηχανικά “κουφάρια” να παραμένουν μάρτυρες μιας εποχής που μας οδήγησε σ΄αυτό το χάλι.

Για να αποκτήσουμε brand (ταυτότητα) στο εξωτερικό, μάλλον πρέπει να σταματήσουμε να παριστάνουμε την Κλωθώ (σε ρυθμούς) στο εσωτερικό. Αν θέλουμε να μην είμαστε μοιρολάτρες…
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News