Η Αλεσάντρα Μούλια έγραψε στην Corriere della Sera ένα κείμενο για την ένταξη, από 1ης Ιανουαρίου, της Βουλγαρίας στην ευρωζώνη. Ξεκίνησε όμως από τον Φεβρουάριο του 1997, «όταν η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα κατάρρευσης ύστερα από διαδηλώσεις που έριξαν την κυβέρνηση και συνέβαλαν στην εκτόξευση του πληθωρισμού».

Ανέφερε ότι το τότε πολιτικό προσωπικό της Βουλγαρίας «προτίμησε την πειθαρχία από το χάος και εγκατέλειψε το βασικό εργαλείο που έχουν τα κράτη για τη διαχείριση των οικονομιών τους: την ικανότητα εκτύπωσης χρήματος», δηλαδή την ικανότητα άσκησης αυτόνομης (εθνικής) νομισματικής πολιτικής.

«Το λέβα ήταν συνδεδεμένο με το γερμανικό μάρκο και, όταν η Γερμανία υιοθέτησε το ευρώ, και με το ενιαίο νόμισμα. Αυτό συνέβη πολύ πριν από την ένταξη της Βουλγαρίας στην ΕΕ, το 2007». Ακολούθησαν έπαινοι για τις δημοσιονομικές επιτυχίες των γειτόνων στο δεδομένο πλαίσιο εξάρτησης.

«Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Η Βουλγαρία έχει διατηρήσει το έλλειμμα του Προϋπολογισμού και το χρέος της πολύ κάτω από τις απαιτήσεις της ΕΕ, ενώ δεν έχει υπερβολικό έλλειμμα από το 2012. Από καιρό καυχιέται για ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημοσίου χρέους στην ΕΕ, περίπου 24%, πολύ κάτω από το όριο των Βρυξελλών.

»Μετά την απότομη αύξηση τιμών που προκλήθηκε από την εισβολή στην Ουκρανία, η Βουλγαρία κατάφερε επίσης να επαναφέρει τον πληθωρισμό στο 2,7% στις αρχές του 2025, δηλαδή εντός του ορίου 2,8% που απαιτείται για την ένταξη στην ευρωζώνη». Ακολούθησε συνοπτικό χρονικό των διαδικασιών για την ένταξη στην ευρωζώνη.

«Στις 4 Ιουνίου η Κομισιόν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πιστοποίησαν ότι η Βουλγαρία πληροί τα κριτήρια. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 8 Ιουλίου, το ECOFIN ολοκλήρωσε τις ενέργειες, ορίζοντας την ισοτιμία: 1 ευρώ=1,985583 λέβα. Είναι η ίδια ισοτιμία που ίσχυε εδώ και χρόνια».

Φυσικά, στο τέλος του σημειώματός της η Μούλια ανέφερε και τους πολιτικούς λόγους που προκαλούν αστάθεια στη Βουλγαρία, όπως και τους φόβους του βουλγαρικού λαού για τις επικείμενες ανατιμήσεις αγαθών, τις αγοραίες «στρογγυλοποιήσεις», κ.λπ. Σημείωσε, δε, ότι η τελευταία βουλγαρική κυβέρνηση έπεσε.

«Την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση του Ρόζεν Ζελιάζκοφ παραιτήθηκε προτού κλείσει χρόνο, έπειτα από εβδομάδες μαζικών διαμαρτυριών κατά του Προϋπολογισμού και της διαφθοράς». Η Μούλια σχολίασε και τη σημασία της ένταξης της Βουλγαρίας στην ευρωζώνη: «Η μετάβαση στο ευρώ έχει σημαντική γεωπολιτική αξία, αφού το ενιαίο νόμισμα φέρνει τη χώρα πιο κοντά στη Δύση, ενώ την απομακρύνει από τη Ρωσία».

Σε άλλο ρεπορτάζ της Corriere για το ίδιο θέμα, λιγότερο ενθουσιώδες, σημειώνεται ότι «οι αριθμοί είναι μεν ευνοϊκοί, όμως όχι και η πολιτική κατάσταση», αφού «η Βουλγαρία γίνεται η 21η χώρα που υιοθετεί το ευρώ επειδή πληρούνται οι οικονομικές παράμετροι, όμως εισέρχεται εν μέσω λαϊκών διαμαρτυριών και φόβων για σπέκουλα στην αγορά». Το συμπέρασμα: «Η μετάβαση στο ευρώ διχάζει τη χώρα».

Το δεύτερο ιταλικό ρεπορτάζ ανέφερε επίσης ότι ο βούλγαρος πρόεδρος Ρούμεν Ράντεφ πίεσε για διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με την είσοδο ή όχι της χώρας στην Ευρωζώνη, όμως το θέμα έκλεισε με παρέμβαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, το οποίο έκρινε ότι τέτοιο δημοψήφισμα αντίκειται στις ανειλημμένες από την ένταξη στην ΕΕ δεσμεύσεις.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News