Ηταν θέμα χρόνου να ανοίξει ο κύκλος της εσωτερικής σύγκρουσης στο ΠΑΣΟΚ. Ανοιξε όμως για λάθος θέμα.

Ο Χάρης Δούκας ουσιαστικά αμφισβητεί πλέον ευθέως τον Νίκο Ανδρουλάκη, ζητάει αλλαγή στρατηγικής και επιμένει στην παραδοξότητα της αυτοδέσμευσης του κόμματος με μια συνεδριακή απόφαση, για τη μη συνεργασία με τη ΝΔ.

Αστεία πράγματα. Και πάντως δικαιολογείται η επιφύλαξη για τα κίνητρα και τις επιδιώξεις του δημάρχου, ο οποίος ως γνωστόν χρωστάει πολιτικά γραμμάτια στον ΣΥΡΙΖΑ για την εκλογική νίκη του το 2023.

Μήπως καταλήγουν αυτές οι κινήσεις του Δούκα σε κάποιο σημείο συνάντησης με τον Αλέξη Τσίπρα; Σκοπεύει να ιδρύσει ο δήμαρχος της Αθήνας κάποια τσιπρική συνιστώσα στο ΠΑΣΟΚ; Δεν θα ήταν παράλογο να το υποθέσει κανείς και ο χρόνος θα δείξει σε ποιο βαθμό ισχύει κάτι τέτοιο.

Παράλογο θα ήταν όμως να θεωρεί κάποιος ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη εκλογική στρατηγική. Μία τέτοια επιλογή θα έστελνε οριστικά στην αγκαλιά του Μητσοτάκη όσους κεντρώους έχουν απομείνει στο ΠΑΣΟΚ ή και στον καναπέ τους, αναζητώντας κάποια σώφρονα εναλλακτική διακυβέρνησης.

Δεν είναι ίδια η αφετηρία του Παύλου Γερουλάνου, όταν απευθύνεται κι εκείνος σε ένα αριστερόστροφο ακροατήριο. Υπάρχουν εκεί περισσότερα στοιχεία μιας προφανούς τακτικής επιλογής, στόχος της οποίας είναι να απευθυνθεί το κόμμα και σε ένα ακροατήριο στα αριστερά του, το οποίο είναι απαραίτητο για μία δημοσκοπική και εκλογική ανάκαμψη και που, σε τελική ανάλυση, πάντα αποτελούσε ένα μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.

Η συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας της Τρίτης (20.01) έδειξε ότι τα πράγματα είναι μάλλον οριακά στο κόμμα – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις σχέσεις Ανδρουλάκη, Δούκα και Γερουλάνου. Μπορεί να υπάρχουν πράγματι πολιτικά επίδικα, πάντως αυτά υπερβαίνουν το θέμα των συνεργασιών και πολύ περισσότερο εντοπίζονται στην δυνατότητα του ΠΑΣΟΚ να πείσει ότι είναι κυβερνητική δύναμη, κάτι που έχει απολέσει από την εποχή των μνημονίων.

Πώς μπορείς να πείσεις για κάτι τέτοιο στην σημερινή πολιτική συγκυρία και με την απροσδιοριστία που απλώνεται στο πολιτικό σύστημα, όταν αποκλείεις εκ προοιμίου κάποιες πολιτικές συνεργασίες και δεν είναι καν ορατές κάποιες άλλες, είναι κάτι που θα πρέπει να απαντήσει ο Χάρης Δούκας.

Πλέον το ΠΑΣΟΚ οδεύει προς ένα συνέδριο στο οποίο τελικά θα κριθεί η ίδια η πολιτική του επιβίωση. Τα διχαστικά διλήμματα περί συνεργασιών με όρους της δεκαετίας του ’70 και του ’80 οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη σύγκρουση και, αργά ή γρήγορα, την αποσύνθεση και τη διάλυση.

Αυτό που προέχει είναι η πρόταση διακυβέρνησης, το σχέδιο για τη χώρα και η αξιολόγηση της συγκυρίας, διεθνώς και στο εσωτερικό. Οσο (και όσοι) δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να απευθυνθούν σε ένα κοινό που δείχνει ότι περισσότερο θέλει να ακούσει την Καρυστιανού, θα πρέπει μάλλον να προβληματιστούν σοβαρά και με όρους ρεαλιστικούς, ως προς το νόημα μιας τέτοιας επιδίωξης.

Και ως προς τις συνεργασίες, θα πρέπει όλοι να χαλαρώσουν κάπως.

Τα πολιτικά τους συμπλέγματα δεν αφορούν σχεδόν κανέναν και πάντως καλό θα είναι να θυμούνται ορισμένοι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου συμμετείχε σε μια οικουμενική κυβέρνηση το 1989, παρ’ όλο που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον έσερνε στα δικαστήρια. Αυτό απαιτούσαν και επέβαλαν οι συνθήκες και καμία συνεδριακή απόφαση (αν υπήρχε τέτοια) δεν θα τον εμπόδιζε να το κάνει.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News