Η Μαρία Καρυστιανού είναι εκ των πραγμάτων ένα από τα πρόσωπα των ημερών, όχι αναγκαστικά για καλό λόγο, ούτε και αυτοδικαίως.

Αυτό συμβαίνει επειδή κάποιοι το επιτρέπουν, κάποιοι υποστηρίζουν το εγχείρημα και ορισμένοι άλλοι προσφέρουν βήμα και ευχέρεια δημόσιας παρέμβασης σε ένα πρόσωπο που αυτή τη στιγμή δεν έχει σαφή και συγκεκριμένη ιδιότητα.

Εως και πρόσφατα εκπροσωπούσε τις οικογένειες των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών. Αφότου απομακρύνθηκε από τον Σύλλογο που είχε ιδρυθεί μετά από την τραγωδία, όμως;

Ωσπου να ιδρύσει το κόμμα που λέει ότι θα ιδρύσει, είναι απλώς μία διασημότητα, όπως και αν θέλει κανείς να αξιολογήσει αυτήν την ιδιότητα. Οσοι την προσκαλούν λοιπόν και της προσφέρουν την ευκαιρία της δημόσιας παρέμβασης, οφείλουν να τα γνωρίζουν αυτά.

Από εκεί κι έπειτα κρίνονται πλέον μόνο όσα λέει η Μαρία Καρυστιανού. Ακόμη και ο λόγος που θα αρθρώνει πλέον για το δυστύχημα των Τεμπών θα αξιολογείται κατ’ αρχάς με πολιτικό φίλτρο. Επιλογές είναι αυτές.

Οφείλει λοιπόν κανείς να δώσει μία προσοχή παραπάνω σε αυτά που λέει η επίδοξη πολιτική αρχηγός.

Κατ’αρχάς, διακηρύσσει το «νέο», το «άφθαρτο», το «καθαρό». Προτεραιότητά της είναι η πολιτική κάθαρση, η τιμωρία ενόχων, σημαία της είναι (κατά δήλωσή της) η δήμευση περιουσιών διεφθαρμένων πολιτικών. Τα έχουμε ξανακούσει.

Εδώ και λίγες ημέρες έθεσε και ζήτημα αμβλώσεων, με κάπως ακατανόητο τρόπο και με ανοχή των τηλεοπτικών συνομιλητών της. Πρότεινε να τεθεί σε διαβούλευση το ζήτημα. Τι να τεθεί όμως ακριβώς σε διαβούλευση, πώς και από ποιον, από τη στιγμή που οι αμβλώσεις είναι νόμιμες σε αυτήν τη χώρα εδώ και σαράντα χρόνια; Λεπτομέρειες.

Λίγες ώρες αργότερα, βγήκε να «τα μαζέψει» με τη γνωστή μέθοδο του «δεν εννοούσα αυτό, δεν καταλάβατε καλά» κ.λπ. Κλασική πολιτική πρακτική, τίποτε το νέο και φρέσκο σε αυτά.

Πρόσφατα, είχε μιλήσει σε ειδική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη και είχε τοποθετηθεί κατά της υιοθέτησης του προσωπικού αριθμού και της χρήσης του στις νέες αστυνομικές ταυτότητας.

Και πιο παλιά, υπήρξε μία από τις μορφές του αντιεμβολιαστικού κινήματος.

Ενδιαφέρων όλος αυτός ο (απλά ενδεικτικός) συνδυασμός.

Οσο κι αν έλεγε ότι δεν θα πολιτευόταν, η Μαρία Καρυστιανού δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό. Είδε μάλλον ότι υπάρχει πολιτικό ψωμί στην οργή, την αγανάκτηση και την απογοήτευση και έκρινε ότι πρέπει να αρπάξει την ευκαιρία.

Δεν πρέπει να λησμονείται ότι διανύουμε μία περίοδο στην οποία τα απόνερα της κρίσης δεν έχουν ακόμη υποχωρήσει. Οι «αγανακτισμένοι» δεν έχουν εκλείψει, έστω κι αν δεν μαζεύονται στις «πλατείες».

Εχουν απλώς απογοητευθεί από τις πολιτικές εκδοχές που κατά καιρούς υποστήριξαν, ανέδειξαν και ψήφισαν (στην πραγματικότητα: από όλους εκείνους που τους παραπλάνησαν και τους κορόιδεψαν) και τώρα θεωρούν ότι θα τιμωρήσουν το σύστημα και την άτιμη, την άδικη ζωή ψηφίζοντας την Μαρία Καρυστιανού.

Για να την ψηφίσουν όμως, πρέπει πρώτα να υπάρξει το κόμμα.

Αν δεν αυταναφλεγεί το εγχείρημα όσο θα αποκαλύπτεται το «φαινόμενο Καρυστιανού», σε αυτό πιθανότατα θα βρουν εκλογικό καταφύγιο διάφορα δήθεν αντισυστημικά απομεινάρια, από χρυσαυγίτες και ΑΝΕΛίτες, μέχρι οπαδούς της Νίκης, παραεκκλησιαστικούς, νέο-ψεκασμένους και πάσης φύσεως οργισμένους και αγανακτισμένους.

Αν αυτό το συνονθύλευμα συγκροτεί εναλλακτικό πόλο διακυβέρνησης, όπως ορισμένοι υποστηρίζουν σήμερα, τότε ναι, είναι και αυτή μία εμπειρία που η Ελλάδα αξίζει να ζήσει.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News