1312
O βραβευμένος με Νομπέλ Ειρήνης συγγραφέας Ελι Βίζελ, η Ανγκελα Μέρκελ και, στο μέσον, κάτι από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη Μόρια... | SOOC/CreativeProtagon

Καλωσορίζοντας τις «πρώτες ειδήσεις»…

Χρήστος Μιχαηλίδης Χρήστος Μιχαηλίδης 10 Ιανουαρίου 2019, 19:32
O βραβευμένος με Νομπέλ Ειρήνης συγγραφέας Ελι Βίζελ, η Ανγκελα Μέρκελ και, στο μέσον, κάτι από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη Μόρια...
|SOOC/CreativeProtagon

Καλωσορίζοντας τις «πρώτες ειδήσεις»…

Χρήστος Μιχαηλίδης Χρήστος Μιχαηλίδης 10 Ιανουαρίου 2019, 19:32

Η ημέρα μου ξεκίνησε σήμερα σχεδόν όπως κάθε άλλη. Πήρα το πρόγευμά μου, κι όταν ήρθε η ώρα του καφέ άνοιξα τον υπολογιστή για να ενημερωθώ για τα νέα της ημέρας από 5-6 ιστότοπους που έχω επιλέξει.

Κράτησα τις πρώτες μου σημειώσεις, επέλεξα κάποιο κλασικό κομμάτι υπόκρουση, και συνέχισα σε πιο ανάλαφρο μοτίβο ενημέρωσης από το Twitter και το Facebook. Όχι πως δεν υπάρχουν και σε αυτά ενδιαφέροντα και χρήσιμα θέματα, αλλά καθ’ οδόν πάντα βρίσκεις και πολλά ευτράπελα και ενοχλητικά.

Τα τελευταία είναι εκείνα που πάντα με βοηθούν να κρατώ την ισορροπία μου. Μόλις αισθανθώ ότι παρασύρθηκα ασκόπως σε μικροπολιτική σαχλαμάρα, σε κοινωνική βαρβαρότητα, ή ότι πάρα-έδωσα σημασία σε κάτι χειρότερο και από ευτελές, κλείνω αμέσως εκείνες τις σελίδες και επικεντρώνομαι στα ουσιώδη.

Οπως, για παράδειγμα, είναι η φοβερή έκθεση της βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Oxfam για την κατάσταση στους προσφυγικούς καταυλισμούς στα νησιά μας, ιδίως σε εκείνο της Μόριας στη Μυτιλήνη. Δεδομένου μάλιστα ότι η ΕΕ χρηματοδοτεί την ελληνική κυβέρνηση για να παρέχει άνετες και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους κυνηγημένους και ταλαιπωρημένους αυτούς ανθρώπους, η εν λόγω οργάνωση καθιστά υπεύθυνη και την πολιτική ηγεσία που εκπροσωπεί στις Βρυξέλλες τα κράτη-μέλη της Ένωσης.

Σύμφωνα με την Εκθεση λοιπόν, είναι τόσο άθλιες οι συνθήκες διαβίωσης στο κέντρο της Μόριας, όπου πολλές γυναίκες αναγκάζονται να φορούν πάνες τις νύχτες όταν πέφτουν για ύπνο για το φόβο πιθανού βιασμού. Ο φόβος τους δεν είναι αστήρικτος, ούτε φαντασιακός. Εχουν γίνει βιασμοί. Εχουν καταγγελθεί βιασμοί. Πρέπει να σταματήσουν οι βιασμοί, αλλιώς θα σταματήσουν να μας στέλνουν χρήματα εάν και εφόσον είμαστε ανίκανοι να προστατεύσουμε ανθρώπους ταλαιπωρημένους και δυστυχισμένους, που η κακή μοίρα εξέβρασε στον τόπο μας.

Η Εκθεση της Oxfam, που φέρει τον τίτλο «Vulnerable and Abandoned» (Ευάλωτοι και Εγκαταλελειμμένοι), μέρος της οποίας αναδημοσιεύει η έγκυρη βρετανική Guardian, επισημαίνει την ανικανότητα των ελληνικών αρχών να ξεχωρίσει ανάμεσα στους περίπου 5000 ανθρώπους που φιλοξενούνται στους καταυλισμούς εκείνους που είναι πιο ευάλωτοι και να τους παράσχει τη βοήθεια που χρειάζονται.

Η πρόσβαση δημοσιογράφων είναι πολύ δύσκολη. Κάποια κακά νέα ξεφεύγουν όμως. Όπως ότι στον καταυλισμό της Μόριας τις πρώτες πρωινές ώρες της περασμένης Τρίτης βρέθηκε νεκρός, υπό συνθήκες πολικού ψύχους, ένας 24 χρονος πρόσφυγας από το Καμερούν, ασυνήθιστος σε τέτοιες θερμοκρασίες και Θεός ξέρει σε ποιο βαθμό καταβεβλημένος ήταν πια ο οργανισμός του.

Οι κυβερνήσεις Τουρκίας και Ελλάδος έχουν πάρει πολλά χρήματα από την ΕΕ για να κρατήσουν το πρόβλημα «εκεί», στη δική τους επικράτεια. Να μην ξεχειλίσουν, όπως συνέβη στις αρχές του 2016, στην υπόλοιπη Ευρώπη και να καταλήξουν εκεί. Η ΕΕ είναι ευτυχής με αυτήν την διευθέτηση. Ανώτατα στελέχη της ανοικτά εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους τόσο στον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα όσο και στον πρόεδρο κ. Ερντογάν.

Αλλά οι συνθήκες διαβίωσης προσφύγων και μεταναστών, αποτελούν «γκρίζα περιοχή». Οσα μαθαίνουμε, κυρίως από μη κυβερνητικές και ανθρωπιστικές οργανώσεις (όχι όλες, διότι υπάρχουν και σε αυτές ύποπτες «περιοχές»), εύλογα μας κάνουν να πιστεύουμε πως υπάρχουν και πολύ χειρότερα.

Είναι δυνατόν, όμως, στον 21ο αιώνα, να τίθεται καν τέτοιο ερώτημα; Να αιωρείται καν τέτοια υποψία;

Σήμερα καλοδεχόμαστε την κυρία Μέρκελ στην Ελλάδα. Μια γυναίκα που ξέρει από βάσανα. Που καταλαβαίνει την ψυχολογία του κυνηγημένου, διότι την έχει γευτεί στο πετσί της ζώντας για χρόνια σε καθεστώς απολυταρχικό στην Ανατολική Γερμανία, και που ήταν από τους ελάχιστους ευρωπαίους ηγέτες που άνοιξαν τα σύνορά τους σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Ομως και αυτή, δεχόμενη τεράστιες πιέσεις στο εσωτερικό της δικής της χώρας από τα ακροδεξιά, εθνικιστικά και ξενοφοβικά ρεύματα που αναπτύσσονται και εκεί, έρχεται στην Αθήνα με αισθήματα θετικά για τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του, που τελικά ψήφισε όλα τα μέτρα που ζήτησαν οι λεγόμενοι «θεσμοί», που περιόρισε το προσφυγικό πρόβλημα σε νησιώτικους καταυλισμούς και που, τέλος, τόλμησε να πιάσει την καυτή πατάτα του «Μακεδονικού» ζητήματος – ίσως το μόνο για το οποίο δικαιούται να υπερηφανεύεται.

Η μικροπολιτική των πραγμάτων με φέρνει όμως πίσω πάλι στην πρωινή μου ιεροτελεστία, κάθε μέρα. Εκεί όπου σήμερα, στα δικά μας μέσα ενημέρωσης, κυριαρχεί η μορφή του Καμμένου, η συνέντευξη του Τσίπρα, και η αγωνία αν θα πάμε σε πρόωρες εκλογές και πότε. Το θέμα των ευάλωτων και εγκαταλελειμμένων, σε προσφυγικούς καταυλισμούς, ή και στην ευρύτερη κοινωνία έξω, δεν βρίσκεται στην ατζέντα μας.

Μόνο κάτι φάλτσα, όπως πχ από έναν παροπλισμένο πολιτικό που εκνευρίζεται που ο Κυριάκος δεν δηλώνει ευθέως ότι θα υποστηρίξει τον Παυλόπουλο, όπως κάνει ο Τσίπρας, μένουν κρεμασμένα στο twitter και πολύ γρήγορα με απωθούν.

Σήμερα, βρήκα καταφύγιο (όχι από το πρόβλημα, αλλά από τη σαχλαμάρα), στην Ομιλία Αποδοχής που εκφώνησε στις 10 Δεκεμβρίου του 1986, στο Δημαρχείο του Όσλο, στη Νορβηγία, ο βραβευθείς εκείνη τη χρονιά με το Νόμπελ Ειρήνης, συγγραφέας Ελι Βίζελ, ως «ένας από τους πιο σημαντικούς πνευματικούς ηγέτες και καθοδηγητές σε μια εποχή όπου η βία, η καταπίεση και ο ρατσισμός εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν τον κόσμο μας».

33 χρόνια πέρασαν από τότε. Τι έχει αλλάξει, αλήθεια; Τίποτα. Ίσως να είναι και πολύ χειρότερα τα πράγματα. Έτσι λοιπόν, με αυτό κατά νου, με τις εικόνες από τη Μόρια να τρυπάνε τη ψυχή μου, με τη σωματική και λεκτική βία να είναι αισθητή παντού, ακόμα και από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, απομονώνω και αναδημοσιεύω χωρίς άλλα σχόλια μερικά αποσπάσματα από εκείνη την ιστορική και σπαρακτική ομιλία του:

«Εάν ξεχάσουμε τα άσχημα που έχουν συμβεί, είμαστε ένοχοι και εμείς. Είμαστε συνεργοί στο έγκλημα, αφού δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε τους θανάτους τη πρώτη φορά (εννοεί στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και έξω από αυτά). Αλλά εάν ξεχάσουμε και τώρα, θα είναι σαν να σκοτώνουμε εκείνους τους ανθρώπους για δεύτερη φορά. Ο κόσμος γνώριζε τότε τι ερχόταν, κι όμως παρέμεινε σιωπηλός. Και γι’ αυτό τον λόγο εγώ ορκίστηκα ποτέ ξανά να μη σιωπήσω, όπου και όποτε δω ανθρώπους να υποφέρουν και να ταπεινώνονται. Πρέπει να μιλάμε. Πρέπει να πάρουμε θέση, γιατί η ουδετερότητα βοηθά τον καταπιεστή, ποτέ τον καταπιεσμένο, το θύμα. Η σιωπή ενθαρρύνει τον βασανιστή, ποτέ τον βασανιζόμενο. Μερικές φορές, όταν κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, όταν καταπατείται η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, πρέπει να επεμβαίνουμε άμεσα. Εθνικά σύνορα και ευαισθησίες χάνουν τότε τη σημασία τους. Σε όποιο μέρος της Γης άνδρες και γυναίκες τιμωρούνται εξαιτίας του φύλου τους, της θρησκείας τους, των πολιτικών τους πεποιθήσεων, εκείνο το μέρος πρέπει να γίνει αμέσως από εμάς το επίκεντρο της προσοχής όλου του Πλανήτη».

«Υπάρχει τόση πολλή εγκληματικότητα στον κόσμο. Οι απλοί άνθρωποι εκλιπαρούν για τη προσοχή μας. Θύματα πείνας, ρατσισμού και πολιτικών διωγμών. Φασιστικά και μαρξιστικά καθεστώτα σε διάφορα μέρη της γης, φυλακίζουν συγγραφείς, ποιητές και αντιφρονούντες. Ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται σε κάθε ήπειρο. Πιο πολλοί είναι οι καταπιεσμένοι από τους ελεύθερους. Πώς να μην ευαισθητοποιηθούμε για τον αγώνα τους; Παρά τις ακραίες κριτικές που έχουν γίνει από ορισμένους, αυτές τις αρχές που περιγράφω σήμερα υιοθετώ και για τους Παλαιστινίους για τον αγώνα των οποίων είμαι πολύ ευαίσθητος, αλλά για τις μεθόδους που χρησιμοποιούν είμαι αντίθετος όταν αυτές οδηγούν σε βία. Η βία δεν μπορεί ποτέ να είναι η απάντηση. Η τρομοκρατία είναι η πιο επικίνδυνη απ΄όλες τις απαντήσεις. Ξέρω ότι έχουν θυμό, είναι κατανοητό, και κάτι πρέπει να γίνει για αυτό. Οι άνθρωποι στα προσφυγικά στρατόπεδα και η δυστυχία, τα παιδιά και ο φόβος, οι ξεριζωμένοι και οι άστεγοι, κάτι πρέπει να γίνει»

«Ναι, έχω πίστη στον Θεό. Έχω πίστη ακόμα και στη Δημιουργία του. Χωρίς πίστη, δεν υπάρχει δράση. Και η δράση είναι το μόνο φάρμακο κατά της απάθειας. Η απάθεια είναι αρρώστια. Η χειρότερη απ’ όλες τις αρρώστιες».

«Οσο θα υπάρχει ένας έστω αντιφρονών σε φυλακή, η δική μας ελευθερία είναι κίβδηλη. Όσο θα υπάρχει στον κόσμο ένα παιδί πεινασμένο, οι δικές μας ζωές θα είναι γεμάτες με οδύνη και ντροπή. Έχω δει πολλά παιδιά που δεν έχουν να φάνε. Και ξέρω ότι εκείνο που θέλουν πιο πολύ απ’ όλα είναι να νιώσουν ότι δεν είναι μόνα τους. Ότι δεν τα έχουμε ξεχάσει. Ότι εάν κάποιοι τους έχουν αφαιρέσει τη φωνή, εμείς θα τους δώσουμε τη δική μας. Η ελευθερία τους εξαρτάται από τη δική μας, η ποιότητα της οποίας εξαρτάται από τη δική τους.»

ΥΓ: Εν τω μεταξύ, όποιος θέλει να δει και να ακούσει την ομιλία αυτή, είναι εδώ