Οταν διαβάζει κανείς θρησκευτικά κανονιστικά κείμενα μπορεί να δυσκολευτεί να κατανοήσει τις μεταξύ τους διαφορές κι ακόμα περισσότερο να πιστέψει ότι για λογαριασμό τους έχουν ξεσπάσει πόλεμοι. Εξίσου δύσκολο είναι να κατανοήσει ένας μη εξοικειωμένος παρατηρητής τις διαφορές ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συνεδριακά ή μη κείμενα των αριστερών κομμάτων. Εάν δεν έχεις την σχετική εμπειρία μπορεί να κάθεσαι αποσβολωμένος να παρακολουθείς δύο ή περισσότερες τάσεις να μαλώνουν, χωρίς να καταλαβαίνεις τι ακριβώς διακυβεύεται.

Η σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς, το Σαββατοκύριακο, στην οποία η άποψη του προέδρου του κόμματος Αλέξη Χαρίτση (για συνεργασία με την Κεντροαριστερά και δημοψήφισμα στα μέλη του κόμματος) καταψηφίστηκε για ακόμη μία φορά, ήταν μια τέτοια περίπτωση. Ο αδαής δεν θα μπορούσε εύκολα να καταλάβει τη σημασία των διαφορετικών αποχρώσεων στα κείμενα που κατατέθηκαν και τα οποία, για έξτρα δυσκολία, ήταν τρία. Στην πραγματικότητα ωστόσο, όλοι γνώριζαν ποιος ήταν ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Η Κεντρική Επιτροπή έπρεπε να τοποθετηθεί απέναντι στο επερχόμενο κόμμα Τσίπρα. Σχεδόν σύσσωμη η Κοινοβουλευτική Ομάδα (8 στους 12 βουλευτές, στους οποίους πρέπει να προστεθεί και ο ίδιος ο πρόεδρος) παρουσίασε ένα κείμενο το οποίο μέσα από διάφορες περικοκλάδες έλεγε ότι το κόμμα πρέπει να κατευθυνθεί προς την αγκαλιά του πρώην πρωθυπουργού, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας προοδευτικός πόλος που θα ανταγωνιστεί τη Νέα Δημοκρατία. Η μεγάλη πλειοψηφία της ΚΕ, ωστόσο, αποφάσισε ότι η πορεία του άλλοτε αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ προς ένα αφηρημένο Κέντρο δεν έχει τίποτα το ελκυστικό και ψήφισαν υπέρ μιας αυτόνομης πορείας, η οποία να στοχεύει στην ανασύνθεση της Αριστεράς. Με τα ποσοστά του κόμματος ωστόσο να είναι σταθερά κολλημένα σε εξωκοινοβουλευτικά επίπεδα, αρκετοί θεωρούν ότι αυτή η τάση δεν έχει άλλη επιλογή από το να ψάξει τη συνεργασία με το ΜέΡΑ25 και τον Γιάνη Βαρουφάκη.

Η εκτίμηση ότι η Νέα Αριστερά καλείται να διαλέξει ανάμεσα στον πρώην Πρωθυπουργό και τον πρώην υπουργό Οικονομικών κυριάρχησε σε όλα τα ρεπορτάζ της επόμενης μέρας και είναι μάλλον ακριβής. Αντίθετα, οι αναφορές ότι με την ευκαιρία υπήρξε και κάποιου τύπου «συμφιλίωση» ανάμεσα στον Γιάνη Βαρουφάκη και τον αντικαταστάτη του στο υπουργείο Οικονομικών, το «στοιχειωμένο» 2015, Ευκλείδη Τσακαλώτο, δεν ισχύει και όπως όλα δείχνουν δεν προέρχεται από καμία από τις δύο πλευρές. Η σχετική διαρροή χρεώνεται μάλλον στην πλευρά της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, η οποία προσδοκά ότι η αναφορά στον επικεφαλής του ΜέΡΑ25 θα δημιουργήσει πόλωση και θα συσπειρώσει την πλειονότητα των μελών στη δική τους κατεύθυνση. Το γεγονός αυτό όμως μάλλον ενόχλησε αρκετά στελέχη, τα οποία χρεώνουν στον Αλ. Χαρίτση ότι συμπεριφέρεται ως εκπρόσωπος τάσης και όχι ως πρόεδρος κόμματος, αρχίζοντας ευθέως να θέτουν και ζήτημα για το αν ο άλλοτε υπουργός των κυβερνήσεων Τσίπρα μπορεί να κρατά τη θέση μετά τις επανειλημμένες ήττες του στις εσωτερικές ψηφοφορίες.

Στην πράξη, η επιστροφή των πάλαι ποτέ παιδιών του Τσίπρα (Αχτσιόγλου, Ηλιόπουλος, Τζανακόπουλος, Χαρίτσης κ.λπ) στην αγκαλιά του πατέρα τους μοιάζει μια λιγότερη περίπλοκη διαδικασία, με μόνη προϋπόθεση αυτός να τους δεχθεί. Κάτι που μοιάζει αρκετά πιθανό με δεδομένη και την δυστοκία του να προσελκύσει στελέχη από τον σοσιαλδημοκρατικό χώρο. Αντίθετα, η σύμπραξη της αριστερόστροφης πλειοψηφίας της ΝεΑρ με το ΜέΡΑ25 είναι αρκετά πιο σύνθετη. Αφενός γιατί το ΜέΡΑ25 έχει αποκλείσει οποιαδήποτε συζήτηση μέχρι η Νέα Αριστερά να ολοκληρώσει τις εσωτερικές της διαδικασίες και να αποκτήσει μια συγκεκριμένη γραμμή και αφετέρου γιατί έτσι κι αλλιώς, δεν αντιμετωπίζει με μεγάλο ενθουσιασμό το ενδεχόμενο να συμπράξει με παλιούς υπουργούς της δεύτερης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Και στο κομμάτι της ΝεΑρ που θέλει να στραφεί αριστερότερα, συνυπάρχουν πρόσωπα που δεν εκτέθηκαν πολύ στις κυβερνήσεις μετά τον Ιούλιο του 2015 (όπως ο γραμματέας του κόμματος Γαβριήλ Σακελλαρίδης) με πρόσωπα τα οποία αποτέλεσαν τους βασικούς υπουργούς τους.

Αυτό που μοιάζει αρκετά βέβαιο πλέον ωστόσο, είναι ότι η Νέα Αριστερά δεν φιλοδοξεί να κατέλθει ως τέτοια στις ερχόμενες εκλογές (όπως είχαμε προβλέψει εδώ πριν από 18 μήνες), αλλά μόνο μέσω άλλου σχήματος εφόσον ευοδωθούν οι προσπάθειες. Το ίδιο είναι πολύ πιθανό να ισχύσει και για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει δηλώσει την διάθεση να συνθηκολογήσει άνευ όρων με τον Τσίπρα –που για την ώρα δεν καταδέχεται να του απαντήσει. Μένουν, η Πλεύση Ελευθερίας, η οποία εξακολουθεί να βρίσκεται αρκετά πάνω από το όριο του 3%, το ΜέΡΑ25 που επίσης το περνά κατά μέσο όρο στις μετρήσεις και το Κίνημα Δημοκρατίας του Στ. Κασσελάκη που για την ώρα είναι λίγο κάτω, και ελπίζει να ευνοηθεί από την εικόνα διάλυσης των κομμάτων που ιστορικά ανταγωνιζόταν.

Με μια αξιοσημείωτη παρατήρηση: από όλα τα κόμματα που με κάποιον τρόπο συνδέονται με τον ιστορικό ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι στιγμής επιβιώνουν μόνο αυτά που δεν αναφέρονται καθόλου σε αυτόν.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News