Λίγες ώρες πριν τις πανελλήνιες του 2015. Αυτή τη φορά, ευτυχώς, είμαι απλώς θεατής, βλέπετε πέρυσι πρωταγωνιστούσα στην παράσταση αυτή. Μια παράσταση αξέχαστη για μένα με έντονες στιγμές που δύσκολα θα ξεχάσω. Πίστευα ότι μετά την λήξη των εξετάσεων θα τα ξεχάσω όλα, αλλά προχθές πηγαίνοντας στο φροντιστήριό μου (δεύτερο σπίτι μου πέρυσι) συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν ξεχάστηκε. Αυτόματα επανήλθε στο μυαλό μου εκείνο το τρελαμένο κορίτσι που αγχωνόταν για τα πάντα και ήθελε να θυμάται τα πάντα (θεωρητική βλέπετε, εξαιρετικοί παπαγάλοι). Παράλληλα είχε ένα χέρι μισοδιαλυμένο που ''παραπονιόταν'' αλλά εκείνη το αγνοούσε. Το αγνοούσε γιατί όπως έλεγε ''ο στρατιώτης πρέπει να μάχεται μέχρι το τέλος, μέχρι να μην μπορεί να σηκωθεί''. Ήθελε να φτάσει στο τέλος ακόμα και διαλυμένη και αυτό ακριβώς έκανε. Προσπαθούσε να αποδείξει στον εαυτό της ποια είναι η Γιώτα. Υποσυνείδητα ίσως να προσπαθούσε να αποδείξει και στους γύρω της ποια είναι και τι αξίζει. Μέγα λάθος! Κανένας που σε αγαπάει πραγματικά και θέλει το καλό σου φίλε μου δεν θα σε κρίνει από τις πανελλήνιες, δεν περιμένει από εκείνες να σε μάθει. Σε ξέρει και γνωρίζει τι αξίζεις, όλα τα άλλα απλώς βρίσκονται στο δικό σου μυαλό που αποφάσισες να φτάσεις στα όριά σου, να παίξεις με τις αντοχές σου για τη δικαίωσή σου. Αυτό ακριβώς συνέβη και με την Γιώτα. Τι κατάφερε; Για αλλού ξεκίνησε μπαίνοντας σε αυτή την κατεύθυνση και αλλού κατέληξε. Ε, και; Καταστράφηκε ή μήπως δεν αξίζει τίποτα, δεν αξίζει να υπάρχει; Μήπως δεν προχώρησε τη ζωή της και δεν έγινε φοιτήτρια;

Το γεγονός ότι η Γιώτα και ο καθένας σαν αυτή δεν είχε σκεφτεί ότι μετά τη Νομική υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές, δεν σημαίνει ότι όλα πήγαν χαμένα. Τίποτα από όλα όσα κάνεις δεν χάνεται, όλα μένουν και θα εμφανιστούν την κατάλληλη στιγμή. Σε μένα ίσως δεν εμφανίστηκαν όλα την ώρα που έπρεπε. Οι πανελλήνιες είναι μια διαδικασία περίεργη όπως και το ανθρώπινο μυαλό. Περίεργες όμως όχι τρομακτικές, για αυτό μην τις φοβάσαι. Αν εκείνη την ώρα διώξεις τον φόβο σου όλα θα πάνε καλά. Τα πάντα ξεκινάνε και τελειώνουν στο μυαλό. Μπες τη Δευτέρα με το καλό στο παιχνίδι, αυτό το παιχνίδι των αντοχών, και παίξε με τις δυνατότητες που έχεις αποκτήσει. Μην δειλιάζεις απέναντι στον αντίπαλο. Άντεξες ολόκληρη τρίτη λυκείου, στην ουρά θα το βάλεις στα πόδια;

Τελειώνω αυτή την αναδρομή γεμάτη σκέψεις όχι με την ευχή για καλή επιτυχία, αλλά με την ευχή το σκορ για τον καθένα μετά τη λήξη να σας ανοίξει τον δρόμο για μια δημιουργική και γεμάτη ζωή, που θα κάνετε αυτό που σας αρέσει και θα σας γεμίζει γιατί λίγο πολύ στα 18 κανείς δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στην υπόλοιπη ζωή του. Κι αν ακόμα τα πράγματα δεν έρθουν όπως σχεδιάζετε, μην χάνετε την πίστη σας και το πείσμα σας, η ζωή ξέρει τι κάνει. Είσαι 18 και ανοίγεται μπροστά σου ένας καινούργιος κόσμος έτοιμος να τον ανακαλύψεις και να τον πλάσεις στα μέτρα σου. Παίξε λοιπόν τη Δευτέρα και καλή αρχή στην νέα σου ζωή!!!

Y.Γ: Μια καθηγήτριά μου, μου θύμισε ότι πριν από έναν χρόνο όταν μου πρότεινε σαν εναλλακτική τη φιλολογία, ήμουν αρνητική, και καθέτως και οριζοντίως. Σε ενημερώνω ότι τώρα σχεδιάζω το μέλλον μου μέσα από αυτή τη σχολή.

*Η Γιώτα Γιαννακοπούλου είναι φοιτήτρια φιλολογίας

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News