Φωτογραφία: Μαρία Μαράκη

 

Προσπαθώντας να ταξινομήσω σκόρπιες σκέψεις για τις αυτοδιοικητικές εκλογές καταλήγω σε σύγχυση. Στέκομαι αμήχανος μπροστά σε 4 προβεβλημένα πρόσωπα και δεν είναι εύκολο να εξηγήσω, πώς -μολονότι φαίνεται να εκκινούν (ανά δύο) από παρόμοια αφετηρία- είναι εν τέλει τόσο διαφορετική η εντύπωση που προκαλούν. Ο Β. Κικίλιας κι ο Γ. Μπουτάρης είναι οι 2, οι Γ. Αμυράς και Γ. Καμίνης οι άλλοι 2.

Δυσκολεύθηκα να αντιληφθώ πλήρως τους λόγους που έκαναν τους 2 τελευταίους να συμμετέχουν στις εκλογές ως υποψήφιοι δήμαρχοι Αθηναίων. Ακουγα κι έβλεπα τον Καμίνη να πασχίζει σε πρωϊνές τηλεοπτικές εκπομπές και βραδινά δελτία να κάνει διάλογο με τον Κακλαμάνη και περίμενα πως από λεπτό σε λεπτό θα αναφλεγεί από την επικοινωνιακή υπερβολή του απερχόμενου δημάρχου. Τα έχει γράψει τετράγωνα ο Ανδρέας, ουδέν υπάρχει να προσθέσω. Τον κίνδυνο αυτόν (της προεκλογικής συζήτησης με ένα φανατισμένο και φοβικό –μίλια μακριά από τον παλιό νηφάλιο εαυτό του- Ν. Κακλαμάνη) απέφυγε, όχι λόγω ιδιοσυγκρασίας όπως εσχάτως διαδίδεται, αλλά νομίζω από επιλογή και άποψη ο Γ. Αμυράς. Ουδέποτε διεκδίκησε να γίνει το φαβορί για το δήμο κι είχε την ησυχία του. Δοκιμάσθηκαν λιγότερο τα νεύρα του, είπε ό,τι ήθελε με το δικό του τρόπο σ΄ όσους όντως ενδιαφέρονταν να ακούσουν κι έκανε πολλούς νέους φίλους. Κατά αρκετούς είναι ο νικητής του α’ γύρου στην Αθήνα.

Από την άλλη, ήταν ευκολότερο να αντιληφθώ την κάθοδο του Μπουτάρη και του Κικίλια στην προεκλογική αρένα, αν κι οι περιπτώσεις τους δεν είναι ίδιες: Ο Γ. Μπουτάρης είναι για 2η φορά υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ο Β. Κικίλιας άλλαξε πίστα, άφησε τα δημοτικά και πήγε στην περιφέρεια. Ο πρώτος, πιό ήρεμος παρά ποτέ στο δημόσιο βίο του, απέφυγε ενσυνείδητα να εμφανισθεί ως ο υποψήφιος που στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ κ η Δημοκρατική Αριστερά. Διδάχθηκε πολλά από τη μοναχική προεκλογική εκστρατεία του 2006 κι έτσι δεν δίστασε να πεί όσα πίστευε και μπόρεσε να απαντά με ουσιαστικό, απλό τρόπο στα διάφορα (κι είναι πολλά) που άκουγε από τον –συχνά χωρίς λόγο- ημιχαμογελαστό αντίπαλό του Κ. Γκιουλέκα.

Αντιθέτως ο Κικίλιας αφομοιώθηκε στις χέρι-χέρι βόλτες με τον Α. Σαμαρά, στα πολλά φιλιά κι αγκαλιές μαζί του. Κατάπιε μονομιάς την κομματική ρητορική της ΝΔ, χωρίς να μπορεί, όμως, να την υπηρετήσει όπως προφανώς ήθελε ο ίδιος και περίμενε το κόμμα. Με τον τρόπο αυτόν έχασε την όποια ορμή της μικρής ηλικίας του και τη θρυλούμενη φρεσκάδα του νέου, άφθαρτου προσώπου. Εδειξε εμμονές σε νεοδημοκρατικά στερεότυπα κι εξυπνάδες, ενώ παρέλειψε αδικαιολόγητα να προβάλλει ακόμη και σημεία σαφούς υπεροχής του έναντι των αντιπάλων (π.χ. την τακτική διαδικτυακή ενημέρωση για τις προεκλογικές δαπάνες του).

Ανήκω σε εκείνους που παραξενεύονται με τους υποψηφίους που προσέρχονται σε δημόσιες, προγραμματισμένες κι επίσημες εκλογικές εκδηλώσεις (όπου κυριαρχούν στημένες δεκάδες κάμερες, μικρόφωνα και φωτογραφικές μηχανές) συνοδευόμενοι από γονείς, συζύγους, αδέλφια, παιδιά κι εγγόνια. Συγκαταλέγομαι σε όσους είναι επιφυλακτικοί σε τέτοιες εμφανίσεις, γιατί δεν είναι ποτέ βέβαιοι για την (υπαρκτή ή τεχνητή) ανάγκη που τις επιβάλλουν. Δεν κρύβω, ότι με ξάφνιασε η υιοθέτηση τέτοιας πρακτικής από Μπουτάρη και Καμίνη καθώς προσέρχονταν να ψηφίσουν στον α’ γύρο. Αδυνατώ να το εξηγήσω, αλλά δεν άγει και προς θάνατο. Οι δυό τους, ο Αμυράς και μερικοί ακόμη –λιγότερο γνωστοί- έκαναν υποφερτή από πλευράς ήθους, λόγου και προτάσεων την προεκλογική περίοδο. Κι αυτό δεν ήταν λίγο.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News