Δεκατρείς μήνες μετά τον θάνατο του Πάκο Χέντο, του εμβληματικού αριστερού εξτρέμ της «Βασίλισσας» που κατέκτησε τα πέντε πρώτα Κύπελλα Πρωταθλητριών, η Ρεάλ Μαδρίτης πενθεί για την απώλεια του Αμάρο Αμάνθιο: του απέναντι (δεξιού) ακραίου επιθετικού και συμπαίκτη του Χέντο στην ομάδα που σήκωσε την έκτη Κούπα, το 1966. «Εφυγε» σε ηλικία 83 ετών, όπως ανακοίνωσε την Τρίτη, λίγο πριν από τον μεγάλο αγώνα εναντίον της Λίβερπουλ στο «Ανφιλντ», ο σύλλογος της Μαδρίτης.

Αμάνθιο – Αμάρο Βαρέλα ήταν το όνομά του. Επέλεξε το Αμάρο για μικρό, το Αμάνθιο για επώνυμο, ενώ το Βαρέλα το εξαφάνισε, ακόμη και από την ταυτότητά του. Ως Αμάνθιο έγινε γνωστός στον ποδοσφαιρικό κόσμο, και σύνθημα στα χείλη των οπαδών της Ρεάλ. Αλλά και ως «El Brujo» (Ο Μάγος). Αυτό το προσωνύμιο το απέκτησε στη Μαδρίτη για τις εκπληκτικές του ντρίμπλες, και για τις ξαφνικές αλλαγές ρυθμού και κατεύθυνσης που χαρακτήριζαν τις κινήσεις του στον αγωνιστικό χώρο, οι οποίες έσπερναν τον πανικό στις αντίπαλες άμυνες.

Αν και έχουν περάσει πάνω από 45 χρόνια από τότε που σταμάτησε το ποδόσφαιρο, θεωρείται ακόμη και σήμερα ως ο πιο «τεχνίτης» ισπανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Υπήρξε και υπερβολικά ατομιστής. Οι συμπαίκτες ή οι προπονητές του μπορεί να το έβλεπαν ως μειονέκτημα -και, μάλλον, ήταν-, όμως αυτές οι κούρσες του με την μπάλα στα πόδια ξεσήκωναν τις εξέδρες του «Μπερναμπέου». Αρκετά συχνά, κατέληγαν σε γκολ. Αν και δεν ήταν κλασικός φορ, είχε πετύχει 155 τέρματα σε 471 ματς. Δυο χρονιές, το 1969 και το 1970, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ισπανικού πρωταθλήματος.

Οταν τον ανακάλυψαν τα «λαγωνικά» της Ρεάλ, έπαιζε στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, η οποία τότε αγωνιζόταν στη Β’ Κατηγορία. Ηταν η ομάδα του τόπου του (γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1939 στη Σάντα Λουτσία της Γαλικίας), και εκείνος, το πιο λαμπρό της αστέρι. Τη σεζόν 1961-1962 η Λα Κορούνια προβιβάστηκε στο πρωτάθλημα των «μεγάλων», κυρίως χάρη στα γκολ του Αμάνθιο, που βγήκε πρώτος σκόρερ. Το καλοκαίρι του 1962 ο πρόεδρος της Ρεάλ, Σαντιάγο Μπερναμπέου, έδωσε εντολή να αποκτηθεί ο πιτσιρικάς, με οποιοδήποτε κόστος. Ο Πούσκας, ο ντι Στέφανο, ο Λουίς ντελ Σολ και οι υπόλοιποι άσοι της ανίκητης ομάδας των ‘50s υπέκυπταν, ο ένας μετά τον άλλον, στη φθορά του χρόνου, και ο Μπερναμπέου αναζητούσε εναγωνίως ταλαντούχους παίκτες, άξιους να τους διαδεχθούν. Ηταν τόσο σίγουρος για την αξία του Αμάνθιο, ώστε δαπάνησε 10 εκατομμύρια πεσέτες για να τον αποκτήσει – ποσό αστρονομικό για την εποχή.

Για τη Ρεάλ των ‘60s, που είχε χάσει αρκετή από τη λάμψη της, ο Αμάνθιο ήταν ένας σούπερ-σταρ μεγέθους Κριστιάνο Ρονάλντο. Τηρουμένων των αναλογιών, το παιχνίδι του έμοιαζε αρκετά με εκείνο του «CR7», αν και το ποδόσφαιρο ήταν πολύ διαφορετικό από το σημερινό. Αποβολές για αντιαθλητικά μαρκαρίσματα δεν υπήρχαν, και οι παίκτες που διέθεταν καλή τεχνική, ταχύτητα και ντρίμπλα, υπέφεραν από τα χτυπήματα των αντιπάλων τους.

Από ένα «δολοφονικό» φάουλ, που του διέλυσε τον τετρακέφαλο, άρχισε, ουσιαστικά, η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της καριέρας του Αμάνθιο. Δράστης, ο Παραγουανός Πέδρο Φερνάντες, ένας από τους τρεις αμυντικούς της Γρανάδα, που έμειναν στην Ιστορία ως «οι Χασάπηδες της Γρανάδα» (το γιατί, είναι περιττό να αναλυθεί). Ο διαιτητής του αγώνα άφησε τον Φερνάντες ατιμώρητο, όμως αργότερα η ομοσπονδία, που εξέτασε την επίμαχη φάση σε μαγνητοσκόπηση, του επέβαλε ποινή αποκλεισμού 12 αγωνιστικών ημερών.

Το 1964 ο Αμάνθιο έφτασε με τη Ρεάλ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, όπου ηττήθηκε (3-1) από την Ιντερ. Αλλά το 1966, στο «Χέιζελ» των Βρυξελλών, η «Βασίλισσα» σήκωσε την έκτη της Κούπα, νικώντας (2-1) την Παρτιζάν Βελιγραδίου, με τον Αμάνθιο να ισοφαρίζει το γκολ του Βέλιμπορ Βάσοβιτς. Εκτός από αυτό το τρόπαιο, πανηγύρισε εννέα τίτλους πρωταθλήματος και τρία Κύπελλα Ισπανίας. Με την εθνική ομάδα της χώρας του μοιράστηκε την πρώτη της μεγάλη διάκριση: την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1964. Η φήμη που απέκτησε, του εξασφάλισε μια πρόσκληση στη Μικτή Κόσμου από τη FIFA.

Οταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο, το 1976, έγινε προπονητής στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες των «Μερένγκες». Τη σεζόν 1984-1985 οδήγησε την πρώτη ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA. Και από τις 2 Οκτωβρίου 2022 κατείχε τον τίτλο του επίτιμου προέδρου της Ρεάλ Μαδρίτης.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News