874
Αζάρ (Τσέλσι), Σάλαχ (Λίβερπουλ), Αλι (Τότεναμ), Ομπεμαγιάνγκ (Αρσεναλ). Δεν είναι όλοι Αγγλοι, όμως το αγγλικό σύστημα τους έχει κάνει δικούς του | Reuters/CreativeProtagon

Γιατί οι αγγλικοί σύλλογοι «σαρώνουν» στην Ευρώπη;

Sportscaster Sportscaster 10 Μαΐου 2019, 15:49
Αζάρ (Τσέλσι), Σάλαχ (Λίβερπουλ), Αλι (Τότεναμ), Ομπεμαγιάνγκ (Αρσεναλ). Δεν είναι όλοι Αγγλοι, όμως το αγγλικό σύστημα τους έχει κάνει δικούς του
|Reuters/CreativeProtagon

Γιατί οι αγγλικοί σύλλογοι «σαρώνουν» στην Ευρώπη;

Sportscaster Sportscaster 10 Μαΐου 2019, 15:49

Επί μια δεκαετία κυριαρχούσαν οι Ισπανοί. Από το 2009 μέχρι σήμερα, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα μοιράστηκαν επτά Κούπες Champions League. Για όλους τους άλλους άφησαν μόνον τρεις. Στο Europa League, που μπήκε στη ζωή μας το 2010, η Ατλέτικο Μαδρίτης και η Σεβίλλη «σάρωσαν» έξι από τα εννέα τρόπαια. Τέσσερις φορές σε αυτά τα δέκα χρόνια, ισπανικοί σύλλογοι κατέκτησαν και τα δύο Κύπελλα Ευρώπης. Αλλά, ακόμη και στην εποχή της παντοδυναμίας τους, το «4Χ4» δεν το είχαν πετύχει. Το εφετινό κατόρθωμα των Αγγλων είναι πρωτοφανές στα χρονικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Και οι τέσσερις φιναλίστ από την ίδια χώρα! Τρεις, μάλιστα, από την ίδια πόλη!

Δύο λονδρέζες, η Αρσεναλ και η Τσέλσι, συμπλήρωσαν χθες (Πέμπτη) αυτό το ιστορικό «καρέ». Η Αρσεναλ προκρίθηκε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ -τον πρώτο της ευρωπαϊκό μετά το 2006- με έναν τρόπο εμφατικό, που μαρτυρά την ανωτερότητα του αγγλικού ποδοσφαίρου. Νίκησε τη Βαλένθια στο «Μεστάγια» με 4-2. Η πέμπτη ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ απέκλεισε την πέμπτη ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος με συνολικό σκορ (στους δύο αγώνες) 7-3. Η Τσέλσι, που θα συναντήσει τη συμπολίτισσά της στις 29 Μαΐου στο Μπακού, δεν ήταν το ίδιο εντυπωσιακή απέναντι στην Αϊντραχτ Φρανκφούρτης. Αλλά, αφού οι Αγγλοι έμαθαν να κερδίζουν και στα πέναλτι… ποιος τους πιάνει.

Ακόμη πιο θεαματικές ήταν οι προκρίσεις της Λίβερπουλ και της Τότεναμ στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (το ότι το στέμμα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου θα αλλάξει κεφάλι στη Μαδρίτη, έχει τη σημειολογία του). Η Λίβερπουλ έβαλε τέσσερα γκολ στην Μπαρτσελόνα, με μόνον έναν από τους τρεις βασικούς επιθετικούς της διαθέσιμο. Η Τότεναμ, χωρίς τον αρχισκόρερ της, Χάρι Κέιν, πέτυχε τρία τέρματα στο άντρο του φοβερού Αγιαξ, παράγοντας 24 τελικές προσπάθειες! Την τύχη των ημιτελικών δεν την έκριναν κάποιοι ακριβοπληρωμένοι σούπερ-σταρ, αλλά ο Οριγκί με τον Μόουρα. Αυτή είναι μια πρώτη απάντηση σε εκείνους που υιοθετούν την απλοϊκή εξήγηση, ότι πίσω από το αγγλικό «θαύμα» κρύβεται το (τηλεοπτικό) χρήμα.

Υπάρχουν κι άλλες (απαντήσεις). Στον τελικό δεν έφτασε η Σίτι, ή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που τα τελευταία χρόνια κάνουν τα ακριβότερα ψώνια, αλλά η Τότεναμ -για πρώτη φορά στην ιστορία της-, η οποία εδώ και δύο σεζόν απέχει από το παζάρι. Για να εξοικονομήσει πόρους για το καινούργιο, υπέροχο γήπεδό της, απέκτησε μόνον τον βραζιλιάνο ήρωά της (τον Μόουρα). Επίσης, πολύ περισσότερα χρήματα από τη Λίβερπουλ και την Τότεναμ έχει ξοδέψει η Παρί Σεν Ζερμέν, όμως δεν καταφέρνει να φτάσει ούτε στους «8» της διοργάνωσης. Αποκλείστηκε (πάλι) από τη χειρότερη Γιουνάιτεντ της δεκαετίας.

Το «μυστικό» των Αγγλων δεν είναι τα τεράστια έσοδα από τα τηλεοπτικά τους δικαιώματα, αλλά το πώς αυτά διανέμονται και αξιοποιούνται. Οι μεγάλοι σύλλογοι δεν… ληστεύουν τους μικρούς, όπως συμβαίνει παντού αλλού. Ο πρώτος στη βαθμολογία θα εισπράττει (με τη νέα συμφωνία που αποκάλυψε η Telegraph) σχεδόν 200 εκατ. ευρώ, αλλά θα μένουν και 130 εκατ. για τον τελευταίο. Αυτή η γενναιόδωρη, για τους μικρούς, κατανομή κάνει το αγγλικό πρωτάθλημα τόσο ανταγωνιστικό, ώστε όλα τα ματς της σεζόν να παίζονται «στο κόκκινο». Στην Ισπανία, την Ιταλία, τη Γερμανία και τη Γαλλία, ελάχιστες ομάδες μπορούν να προβάλουν αντίσταση στους συνήθεις πρωταθλητές: στην Μπαρτσελόνα και τη Ρεάλ, στη Γιουβέντους, στην Μπάγερν Μονάχου, ή στην Παρί. Ενώ στην Αγγλία, οι εύκολες νίκες σπανίζουν.

Οποιον παίκτη ή προπονητή από την ηπειρωτική Ευρώπη κι αν ρωτήσεις, θα σου πει ότι το μεγάλο του πρόβλημα απέναντι στις αγγλικές ομάδες δεν είναι η τεχνική τους, αλλά η δύναμή τους. Τα τρεξίματά τους. Οι εξοντωτικοί ρυθμοί στους οποίους έχουν μάθει να αγωνίζονται. Ρωτήστε την Μπαρτσελόνα, ή τον Αγιαξ, πόσο υπέφεραν από αυτές τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες που επέβαλαν στα παιχνίδια τους η Λίβερπουλ και η Τότεναμ.

Επιπλέον, οι Αγγλοι είχαν την πρόνοια να μην επενδύσουν μόνο σε παίκτες – «αστέρες», αλλά και στους καλύτερους προπονητές της αγοράς. Ολη η «ελίτ» των πάγκων μαζεύτηκε στην Πρέμιερ Λιγκ. Η Λίβερπουλ είναι η «ομάδα του Κλοπ». Μπορεί και χωρίς τον Σαλάχ, ή τον Φιρμίνο. Με τον Οριγκί. Η Τότεναμ, του Ποτσετίνο. Οταν απουσιάζει ο Κέιν, ο Μόουρα θα κάνει τη δουλειά «μια χαρά». Και πάει λέγοντας. Ενώ η Μπαρτσελόνα, έχει απόλυτη ανάγκη τον κεφάτο Μέσι. Η Γιουβέντους, να περνάει η μπάλα στον Ρονάλντο. Η Ρεάλ… να μην έφευγε ο Ρονάλντο. Η Παρί, να «τραβήξουν» ο Νεϊμάρ με τον Εμπαπέ… Το πραγματικά ομαδικό ποδόσφαιρο, το ποδόσφαιρο του μέλλοντος, παίζεται στο Νησί.

Η Μάντσεστερ Σίτι απουσιάζει από το «αγγλικό θαύμα», επειδή είχε την ατυχία να πέσει σε αγγλική ομάδα. Εχασε, έτσι, το πλεονέκτημα που θα είχε απέναντι σε οποιονδήποτε άλλον αντίπαλο. Της αξίζει, όμως, ένα μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας. Η υπερομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα είναι αυτή που ανέβασε τον πήχη του αγγλικού πρωταθλήματος τόσο ψηλά, αναγκάζοντας τους ανταγωνιστές της να βελτιωθούν για να τη φτάσουν.

Η αντεπίθεση των Αγγλων είχε αρχίσει πέρυσι, με την παρουσία πέντε ομάδων τους στις 16 καλύτερες του Τσάμπιονς Λιγκ. Εφέτος κορυφώθηκε. Τέσσερις αγγλικούς συλλόγους στους «8» της κορυφαίας διοργάνωσης είχαμε να δούμε από το 2009 (Λίβερπουλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τσέλσι, Αρσεναλ). Οι Ισπανοί, για πρώτη φορά μετά το 2009-2010, εκπροσωπήθηκαν στους προημιτελικούς με μόνο μια ομάδα. Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, με καμία. Οι Ιταλοί υστερούν δραματικά, εδώ και χρόνια. Ο,τι κάνει η Γιουβέντους. Υστερα, το χάος.

Η ηγεμονία του αγγλικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη έχει αρχίσει. Κι αν στον τελικό του Μπακού η Αρσεναλ νικήσει την Τσέλσι, του χρόνου θα βγουν στο Τσάμπιονς Λιγκ πέντε ομάδες από το Νησί. Για δεύτερη φορά σε τρία χρόνια.