Θα το ακούσεις από ανθρώπους που έχουν κρεμασμένη την ταμπέλα «σοβαρότητα» πάνω τους, αλλά και από αυτούς που ο περίγυρός σου τους ονομάζει γραφικούς. Θα το διαβάσεις σε σοβαρά έντυπα και σε blogs με μαύρο φόντο. Το λένε, μάλιστα, και βουλευτές σε συνεντεύξεις τους. Εμφύλιος. Ζούμε στην εποχή που η λέξη ακούγεται περισσότερο από ό,τι τότε που συνέβαινε.

Το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πως δεν σεβόμαστε τις λέξεις. Έτσι έγινε και με τους προδότες που τους άξιζε κρεμάλα, έτσι γίνεται και τώρα. Μια πιασάρικη λέξη, ένα τσιτάτο, μια κλισέ έκφραση που, όμως, πίσω της κρύβει συγκεκριμένα κίνητρα και κλωσά νοοτροπίες. Δεν είναι οι ίδιες, δεν είναι συγκρίσιμα μεγέθη και η θεωρία των δύο άκρων και τα περί συνταγματικού τόξου είναι εφευρέσεις που σε μερικά χρόνια θα τις λέμε ως ανέκδοτα. Μέχρι τώρα δεν είχαμε εμφύλιο, αλλά από εδώ και στο εξής κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα έχουμε μικρές εστίες σε γειτονιές όπου νεοναζί και αντιναζί θα κυνηγούν και θα κυνηγιούνται.

Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για την ευθύνη που έχουν οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής. Έχεις μια ομολογία για τη δολοφονία του 34χρονου και ενδείξεις για άλλη μία, τον περασμένο Ιανουάριο, όταν στο σπίτι αυτού που μαχαίρωσε τον 27χρονο Πακιστανό στα Πετράλωνα βρέθηκε προεκλογικό υλικό συγκεκριμένου κόμματος (για την ιστορία, η Νέα Δημοκρατία ποτέ δεν έβγαλε ανακοίνωση για το περιστατικό). Θα μπορούσαμε να πούμε για τις πορείες που έχουν ξεχαστεί και για τα τόσα κινήματα και τους τόσους Αγανακτισμένους που έχουν εξαφανιστεί δύο χρόνια τώρα, αλλά στην πρώτη απόπειρα γενικευμένης απεργίας έχουμε ξύλο στο Πέραμα και δολοφονία 34χρονου εργάτη εκεί. Θα μπορούσαμε να ζητήσουμε εξηγήσεις από τον Δένδια γιατί δεν έγινε η παραμικρή σύλληψη όταν, σε ευρωπαϊκό κράτος, μέλη πολιτικού κόμματος κλείνουν τα σύνορα για μια ώρα και γιατί οι αστυνομικοί κοιτούσαν σαν χάνοι τον προπηλακισμό δημάρχου στην εκδήλωση στον Μελιγαλά. Θα μπορούσαμε να καταγγέλλουμε καθημερινά τους βουλευτές που ψήφισαν κατά της άρσης ασυλίας του Κασιδιάρη, στη Βουλή. Να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας με τις δηλώσεις της Ντόρας και του Ψωμιάδη, του Σφακιανάκη και του Γαϊτάνου. Πολλά θα μπορούσαμε. Αλλά τι να το κάνεις; Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.

Η κατάσταση θυμίζει Δημοτικό σχολείο, έχεις κάποιους στην κοινωνία που είναι σαν τον μεγαλόσωμο μαθητή στην τάξη και οι υπόλοιποι φοβούνται έστω να του αντιμιλήσουν. Και αυτός ρίχνει, ανενόχλητος, σφαλιάρες. Πρώτα ήταν οι μετανάστες, μετά τα επεισόδια έξω από τα θέατρα, μετά η ανοχή στους «ακτιβιστές», μετά τα φυλλάδια και το κυνήγι ομοφυλόφιλων στο Γκάζι, τώρα είναι μέλη της Αριστεράς. Τη συνέχεια την ξέρεις, λογικά είσαι εσύ.

Στα σοβαρά κράτη, το κράτος δεν απεμπολεί το μονοπώλιο της βίας και της καταστολής. Κι όμως, στην Ελλάδα το εφαρμόζει στον απεργό και στον συνταξιούχο έξω από υπουργεία και όχι σε οργανωμένες στρατιές. Αυτά που ζούμε δεν είναι ακόμη κάποια επεισόδια, δεν είναι επίδειξη δύναμης και προφανώς δεν είναι απλά εκφοβισμοί προς την άλλη πλευρά. Είναι κανονική παράδοση-παραλαβή των ηνίων του κράτους και της βίας. Κανονική τρομοκρατία, κανονική αποσταθεροποίηση της κοινωνίας και των κρατικών δομών. Αλλά τι σημασία έχουν οι λέξεις;

«Κοίτα να δεις, στο μονοπάτι της ζωής πρέπει να μάθεις και να σέβεσαι τις λέξεις. Μα αν τις προδώσεις, ξαφνικά οι λέξεις γίνονται καρφιά και σε τρυπάνε», έγραψε κάποτε ο Ηλίας Λυμπερόπουλος. Είχαμε νεκρό, χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή, αλλά τι σημασία έχουν οι λέξεις; Έτσι κι αλλιώς, δεν τις σεβόμαστε.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News