«Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια… Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας»
Ανδρέας Εμπειρίκος (2.9.1901- 3.8.1975)

Φθινόπωρο; όχι ακριβώς, αλλά βιαζόμαστε και… κλαιγόμαστε. Κηδεύουμε ήδη το Καλοκαίρι του 2013, να ζήσουμε να το θυμόμαστε! Θέρος ήταν, έρως δεν ήταν. Οσο για τον πόλεμο, αυτός φαίνεται θα χρεωθεί στο Φθινόπωρο. Το θέμα δεν είναι αν είναι «τα καλοκαίρια μας μισά» , αλλά ότι δεν μπορούμε πια να ξεχαστούμε πουθενά και, το χειρότερο, φοβόμαστε ότι η νέα εποχή που ακολουθεί κάθε φορά, θα είναι χειρότερη.

Καλοκαίρια και Χειμώνες: τι μας φταίνε κι οι εποχές, εδώ που τα λέμε. Είμαστε ανικανοποίητοι μέσα μας, καμιά εποχή δεν μας χωράει, μια έχει ζέστη, μια κρύο, δεν μας βρίσκει κανένας πουθενά. Τα ζόρια τα οικονομικά έγιναν θηλιά, δυστυχώς για κάποιους κυριολεκτικά, για τους υπόλοιπους είναι κάτι σαν νευρικό τικ, μας βασανίζει, αλλά δεν μπορούμε να το σταματήσουμε.

Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο: Η αλήθεια είναι ότι ζούμε και σ΄ αυτή τη χώρα που το μπλε περισσεύει και το φως δεν σ' αφήνει για πολύ στην απαισιοδοξία, σε τραβάει από το μανίκι όλες τις εποχές. Ακόμη και σ' αυτό το τούνελ που είμαστε (και που μόνο ο μηχανοδηγός Σαμαράς και ο βοηθός Βενιζέλος βλέπουν στην άκρη του ανάπτυξη) εμείς το πολύ-πολύ να δούμε ένα μπλε βαθύ• σχεδόν μαύρο. Κι έτσι, ισορροπώντας σε μια εύθραυστη μελαγχολία, ας πούμε- με το στυλ ενός αγαπημένου blogger, του k.k.moiris- ένα σύντομο αντίο σ΄ ένα πολύ σύντομο καλοκαίρι

Χώρα ποιητών: είναι αλήθεια ότι γράφουμε πολύ και πολλοί. Κι αυτό συνέβαινε και π.Δ. (προ Διαδικτύου, εννοώ και όχι Προεδρικό Διάταγμα, που έχει «φορεθεί» πολύ φέτος). Δεν μπορεί, κάπως θα εξηγείται. Το φως που λέγαμε, το ανικανοποίητο, κάτι… Βέβαια δεν είμαστε σαν τον Ανδρέα Εμπειρίκο, που γεννήθηκε σαν σήμερα, το 1901, και υπήρξε πρωτοπόρος σε όλα: στην ψυχανάλυση, στον υπερρεαλισμό, στη φωτογραφία. Ο ίδιος πάντως όταν εξαντλήθηκαν τα 250(!) αντίγραφα του πρώτου του έργου «Υψικάμινος», το 1935, είχε πει ότι το κοινό ενδαφέρθηκε γιατί θεώρησε το έργο "σκανδαλώδες, γραμμένο από έναν παράφρονα". Οπότε γράψτε ελεύθερα• ό,τι αξίζει θα μείνει, τα άλλα θα τα πάρει ο άνεμος.

Blue jasmine : ή Θλιμμένη Τζάσμιν-Ντιμπουά. Η Κέιτ Μπλάνσετ βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για Οσκαρ και ο Γούντι Άλεν βρίσκει τη δική του Μπλανς Ντιμπουά, που ψυχικά ασταθής και παραμιλώντας για το παρελθόν, προσπαθεί να προσαρμοστεί από τα ψηλά στα χαμηλά. Η «υπερβολική» ερμηνεία της σε κάποιες σκηνές σε πείθει από τις σπαρακτικές στιγμές που η υπερβολή ραγίζει για να φανεί η πλήρης κατάρρευση. Τουλάχιστον εμένα, που δεν ανήκω σε αυτούς που ορκίζονται στο όνομα του Γούντι Άλεν, αλλά μου άρεσαν πολύ μερικές από τις ταινίες του.

Καλό μήνα και ψυχραιμία, πριν έρθει η κανονική ψύχρα!

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News