Κέρκυρα χωρίς κουμ-κουάτ δε νοείται, έτσι όταν πρωτοήρθα και είδα ότι στο κτήμα ευδοκιμούν τα εσπεριδοειδή φύτεψα δύο δεντράκια. Τώρα που ξέρω πιο πολλά καταλαβαίνω ότι τα φύτεψα στο λάθος μέρος (σε γούβα όπου έπιανε η παγωνιά). Η ουσία είναι ότι δεν πρόκοψαν… άντεξαν τρία-τέσσερα χρόνια και με την πρώτη σοβαρή παγωνιά υπέκυψαν στο μοιραίο. Η αλήθεια είναι ότι δεν στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα, γιατί και όσο ζούσαν δεν μου πρόσφεραν ιδιαίτερη χαρά, ούτε με την κακομοίρικη εμφάνιση τους, ούτε με τα λιγοστά φρουτάκια τους που δεν ήξερα τι να τα κάνω. Εκτός από τα δύο καλά ζαχαροπλαστεία που έφτιαχναν νοστιμότατα φρουί γκλασέ, όλα τα άλλα σκευάσματα της αγοράς -ιδίως ένα λικέρ με χρώμα που βγάζει μάτι και χημικό άρωμα- μάλλον με απωθούσαν. Δεν αντικατέστησα τα δέντρα και έπαψε να με απασχολεί το θέμα.

Τελευταία όμως έφαγα ένα μυρωδάτο γλυκό περγαμόντο και μου είπαν ότι ένας φίλος έχει δέντρο στον κήπο του με φρούτα που πάνε χαμένα. Όταν πήγα να ζητήσω όμως είχαν ήδη μοιραστεί στους γείτονες και έμεναν μόνο τέσσερα. Τι θα έμενε από δαύτα; Κατά τυχερή συγκυρία όμως, την ίδια μέρα στην αγορά, μια αγρότισσα πουλούσε κουμ-κουάτ «δίχως φάρμακα» και τα πήρα με τη σκέψη ότι κάτι θα σκαρώσω με τον συνδυασμό των δύο.

Δεν βρήκα καμιά συνταγή που να τα συνδυάζει αλλά επειδή δεν το βάζω κάτω, αυτοσχεδίασα την ακόλουθη που βγήκε καταπληκτική… γλυκόξινη κι μυρωδάτη. Τώρα τελειώνει η εποχή τους, αλλά του χρόνου θα φτιάξω λικέρ.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News