Μέσα στην ιλουστρέ χλαπάτσα των χριστουγεννιάτικων b-movies που κατακλύζουν αυτές τις μέρες το Netflix και τις άλλες πλατφόρμες, τις γλυκερές ταινίες και τα σίριαλ που χρησιμεύουν ως υπόκρουση για να σε πάρει ο ύπνος στον καναπέ, ξαφνικά ένα διαμάντι. Ενα δώρο.

Το Netflix προβάλει από τις 26 Δεκεμβρίου το ντοκιμαντέρ «Cover-Up» για τη διαδρομή και τις αποκαλύψεις του θρυλικού αμερικανού δημοσιογράφου Σέιμουρ Χερς. Οι δημιουργοί του, η βραβευμένη —μεταξύ άλλων με Οσκαρ και Χρυσό Λέοντα στη Βενετία— κινηματογραφίστρια Λόρα Πόιτρας και ο πέντε φορές βραβευμένος με Emmy σκηνοθέτης, Μαρκ Ομπενχάουζ, το πάλεψαν πολύ.

Απλά… χρειάστηκαν 20 χρόνια για να πείσουν τον Χερς να μιλήσει για τον εαυτό του… Τόσο τους πήρε, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος ο δημοσιογράφος που αντιστάθηκε επίμονα μέχρι να ενδώσει. Και ευτυχώς που ενέδωσε για όλους εμάς, παρότι όπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ δεν ήταν καθόλου εύκολο «θέμα» για τους δύο πολύπειρους του είδους. Δεν αργεί να έλθει η στιγμή της σύγκρουσης… αλλά ας μην κάνουμε spoiler.

To τρέιλερ του ντοκιμαντέρ Cover-Up που προβάλλει το Netflix:

Από μια άποψη ο Χερς δεν είχε λόγο να μιλήσει. Μιλούν για εκείνον οι αποκαλύψεις του που ξεπερνούν τα συμβατικά όρια της δημοσιογραφικής επιτυχίας. Οπως και ο ίδιος ξεπερνά τα σύνορα της λεγόμενης «σοβαρής και υπεύθυνης δημοσιογραφίας». Είναι ταγμένος στην αλήθεια, προστατεύοντας τις πηγές του όπως τα άγρια ζώα προστατεύουν τα μικρά τους. Το βλέπουμε στην οθόνη σε γκρο πλαν.

Το έργο του, όπως η αποκάλυψη της μαζικής δολοφονίας αμάχων πολιτών στο Βιετνάμ (για την οποία βραβεύτηκε με Πούλιτζερ) από αμερικανούς στρατιώτες στο χωριό Μι Λάι, ένα από τα πιο μεγάλα εγκλήματα του πολέμου, άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε την Ιστορία ή καλύτερα άλλαξαν την ίδια την ιστορία. Υπό την έννοια ότι χωρίς αυτόν κάποια πράγματα μπορεί να μη τα μαθαίναμε ποτέ. Το ίδιο ισχύει με τις εικόνες από τα φρικτά βασανιστήρια στην αμερικανική φυλακή του Αμπού Γκράιμπ στο Ιρακ και τόσα ακόμη ρεπορτάζ.

Για παράδειγμα εκείνο που δημοσίευσαν οι New York Times (εδώ στις 22 Δεκεμβρίου του 1974) για το εκτεταμένο, παράνομο πρόγραμμα εσωτερικής παρακολούθησης της CIA τη δεκαετία του 1970, το οποίο περιλάμβανε την παρακολούθηση ακτιβιστών και άλλων πολιτών των ΗΠΑ, μελών του αντιπολεμικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένων φοιτητών.

Στο ντοκιμαντέρ, από την εξιστόρηση της πρώτης συνάντησής του με τον Κίσιγκερ —που φοβόταν τις αποκαλύψεις του και προσπάθησε να τον καλοπιάσει με γαλιφιές— μέχρι τον τρόπο που έφτανε στην αλήθεια πιάνοντας το νήμα από την πιο απίθανη περιφερειακή πηγή και έως το 2025 και την πυρετική του επικοινωνία με τις πηγές του για τα τεκταινόμενα στη Γάζα, η εικόνα του Χερς σε καθηλώνει.

H Λόρα Πόιτρας και ο Μαρκ Ομπενχάουζ εισέβαλαν στον χώρο του και τον παρουσιάζουν σε μια ακατάστατη στα μάτια του θεατή καθημερινότητα. Αλλά με εσωτερική πειθαρχία. Δουλεύει ακατάπαυστα διανύοντας την ένατη δεκαετία της ζωής του, μιλώντας στο τηλέφωνο, στέλνοντας μηνύματα, ερευνώντας και γράφοντας τη στήλη του στο Substack. Δεν πρόκειται όμως για ντοκιμαντέρ-αγιογραφία, παρότι ο Χερς είναι αντικειμενικά ένας θρύλος, αλλά για «φιλμικό» λόγο με παλμό που σε βάζει μέσα στο θέμα χωρίς να το «στήνει» ούτε να το εξιδανικεύει.

Χαμένος ανάμεσα σε σημειώσεις, αρχεία και βιβλία, άλλοτε νευρικός, άλλοτε συναισθηματικός και τρυφερός, ο Χερς μοιάζει πια με είδος υπό εξαφάνιση. Ενας δημοσιογράφος που γράφει για τους αναγνώστες, έχοντας ενοχλήσει στη διαδρομή του τόσο τους Ρεπουμπλικανούς όσο και τους Δημοκρατικούς με τις αποκαλύψεις του, με πιο πρόσφατο το ρεπορτάζ με το οποίο υποστήριξε ότι ήταν αμερικανικό το σαμποτάζ στον Nord Stream 2 το 2022. Σπεύσατε…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News