Αν έπρεπε να σας πω με δυο τρεις κουβέντες τις εντυπώσεις μου από την χθεσινή μου επίσκεψη στο GAZOO και το πρόγραμμα της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, αυτές βρίσκονται στον τίτλο του κειμένου. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: θεωρώ ότι η Ελεωνόρα Ζουγανέλη είναι, με διαφορά, η καλύτερη τραγουδίστρια της γενιάς της και μία από τις πιο αξιόλογες τραγουδίστριες της χώρας. Διαθέτει μεγάλη έκταση, εξαιρετικές ερμηνευτικές αρετές και σαγηνευτική χροιά φωνής, ενώ ταυτόχρονα είναι και ιδιαιτερόφωνη. Επίσης έχει έντονη σκηνική παρουσία και θεατρικότητα.

Από εκεί και πέρα, όμως, μεγάλο ζήτημα είναι το πως διαχειρίζεται η ίδια όλες αυτές τις αρετές. Μάλλον αγχωμένα θα έλεγα. Δε μπορώ να εξηγήσω με διαφορετικό τρόπο τη σύσταση και τα περιεχόμενα του προγράμματος που παρουσιάζει στο μαγαζί που εμφανίζεται. Λίγο από όλα. Λίγη ποπ με ροκ εξάρσεις, αλλά και μερικά λαϊκά τραγούδια, χωρίς την παρουσία μπουζουκιού όμως. Γενικά ένα ηχοτοπίο μπερδεμένο χωρίς ταυτότητα. Για παράδειγμα, ακούσαμε τα «Δειλινά», ένα κλασικό λαϊκό τραγούδι σε μουσική του Γιώργου Ζαμπέτα και στίχους του Χαράλαμπου Βασιλειάδη με τον σαξοφωνίστα να παίζει τη μουσική εισαγωγή. Ακούγαμε, δηλαδή, τα «Δειλινά», αλλά μας θύμιζαν τα «Κύθηρα που ποτέ δεν θα τα βρούμε» (μουσική: Γιώργος Κατσαρός – στίχοι: Ηλίας Λυμπερόπουλος). Ήταν λίγο περίεργο το κλίμα. Αν είχε δυο μπουζούκια η ορχήστρα, νομίζω, όλοι θα ήμασταν ικανοποιημένοι. Το πρόγραμμα θα εξακολουθούσε να περνάει κρίση ταυτότητας, αλλά τουλάχιστον θα ευχαριστιόμασταν το τελευταίο λαϊκό του μέρος (όπου και το αλκοόλ θα είχε παίξει το ρόλο του).

Γνώμη μου είναι ότι πρέπει η Ελεωνόρα Ζουγανέλη να αποκτήσει ένα πιο καθαρό στίγμα. Δεν είναι κακό να τραγουδάς διαφορετικά είδη τραγουδιού. Ειδικά αν έχεις μια εξαιρετική φωνή. Κακό είναι να το κάνεις με ενοχές. Η Ζουγανέλη είναι σπουδαία τραγουδίστρια. Κοπιάζει επί σκηνής. Ανταμοίβει το κοινό της. Αλλά έχω βαρεθεί να ακούω από φίλους και γνωστούς εκείνο το κλασικό πια: «φαντάζεσαι να τραγουδούσε η Ζουγανέλη τα τραγούδια της Μποφίλιου»; Ωραία θα ήταν. Και για αυτό από όλα της τα τραγούδια προτιμώ τα λιγότερο γνωστά. Τραγούδια όπως το «Μια του κλέφτη» (μουσική – στίχοι: Νάγια Δρακιά), το «Όταν πέφτει το βράδυ» (μουσική: Μιχάλης Κουμπιός – στίχοι:Νίκος Σταθόπουλος), το «Είναι η αγάπη» (μουσική: Μίνως Μάτσας – στίχοι: Victoria Hislop) ή το εξαιρετικό νέο της τραγούδι «Εσύ μου θύμησες πως είναι» (μουσική – στίχοι: Κώστας Λειβαδάς). Κι αν το «Είναι η αγάπη» το γνωρίζετε ήδη, ακούστε και τα άλλα. Θα συμφωνήσετε μαζί μου, νομίζω.

Το πρόγραμμα στο GAZOO είναι ευχάριστο και διασκεδαστικό. Είναι επίσης πολύ μεγάλο και για αυτό παραπέμπει και σε πρόγραμμα πίστας. Τέσσερις ώρες διαρκεί και μάλιστα χωρίς διάλειμμα. Αξίζουν συγχαρητήρια στη μπάντα και τους μουσικούς, τόσο για τις δεξιοτεχνικές αρετές τους, όσο και τις φυσικές τους δυνάμεις. Θετική η φωνητική παρουσία της Σοφίας Κουρτίδου, κυρίως στα δυτικότροπα τραγούδια. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει ο Ευριπίδης Ζεμενίδης, που συμμετέχει στο πρόγραμμα σαν κιθαρίστας αλλά και σαν τραγουδοποιός, παρουσιάζοντας μερικά τραγούδια από το δίσκο του με τίτλο «Νηπιαγωγείο Αργά». Ειδικά με το «Rasta Susta» ξεσηκώνεται το μαγαζί

Υ.Γ. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο τίτλος του κειμένου βρίσκει εφαρμογή και στην περίπτωση του εξαιρετικά ταλαντούχου ηθοποιού Θανάση Αλευρά, ο οποίος επίσης συμμετέχει στο πρόγραμμα. Ωστόσο, αυτός δεν είναι ο τομέας μου και μπορεί να κάνω και λάθος.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News