Δείτε το slide show της Μαρίας Μαράκη.

Ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Έντεκα χρονών, αυτό θέλω να γίνω. Θα μου πείτε πολύ, αργά, αλλά θα σας πω ότι δεν ξέρετε τι σας γίνεται. Ο χρόνος είναι πολύ εύκαμπτη υπόθεση, ειδικά όταν είσαι έντεκα. Oι ειδικοί το λένε «καθήλωση», όταν ξεμένεις σε κάποια παιδική ηλικία. Οι «μεγάλοι» λένε «ξαναμωράθηκες» ή «αυτός είναι παιδί» και εννοούν ανώριμος, ανεύθυνος. Είναι με τα καλά τους;

Έχω γνωρίσει ανεύθυνους και ανώριμους εντεκάχρονους. Όπως επίσης έχω γνωρίσει ανεύθυνους και ανώριμους πενηντάχρονους. Αυτή την καραμέλα γενικώς «περί παιδιών» δεν μπορώ να την καταπιώ. Τα παιδιά βγαίνουν σε όλες τις βερσιόν, ανώριμα, ώριμα, ηλίθια, βλαμμένα, χαρισματικά, κανονικά, υπεύθυνα, σοβαρά, σπασικλάκια, καταθλιπτικά, ή η ψυχή του πάρτυ: τι ακριβώς εννοούν οι μεγάλοι, κατατάσσοντάς τα σε κατηγορία «γκάου», μόνο και μόνο επειδή είναι παιδιά; Ότι θέλουν προστασία και χάδια και νοιάξιμο και δέκα πίστες παραπάνω από έναν ανήλικα, μάλιστα, το παραδέχομαι, αλλά από την άλλη μεριά υπάρχει και το «σχέδιο». Όταν προστατεύεις, χαϊδεύεις και ακούς και νοιάζεσαι ένα παιδάκι (ή περισσότερα, δικά σου, ή αλλονών, αδιάφορο μου είναι), στην πραγματικότητα γυμνάζεις τους μόνους μύες που έχουν σημασία.

Αγώνας είναι το δίκιο του εντεκάχρονου. Αυτό είναι μόνιμα το θέμα μου, αλλά έχω μάθει να το πνίγω, για να αποφεύγω τις καρπαζιές. Είπαμε: ήσυχη- ήσυχη, αλλά μην μου πατήσεις και τον κάλο, εντάξει; Όχι τον κάλο, αλλά το δόξαπατρί μου βάρεσε ο Τάσος Μελετόπουλος. Με τον «Μπράντι» του. Ναι. Ο Τάσος. Φίλος παλιός, με ιστορία Αθηναϊκή και όχι μόνο. Οι «πολλοί» τον ξέρουν σαν πόλο δημιουργικής «φασαρίας». Έναν στυλάτο και ντροπαλό τυπά, που έφτιαξε τη δική του σχολή, στήνοντας τα στέκια όπου ξεροσταλιάσαμε στα νιάτα μας. Οι λιγότεροι, τον γνωρίζουν για τη δουλειά του στη λογοτεχνία: Έχει ήδη πίσω του έργο δημιουργικό και… ησύχως ανήσυχο. Αλλά αυτά θα τα πουν οι ειδικοί. Εγώ τι να ξέρω; Είμαι έντεκα!

Διάβασα τον «Μπράντι» του Τάσου. Φυσικά, είναι ένα βιβλίο για την ηλικία μου. Λέει τα ίδια πράγματα που εγώ προσπαθώ να πω με ανοργάνωτες σκέψεις και αποσπασματικό λόγο. Αλλά τα λέει με τη σοφία ενός παραμυθά, την τρυφερότητα ενός σήριαλ-ντάντι και πάνω απ΄όλα, με την βασανιστική απλότητα ενός κατασταλαγμένου γραφιά. Το «χτύπημα» είναι διπλά οργανωμένο, αφού το παραμύθι απογειώνεται με τις ζωγραφιές-τριπάκια στη πατρίδα της παιδικής μας ηλικίας, δουλειά μοναδική δια χειρός Κόττη.

Από τη μια η ιστορία του Μπράντι, του βατραχάκου, από την άλλη το «χέρι» του καλλιτέχνη, δεν ήθελα πολύ: Μάζεψα τα μπαγκάζια μου και αποσύρθηκα στο Λεμονοδάσος, να χαζεύω πηγάδια, λασπόλακκους και μυρμηγκοφωλιές. Η γιαγιά μου με φωνάζει να έρθω να φάω, φουρκισμένη ως εκεί που δεν πάει άλλο, εγώ είμαι σκαρφαλωμένη στην ελιά μ΄ένα βιβλίο, και το βιβλίο είναι ο Μπράντι. Του Τάσου… Θα μου πείτε, δεν το είχε γράψει τότε. Θα σας πω, ότι δεν ξέρετε τι σας γίνεται. Ο χρόνος είναι πολύ εύκαμπτη υπόθεση, ειδικά όταν είσαι έντεκα.

*Το παιδικό μυθιστόρημα «Μπράντι» του Τάσου Μελετόπουλου παρουσιάζεται σήμερα, Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου, στο Μουσείο Μπενάκη, από τις εκδόσεις Παρουσία.
Στην εκδήλωση, θα παρουσιαστούν τα έργα που εικονογραφούν την έκδοση, του βιβλίου, φιλοτεχνημένα από τον Γιάννη Κόττη. Όλα τα έσοδα θα διατεθούν στο δίκτυο «Μεσόγειος SOS».
Xορηγός της δράσης είναι το φυσικό μεταλλικό νερό ΙΟΛΗ.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News