Ποίηση, όπως ηθική μετα-ποίηση, όπως πνευματική ικανο-ποίηση, όπως περι-ποίηση ψυχής. Ποίηση, κόντρα στην παγκοσμιο-ποίηση της εθνικής μας φτώχιας, ενάντια στη χρηματιστη-ριοποίηση, αντίθετα με την ποδοσφαιρο-ποίηση κάθε σπασμένου ΟΑΚΑ. Μπορείτε να φτιάξετε πολλές σύνθετες λέξεις με βασικό θέμα την Ποίηση, η οποία σήμερα γιορτάζει, όπως κάθε χρόνο, στις 21 Μαρτίου.

Το 1999 ορίστηκε αυτή η μέρα ως Παγκόσμια, προκειμένου να προωθηθεί η τέχνη της Ποίησης, όπως και οι προσπάθειες των μικρών εκδοτών να τυπώνουν συλλογές νέων ποιητών. Για να επιστρέψει, επίσης, η προφορική παράδοση με την ανάγνωση ποιημάτων ενώπιον κοινού και να αποκατασταθεί ο διάλογος μεταξύ Ποίησης και άλλων μορφών Τέχνης, με βάση τον αφορισμό του Ντελακρουά: «Δεν υπάρχει Τέχνη, χωρίς Ποίηση».

Όπως έχει γράψει ο Ελύτης, η κατανόηση της Ποίησης είναι κάτι εντελώς άσχετο με ό,τι ως τώρα συνηθίσαμε να ονομάζουμε ευφυΐα, άσχετο με όλα όσα κάτω από τον γενικό τίτλο «πνευματικά προσόντα» εξασφαλίζουν, όταν υπάρχουν, στον κάτοχό τους, κοινωνικές επιτυχίες και θαυμασμούς. H κατανόηση αυτή είναι πολύ περισσότερο ζήτημα μιας άλλης ικανότητας, που θα μπορούσαμε ίσως να ονομάσουμε ως «ποιητική νοημοσύνη». H ποιητική αυτή νοημοσύνη μπορεί να λείπει από τους παντογνώστες και, ωστόσο, να κατοικεί μέσα στον πιο απλόν άνθρωπο. «Μπορεί, δεν ξέρω, να στηρίζεται σε μια συναισθηματική και ψυχική αγωγή, να 'χει σχέση με την ύπαρξη μιας καλής ποιότητας ευαισθησίας, με την παρουσία μιας ανάγκης πραγματικής για ποιητικό πέταγμα».

Ή, όπως υποστηρίζει ο Λειβαδίτης, «η Ποίηση είναι η μεταστοιχείωση της ζωής, σε πηγή ζωής».

Πόσο παράταιρη μοιάζει (και) η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Όχι μόνο διότι, ίσως, θα έπρεπε να θεσπιστεί «Παγκόσμια Ημέρα κατά των Παγκόσμιων Ημερών» – αφού υπάρχουν πολλές άχρηστες Ημέρες. Παράταιρη και λόγω εποχής, αφού μόνο λάθος οικονομικοί καιροί τρέχουν γύρω μας. Ξέρω πολλούς που θα μπορούσαν με περίσσιο κυνισμό και, συνάμα, ακέραια κομμάτια αλήθειας, να μου πουν «άσε μας, ρε μαν. Η κανονική ζωή που βιώνουμε δεν έχει Ποίηση. Μόνο δόσεις δανείων και οικονομικές υποχρεώσεις έχει, στην Ελλάδα που βρίσκεται σε εκ-ποίηση».

Πού να βρει χώρο η δόλια η Ποίηση στις μέρες και στις νύχτες μας; Η ζωή μας, δυστυχώς, κάνει συνεχόμενες ρίμες με την πεζότητα. Ο Ελύτης, όμως, που ανέφερα και πιο πάνω, έγραφε στίχους «γιατί η Ποίηση αρχίζει από εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος». Ο Λοτρεαμόν έλεγε ότι «οι ποιητές έρχονται, για να παρηγορούν την ανθρωπότητα».

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ποιητής και ποιον στίχο του κουβαλάτε;

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News