Υπάρχουν φράσεις που εκφέρονται χωρίς πολλή σκέψη, από κεκτημένη ταχύτητα ή ανάγκη να γεμίσουν κάποια κενά και μολονότι από τεχνικής πλευράς διαθέτουν τις περισσότερες φορές τα αναγκαία στοιχεία για να είναι κατανοητές (δηλαδή έχουν ρήμα, υποκείμενο, αντικείμενο κλπ), εντούτοις το αποτέλεσμα είναι από πλευράς νοήματος από δυσπρόσιτο έως ακατανόητο για όσους δεν είναι εκ των προτέρων πρόθυμοι κι έτοιμοι να ασπασθούν το βαθύτερο λόγο (πάντα υπάρχει) για τον οποίο εκστομίσθηκαν. Ας γίνω συγκεκριμένος κι ίσως πιο καταληπτός:

Η κ. Ιρίνα Μπόκοβα, νέα επικεφαλής της UNESCO, αποφάσισε να συμπαρασταθεί στον ελληνικό λαό, εντοπίζοντας επακριβώς το συγκριτικό πλεονέκτημα που μόνο αυτός διαθέτει: «Θα ξεπεράσετε την κρίση, έχετε όπλο την περηφάνεια σας».

 

Ο κ. Παύλος Δερμιτζάκης, προπονητής του ΠΑΟΚ, μετά την εντός έδρα ήττα από τον Αρη δηλώνει: «Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ είναι πάντα νικητές».

Ο κ. Ρομάνο Πρόντι, επισκεφθείς την Ελλάδα αισθάνθηκε την ανάγκη να εμπνεύσει αισιοδοξία στους έλληνες δηλώνοντας: «Θα γίνετε χώρα πρότυπο, αν αντέξετε τα μέτρα».

 

Η κ. Α. Παπαρήγα, Γ. Γραμματέας του ΚΚΕ, είπε για την Τυποεκδοτική:«…Είµαστε στόχος µιας επίθεσης που µας παρουσιάζει ως µια κερδοφόρα επιχείρηση…».

Ο κ. Γ. Βασιλακόπουλος, πρόεδρος της ομοσπονδίας μπάσκετ, μετά τον αποκλεισμό της εθνικής στο πρόσφατο μουντομπάσκετ αποκάλυψε: «Τα παιδιά έχουν δικαίωμα και στην αποτυχία»

Ο κ. Α. Σαμαράς αποστομώνει το ΠΑΣΟΚ: «Εμείς στον αθεράπευτο λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ αντιτάσσουμε μια μόνο λέξη: Ελπίδα! Χειροπιαστή και ρεαλιστική Ελπίδα».
Το αράδιασμα τέτοιων δηλώσεων μπορεί να συνεχίζει για πολύ. Η υπομονή μας;

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News