Σε περίπου 2.000 υπολογίζονται οι νεκροί στις διαμαρτυρίες κατά των μουλάδων στο Ιράν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία πολίτες, σύμφωνα με αξιωματούχο που μίλησε στο Reuters και χαρακτήρισε τους διαδηλωτές «τρομοκράτες».

Προς το παρόν, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που εδρεύουν στο εξωτερικό και συνομιλούν με ακτιβιστές στο Ιράν, έχουν συγκεντρώσει πληροφορίες για 600 θανάτους. Η οργάνωση HRANA για τα ανθρώπινα δικαιώματα με έδρα τις ΗΠΑ. κάνει λόγο για 1.850 επιβεβαιωμένους θανάτους. Οι συλλήψεις ξεπερνούν τις 16.700.

Παρά το πανεθνικό κύμα διαμαρτυρίας και τις πολυετείς εξωτερικές πιέσεις, οι θεσμοί ασφαλείας που βρίσκονται στην κορυφή της εξουσίας δεν εμφανίζουν εκείνα τα ρήγματα που θα μπορούσαν να φέρουν το τέλος ενός από τα ανθεκτικότερα καθεστώτα στον κόσμο.

Αν οι μαζικές διαδηλώσεις και η έξωθεν πίεση δεν προκαλέσουν ρήξεις στην κορυφή της πυραμίδας της ιρανικής ηγεσίας, το πιθανότερο είναι ότι το καθεστώς, αν και αποδυναμωμένο, θα αντέξει, εκτιμούν δύο διπλωμάτες, δύο κυβερνητικές πηγές στην Μέση Ανατολή και δύο αναλυτές που μίλησαν στο Reuters.

Το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης και η παραστρατιωτική δύναμη Μπασίτζ, που αριθμούν περί το ένα εκατομμύριο μέλη, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αλλαγή με βάση μόνο τις διαδηλώσεις και την εξωτερική πίεση στο καθεστώς.

Χρειάζεται και ρήξη στο εσωτερικό του ιρανικού μηχανισμού εξουσίας, σύμφωνα με τον Βάλι Νάσερ, ιρανοαμερικανό πανεπιστημιακό και αναλυτή.

«Για να επιτύχεις κάτι τέτοιο, πρέπει να έχεις πλήθη στους δρόμους για πολύ περισσότερο χρόνο. Και πρέπει να διαλύσεις το κράτος, Ορισμένοι κρατικοί παράγοντες και κυρίως οι δυνάμεις ασφαλείας, πρέπει να αποσκιρτήσουν».

Ο 86χρονος αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, έχει επιβιώσει πολλών κυμάτων διαμαρτυρίας. Αυτή είναι η πέμπτη μεγάλη εξέγερση από το 2009, γεγονός που αποδεικνύει την ανθεκτικότητα και την συνοχή του καθεστώτος που βρίσκεται αντιμέτωπο με μία βαθιά και ανεπίλυτη εσωτερική κρίση, σύμφωνα με τον Πολ Σάλεμ, του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής.

Για να αλλάξει αυτό, το κίνημα διαμαρτυρίας θα πρέπει να επιδείξει τέτοια δυναμική ώστε να υπερνικήσει τα εδραιωμένα πλεονεκτήματα του κράτους: ισχυρούς θεσμούς, ένα αρκετά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού που είναι πιστό στο ιερατείο και την γεωγραφική και δημογραφική κλίμακα μίας χώρας 90 εκατομμυρίων ανθρώπων, ανέφερε ο Αλαν Εϊρ, πρώην αμερικανός διπλωμάτης και ειδικός για το Ιράν.

Επιβίωση ωστόσο του καθεστώτος δεν σημαίνει σταθερότητα, επισημαίνουν οι αναλυτές. Η Ισλαμική Δημοκρατία βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις από το 1979.

Οι κυρώσεις έχουν πλήξει την οικονομία και δεν υπάρχει ξεκάθαρος δρόμος εξόδου από την οικονομική δυσπραγία. Στρατηγικά το Ιράν βρίσκεται υπό την πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, το πυρηνικό του πρόγραμμα έχει αποδυναμωθεί, ενώ ο «Αξονας της Αντίστασης» αποτελούμενος από τις οργανώσεις-δορυφόρους του έχει διαλυθεί στον Λίβανο, στη Συρία και στη Γάζα.

Ο Βάλι Νάσερ δηλώνει ότι δεν πιστεύει πως η Ισλαμική Δημοκρατία έφθασε «στο σημείο της κατάρρευσης». Ωστόσο, «η κατάσταση όπως εξελίσσεται είναι πολύ δύσκολη», πρόσθεσε.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News