Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής δεν είναι ένα από τα αμέτρητα παρεκκλήσια της Μυκόνου. Είναι ο κυρίως ναός μιας από τις μεγαλύτερες ενορίες του νησιού  που λειτουργείται  κάθε Κυριακή όλο το χρόνο, όπου τελούνται μνημόσυνα, βαφτίσια, γάμοι,  κηδείες, και που έχει μόνιμο παπά, καντηλανάφτη και έξοχους ψάλτες. Την θυμάμαι από τότε που ήμουν μικρό παιδί και έπαιζα μπάλα ξυπόλυτος στην πλατεία της, τα καλοκαίρια με φίλους Μυκονιάτες της ηλικίας μου. Την περασμένη Παρασκευή στις επτά παρά δέκα το απόγευμα χτύπησε η καμπάνα για τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Στον ναό είχαν μεταφέρει από το μοναστήρι της Άνω Μεράς μια εκπληκτικής ομορφιάς εικόνα της Θεοτόκου η οποία μάλιστα, λέει η παράδοση, πως είναι φτιαγμένη από τον ίδιο τον απόστολο Λουκά. Την ασπάσθηκα, άναψα κερί και έκατσα σ ένα από τα παλιά ξύλινα στασίδια περιμένοντας να αρχίσει η ακολουθία των Χαιρετισμών. Συγκεντρώθηκα και την στιγμή που ο παπάς είπε "Ευλογητός ο Θεός'' τότε μπήκε σαν σίφουνας η μουσική από το γειτονικό, παρακμιακό πια,  καφε-μπαρ «Πιέρο» που απέχει μόλις τρία μέτρα από το ιερό της εκκλησίας.

Ήταν επτά το απόγευμα, υπενθυμίζω. ''Μπουμ μπουμ'' τα έντονα ρυθμικά μπάσα που έτριζαν τα τζάμια της εκκλησίας, "Βασιλεύ Ουράνιε" από τα χείλη του ιερέα και παγερή απραξία στα βλέμματα των παρευρισκομένων. «Κάνε υπομονή Αναστάσιε»,  συμβούλεψα τον εαυτό μου, «Θα αντιληφθούν και θα σεβαστούν ότι γίνεται η ακολουθία και θα χαμηλώσουν την μουσική.» Περίμενα υπομονετικά να ελαττωθεί ο ήχος αλλά τίποτε. Όταν έφτασε η στιγμή που ο παπάς στήθηκε απέναντι από την όμορφη παλιά εικόνα της Θεοτόκου και απήγγειλε με αργή και χαμηλόφωνη φωνή το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε» , τα μπάσα και τα πρίμα ενδυναμώθηκαν ακόμη πιο πολύ, υποσκιάζοντας την παρακλητική φωνή του. Είχα τότε δύο επιλογές. Η μία ήταν να βγω από τον ναό να πάω να εξηγηθώ με τον υπεύθυνο του μπαρ και η άλλη να κάνω υπομονή να διαπιστώσω πως θα αντιδράσει ο παπάς η κάποιος τουλάχιστον από τους εκκλησιαζομένους που, τονίζω, ήταν όλοι ντόπιοι Μυκονιάτες. Τελικά τίποτε από τα δύο δεν έγινε. Εγώ ντύθηκα τον ρόλο του παρατηρητή, ο ιερέας συνέχισε την παράκληση λες και δεν υπήρχαν τα παραμορφωτικά ντεσιμπέλ και οι παρευρισκόμενοι πιστοί – κυρίως μαυροφορούσες γυναίκες – παρίσταναν τις κουφές. Η ακολουθία των Χαιρετισμών συμπορεύθηκε αγκαζέ με τα μουσικά απόβλητα που αναγκαστικά με απομακρύνανε από την ουσία του λόγου και που είμαι σίγουρος απομακρύνανε και τους ντόπιους, και τους ψάλτες, αλλά και τον ίδιο τον ιερέα. Με απλά λόγια κατατροπώθηκε η πνευματική ωφέλεια της συγκεκριμένης στιγμής  από την αχαλίνωτη όρεξη της τσέπης του επιχειρηματία.

Αναρωτιέμαι γιατί ο νεοφερμένος στο νησί παπάς, δεν έχει αντιδράσει έως τώρα με την κατάντια αυτή που ζώνει τον κεντρικό ναό  της Ενορίας του και παρενοχλεί τους εκκλησιαζόμενους; Δεν αντιλαμβάνεται πως άθελά του υποκλίνεται ως δούλος στους επιχειρηματίες του καφε-μπαρ που ενδιαφέρονται μονάχα για μεγαλύτερο κέρδος; Και ο τόσο πλούσιος αυτός Δήμος δεν έχει την υποχρέωση  – έστω και αργά – να προστατέψει, με τους ισχύοντες νόμους, την περίμετρο των ελάχιστων σε αριθμό εκκλησιών που λειτουργούνται στην πόλη της Μυκόνου, από την μπόχα του αλκοόλ, τα κάτουρα των μεθυσμένων, τα ναρκωτικά και την πορνεία που τις πολιορκούνε συνεχώς και αλύπητα 12 μήνες το χρόνο; 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News