Κάπου-κάπου υπάρχουν ευχάριστες εκπλήξεις, ακόμα και στην Ελλάδα.

Προχτές το πρωί χτύπησε το τηλέφωνό μου. Στην άλλη άκρη της γραμμής, μία κυρία από το Μέγαρο Μουσικής μου ζητούσε ευγενικά συγγνώμη για τα τεχνικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της δορυφορικής αναμετάδοσης του «Βασιλιά Λιρ» από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας. «Θα σας παρακαλούσαμε να δεχτείτε δύο δωρεάν εισιτήρια για μια άλλη παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, πού θα γίνει τον Ιούνιο» μου είπε.

Πράγματι, τέτοιες χειρονομίες αποτελούν μια ευχάριστη έκπληξη στην Ελλάδα. Και φυσικά, όσον αφορά τον κρατικό τομέα, αδιανόητες. Μπορείτε να φαντασθείτε π.χ. το υπουργείο Υγείας να σας επιστρέφει τα «φακελλάκια» που έχετε πληρώσει στα «δημόσια» νοσοκομεία; Ή το υπουργείο Παιδείας να σας αποζημιώνει για το γεγονός ότι η «παιδεία» που σας προσέφερε απλά σας καταδικάζει σε αιώνια ανεργία; Ή το υπουργείο Συγκοινωνιών να σας αποζημιώνει για το γεγονός ότι ο άθλιος που έπεσε επάνω σας και διέλυσε το αυτοκίνητό σας, κατά πάσα πιθανότητα είχε πάρει δίπλωμα οδήγησης από έναν «λαδωμένο» εξεταστή; Ή το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να σας καλύπτει το κόστος των κλοπιμαίων από τις διαρήξεις πού έχετε υποστεί, λόγω της ανεπαρκούς αστυνομικής παρουσίας; Ή το υπουργείο Οικονομικών να σας αποζημιώνει για την επιχειρήση  που αναγκασθήκατε να κλείσετε, λόγω της αλλοπρόσαλλης φορολογικής πολιτικής που αχρήστευσε κάθε οικονομικό σχεδιασμό σας; Ή το υπουργείο …τα παραδείγματα θα μπορούσαν να συνεχισθούν επ' άπειρον.

Όμως θα ήταν χωρίς νόημα. Διότι δυστυχώς στην Ελλάδα, η κυρίαρχη ιδεολογία την οποία προωθούν όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως, χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά όσον αφορά τις οικονομικές συναλλαγές του πολίτη. Στις συναλλαγές μας με τον ιδιωτικό τομέα κυριαρχεί η ανταποδοτικότητα, ενώ στον κρατικό τομέα αυτό είναι αδιανόητο. Στις συναλλαγές μας με τους ιδιώτες αναμένουμε ότι θα πάρουμε κάτι ισάξιο της πληρωμής που καταβάλαμε, και όταν αυτό δεν συμβεί περιμένουμε να αποζημιωθούμε. Όμως, όσον αφορά τις συναλλαγές μας με το δημόσιο, δεκαετίες κρατικής προπαγάνδας και βίας, μας έχουν πλέον πείσει ότι ο λόγος για τον οποίο πληρώνουμε τους φόρους δεν είναι για να απολαμβάνουμε ορισμένες υπηρεσίες, αλλά απλά για να καλύπτουμε τους μισθούς των κρατικών γραφειοκρατών και των πολιτικών. Γι' αυτό πλέον δεν αντιδρούμε για τις «υπηρεσίες» που μας παρέχει το κράτος.

Και γι' αυτό, φυσικά, κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει προτείνει τη συνταγματική κατοχύρωση του θεσμού της «ανταποδοτικότητας» ως την βασική  προϋπόθεση για την καταβολή του φόρου που καλούνται να καταβάλουν οι πολίτες..

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News