Τον περασμένο Μάιο, στο Protagon διακινδυνεύσαμε την πρόβλεψη ότι η πιθανότητα να μη βρίσκεται κόμμα με την ονομασία ΣΥΡΙΖΑ στο επόμενο Κοινοβούλιο είναι υπαρκτή. Υποστηρίζαμε τότε ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί είτε με τη διάχυση του ΣΥΡΙΖΑ σε μια άλλη λίστα- ομπρέλα είτε με την αποτυχία του να διαβεί το κατώφλι του 3%.

Την εποχή εκείνη, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά ανάμεσα στο 7 και το 9% και τη συζήτηση περί του κόμματος Τσίπρα να μην έχει ανοίξει δημόσια, εκείνη η πρόγνωση είχε χαρακτηριστεί ακραία. Επτά μήνες μετά, οι συνθήκες έχουν αλλάξει σε τέτοιο βαθμό ώστε το ενδεχόμενο να βρεθεί κόμμα με την ονομασία ΣΥΡΙΖΑ στην επόμενη Βουλή να μοιάζει σήμερα ελάχιστα πιθανό.

Και η ηγεσία του κόμματος, μαζί με την πλειοψηφία της ΚΟ της Νέας Αριστεράς, ενδεχομένως και τον Κόσμο του Πέτρου Κόκκαλη, φαίνεται ότι επεξεργάζονται σήμερα ένα σχέδιο που να εξαντλεί αυτές τις πιθανότητες, ελπίζοντας ότι με κάποιον τρόπο, έστω και με καθυστέρηση, δεν θα χρειαστεί να το θέσουν σε εφαρμογή.

Γιατί μπορεί την επομένη της παρουσίασης του βιβλίου του Τσίπρα, ο Σωκρ. Φάμελλος και ο Αλ. Χαρίτσης να προσπάθησαν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις δηλώνοντας σε όλους τους τόνους την ανιδιοτέλεια και την αδιαφορία τους για τη θέση στην οποία έκατσαν, ωστόσο το σοκ που προκλήθηκε από την περιφρόνηση με την οποία αντιμετώπισε τα θραύσματα του παλαιού κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας, τόσο με την ομιλία του όσο και με τη μεγάλης συμβολικής ισχύος εικόνα του εξοστρακισμού τους, υπήρξε τεράστιο.

Και οι δύο πρόεδροι έπρεπε να εξηγήσουν στα κόμματά τους ποιος ήταν ο λόγος για τον οποίο χρειαζόταν να ταπεινωθούν με αυτόν τον τρόπο στο «Παλλάς». Ο μεν Φάμελλος έχοντας να αντιμετωπίσει στελέχη τα οποία πήραν τη σκυτάλη της περιφρόνησης από τον Τσίπρα και κατέφυγαν σε τελείως απαξιωτικές δηλώσεις εναντίον του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου, ο δε Χαρίτσης έχοντας να αντιμετωπίσει την ισχυρή αριστερή πτέρυγα του δικού του κόμματος, που εξαρχής στέκεται αρνητικά, όχι μόνο στην προσέγγιση με τον Τσίπρα, αλλά και σε αυτήν με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κρίση που ξέσπασε στην αρχή της εβδομάδας με την εφημερίδα «ΑΥΓΗ» (εκεί όπου ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να χρωστάει τέσσερις και πέντε μισθούς στους εργαζόμενους) και τον διευθυντή της Σπ. Σουρμελίδη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή τη δυσαρμονική πολυφωνία. Ο έμπειρος δημοσιογράφος δεν ξύπνησε, φυσικά, ένα πρωί και αποφάσισε μόνος του ότι οι δρόμοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα συναντηθούν στο εξής με αυτούς του Αλ. Τσίρπα και η πρωτοβουλία περνά στα χέρια του Σωκρ. Φάμελλου κα του Αλ. Χαρίτση. Αλλωστε, ο τίτλος της εφημερίδας ήταν ακριβώς στο πνεύμα του άρθρου που είχε γράψει ο γενικός διευθυντής των κομματικών μέσων και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μπουλέκος.

Αυτό που πιθανότητα δεν είχε προβλέψει ο Σωκρ. Φάμελλος ήταν η ένταση των αντιδράσεων που θα συναντούσε από στελέχη τα οποία έχουν πολύ πιο θετικές διαθέσεις προς τον πρώην πρωθυπουργό. Και προτίμησε να «αδειάσει» τον διευθυντή της εφημερίδας, παρά να ρισκάρει μια ομοβροντία δηλώσεων διαφοροποίησης από βουλευτές και στελέχη του κόμματος.

Στην πράξη, εντούτοις, η σύγκλιση ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς μοιάζει με μονόδρομο. Είτε για να διεκδικήσουν τα δύο κόμματα μαζί, όποτε γίνουν εκλογές, την είσοδο στη Βουλή (κάτι που μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο), είτε για να διεκδικήσουν από κάπως καλύτερη θέση και πιο συντεταγμένα να γίνουν δεκτά από τον Τσίπρα, ο οποίος εξακολουθεί να κρατάει κρυφή τη μορφή που θα πάρει το εγχείρημά του. Οι προοπτικές για τίποτε από όλα αυτά δεν είναι ιδιαίτερα καλές – κάθε άλλο.

Καταρχάς, η ίδια η δημιουργία ενός συνασπισμού των «εξοστρακισμένων των θεωρείων» δεν θα κουβαλούσε κάποιο ιδιαίτερο κύρος (ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μάλλον δίκιο να γκρινιάζει ότι, εάν αυτό είχε γίνει από πέρυσι, θα είχε προλάβει εξελίξεις).

Από την άλλη, παρότι οι δημοσκοπήσεις σήμερα δίνουν στα δύο αυτά κόμματα ένα άθροισμά που ξεκινάει από το 5,5% και φτάνει μέχρι και το 10%, είναι απολύτως βέβαιο ότι σε περίπτωση εμφάνισης ενός κόμματος Τσίπρα το ποσοστό αυτό θα συρρικνωθεί δραματικά. Ειδικά αυτοί που δηλώνουν στις έρευνες ότι σκοπεύουν να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, στην πλειονότητά τους απλά δηλώνουν το κόμμα που τους φαίνεται αυτή τη στιγμή εγγύτερο στον Αλ. Τσίπρα και είναι εξαιρετικά αμφίβολο –έως απίθανο– ότι θα παρέμεναν ψηφοφόροι του εφόσον ο πρώην πρωθυπουργός θα ανακοίνωνε δική του λίστα.

Αλλά και το –έτσι κι αλλιώς ισχνό– ποσοστό που δηλώνει την προτίμησή του στη Νέα Αριστερά, εκτιμάται ότι θα τριχοτομούνταν σε περίπτωση μιας, εκλογικής έστω, επανασυγκόλλησης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενα κομμάτι θα κατευθυνόταν, παρ’ όλα αυτά, προς τον Τσίπρα και ένα άλλο θα κοίταζε αριστερότερα. 

Ετσι κι αλλιώς, σε ένα τέτοιο σενάριο, συμπόρευσης ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς, είναι μάλλον βέβαιο ότι δεν θα συμμετείχαν όλοι. Η ιδέα μιας Αριστεράς που θα απλώνεται από τον Πολάκη μέχρι τον Σακελλαρίδη είναι τόσο θεωρητική όσο η παλιά ιδέα του στρατάρχη Ντε Γκολ για μια Ευρώπη που θα απλωνόταν από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια. Πέραν από τους ηρακλείς του Τσίπρα, υπάρχουν πολλοί ακόμα που δεν θα αισθάνονταν άνετα μέσα σε ένα τέτοιο σχήμα (με πρώτους αυτούς που ορίζουν τα σύνορά του).

Σε κάθε περίπτωση, ένας τέτοιος σχηματισμός θα διέθετε μέλη, γραφεία, μηχανισμό, κρατική χρηματοδότηση, αλλά θα δυσκολευόταν να αποδείξει ότι διαθέτει λόγο ύπαρξης. Εκτός από τον Αλ. Τσίπρα, το σχήμα αυτό θα δυσκολευόταν σοβαρά να ανταγωνιστεί είτε την Πλεύση Ελευθερίας, που σταμάτησε την καθοδική πορεία της χάρη στην παρουσία της πρόεδρου της στην Εξεταστική Επιτροπή, είτε το ΜέΡΑ25, που δείχνει να έχει καταλάβει με κάπως σταθερό τρόπο τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που ήταν κάποτε ο φυσικός χώρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι απομένει; Να πειστεί ο Αλ. Τσίπρας να μαζέψει τελικά τους παλιούς συντρόφους του, έστω με σωστική λέμβο. Το σενάριο, ακόμα κι αν ισχύσει, θα αφορά λίγους και κατά μόνας. Κάποιοι λένε ότι στο τέλος της ημέρας ο πρώην Πρωθυπουργός θα αναγκαστεί να προσφύγει σε αναγνωρίσιμα πρόσωπα για να φτιάξει εκλογικές λίστες. Κατά βάθος, όμως, οι περισσότεροι ξέρουν ότι ένα από τα βασικά νοήματα της «Οδύσσειας» είναι ότι στο ταξίδι για την Ιθάκη ο καπετάνιος δεν ενδιαφέρθηκε για την τύχη ουδενός από τους ναύτες του. Οι περισσότεροι, μάλιστα, εξ αυτών ξεκίνησαν νέα καριέρα, ως γουρούνια στο νησί της Κίρκης.   

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News